ตอนที่ 40 นั่งชิวอยู่ริมหาดทราย 2

จนเวลาล่วงผ่านเข้าสู่ช่วงเช้า หนุ่มน้อยตื่นแต่เช้าตรู่ ตะเตรียมเสื้อผ้า ชุดว่ายน้ำเข้ากระเป๋าพร้อมแต่งตัวเสร็จสรรพ เตรียมตัวออกเดินทางโดยที่ไม่ได้คิดเลยว่า คนชวนจะตื่นหรือยังในตอนนี้

หนุ่มน้อยสะพายกระเป๋าขึ้นหลัง หยิบจักรยานคันโปรดปั่นเร่งไปยังบ้านสาวน้อย พลางทักทายเหล่าป้า ๆ ลุง ๆ ในซอยด้วยไมตรีมิตร จนมาถึงบ้านของสาวน้อย

“อ้าว มาแล้วเหรอกานต์ เข้ามานั่งรอข้างในสิลูก กินไรมายังอะ” พ่อเปิดประตูเรียกหนุ่มน้อยที่ยืนรับแดดอ่อน ๆ พร้อมจักรยานข้างกายอยู่หน้าบ้าน

“สวัสดีครับลุงปกป้อง ทานมาเรียบร้อยแล้วครับ” หนุ่มน้อยเผยยิ้มสดใส ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ

หนุ่มน้อยเข็นจักรยานจอดวางไว้อย่างดีในโรงจอดรถข้างบ้าน เดินเข้านั่งรอสาวน้อยที่ไม่รู้เลยว่าเธอจะตื่นหรือยัง

หนุ่มน้อยมองซ้ายขวาหาคนชวน ไม่เจอ จึงได้เอ่ยถามกับแม่ที่กำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าว “ป๊อบละครับป้า”

“เอ้อ ป้าลืมไป ยังไม่ได้ปลุกป๊อบเลย รอสักครู่นะลูก” ป้าประภาวางทัพพีที่ถืออยู่ รีบวิ่งขึ้นทุบประตูเสียงดังลั่น “ป๊อบ ตื่นยังลูก กานต์มารอแล้วนะ”

สิ้นเสียงตะโกน สาวน้อยเปิดประตูแง้ม ส่องหน้าพร้อมเดินออกมาเต็มตัว ทำให้แม่ที่ยืนอยู่ต่อหน้าอึ้งไปแทบหงายหลัง

สาวน้อยหมุนตัวให้แม่ดูถึงการแต่งตัวด้วยชุดเดรสสั้นลายดอกไม้สีชมพูหวานแหวว ผมเปียยาวสองข้าง พร้อมเครื่องประดับตามวัยวิบวับรอบตัว

แม่ยื่นมองอยู่ครู่ จึงได้เผลออุทานรับกับสิ่งที่เห็นด้วยสีหน้าเรียบอึ้ง “แม่เจ้า นับเป็นสิ่งดี ๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้เลย” พร้อมหัวเราะตัวโยก

“กานต์มายังแม่” สาวน้อยถามแม่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“แม่กะจะมาปลุก --- เอ้ย ! มาเรียกหนูนี่แหละ ว่ากานต์มาแล้ว”

“ดีเลยค่ะ หนูพร้อมแล้วค่ะแม่ ไปเลยไหมคะ” สาวน้อยเบิกตาร่า สะพายกระเป๋าใบเล็กสีชมพูอ่อน เข้ากับสีชุดที่ใส่ วิ่งร่าลงมาข้างล่าง ปล่อยให้ผู้เป็นแม่ยืนยิ้มส่ายหัวด้วยความคาดเดาไม่ได้ในทุกวินาที

“หวัดดีกานต์” ร่างเล็กร่ายรำหมุนวนตรงหน้าหนุ่มน้อย สะบัดผมเปียเหวี่ยงไปมา

“ดีป๊อบ วันนี้แต่งตัวสวยจังเลยนะ” หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยสีหน้าฝืนยิ้ม

“กานต์ว่าสวยเหรอ บ้า กานต์ก็” สาวน้อยทำท่าเหนียมอาย ก่อนที่พ่อจะถือตะกร้าอาหารที่แม่ทำไว้ เดินมาเรียกสติให้เก็บของขึ้นรถเตรียมตัวเดินทางไปทะเล

ด้วยความที่ผู้ใหญ่ต้องการที่จะไปกลับ การออกเดินทางแต่เช้าจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ จึงต้องออกเดินทางแต่เช้าตรู่ เพื่อไปถึงให้เร็ว จะได้มีเวลาให้เด็ก ๆ ได้เล่นน้ำกันมากขึ้น แล้วยิ่งหนุ่มน้อยมาเร็วมากกว่าที่นัดไว้มาก และสาวน้อยไม่อ้อยอิ่งเหมือนอย่างเคย แพลนการเดินทางจึงถูกเลื่อนเข้าให้ออกเลยในตอนนั้น

ล้อยางผ่านเคลื่อนจังหวัดทางผ่านหลายจังหวัด เหล่านักเดินทางผล็อยหลับไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ มีเพียงคนขับที่อัดดื่มเครื่องดื่มชูกำลังตลอดทางให้มีแรงขับเคลื่อนให้ถึงที่หมายโดยปลอดภัย จนมาถึงที่หมาย ก็กินเวลาปาไปเกือบเที่ยงพอดี

“ถึงแล้วเด็ก ๆ” พ่อปลุกเรียกทั้งสองบนเบาะหลัง ที่ต่างหัวพิงกระจกข้างหลับใหลใครมัน

พ่อเปิดประตู มุดตัวออกจากรถยืดแขนยืดขา บิดขี้เกียจ แม่เปิดฝาท้ายขนสัมภาระต่าง ๆ ลง หาพื้นที่เหมาะ ๆ กางเสื่อปู เก้าอี้ปิกนิกนั่งรับลมเย็น ๆ ส่วนหนุ่มสาววัยเอาะทั้งสอง พอลงจากรถก็มองหาห้องน้ำปลดปล่อยในทันที

แม่ตะเตรียมอาหารกางรอทุกคนที่ต่างทำธุระของตัวเอง เก้าอี้ปิกนิกกางออกสี่ตัวล้อมวงอาหาร พร้อมกวักมือเรียกซื้อเหล่าอาหารทะเลที่แม่ค้าเดินขายตามริมชายหาดไม่ขาดสาย

“มาลูกมา นั่งลง ๆ” แม่เรียกทั้งสองที่เดินมาด้วยยังคงอาการสะลึมสะลือ ผายมือให้นั่งฝั่งตรงข้าม โดยมีพ่อนั่งจิบเครื่องดื่มอยู่ข้าง ๆ

“ยังไม่หิวเลยอะแม่” สาวน้อยนั่งลง เอ่ยเสียงงอแง

“ไม่หิวก็ต้องกิน หนูยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้านะ”

“หนูมาเล่นน้ำนะแม่ ไม่ได้จะมากินข้าว” สาวน้อยทำหน้าตุ้บป่อง

“ถ้าไม่กินแม่ไม่ให้เล่น” แม่เค้นเสียงแข็ง

“แม่ก็ปล่อย ๆ ลูกบ้างเถอะ” พ่อหันพูดละมุนละม่อมกับคนข้าง ๆ

“อะ ไม่กินก็แล้วแต่ ไม่มีแรงเล่นก็อย่ามาโวยก็แล้วกัน”

“กานต์ตามสบายเลยนะลูก” พ่อเอ่ยบอกหนุ่มน้อยที่หันมองทะเลอยู่ไม่ขาดสายตา

“ชอบไหมลูก” แม่เอ่ยถามหนุ่มน้อย

“ชอบครับ ผมไม่ได้ออกมาแบบนี้นานแล้ว” คำพูดเปรยยิ้มเศร้าของหนุ่มน้อย ทำเอาแม่และพ่อที่นั่งฟังหันมองหน้ากันด้วยความหมายที่เข้าใจกันดี

หนุ่มน้อยตักอาหารตรงหน้ากินอย่างช้า ๆ จนสาวน้อยที่นั่งข้าง ๆ เห็น จึงกินตามด้วย แม่กับพ่อที่นั่งอยู่ตรงข้ามเห็นเช่นนั้นก็อดที่จะยิ้มเผยอออกมาไม่ได้ ได้เพียงเอามือปิดปากไว้ กลัวไก่ที่เรียกว่าลูกตัวเองจะตื่น

จนมื้อเที่ยงจบลง ด้วยความอิ่มเอม เด็ก ๆ ขอไปเปลี่ยนชุด ผู้ใหญ่ก็ถือโอกาสที่เด็ก ๆ ไม่อยู่นั่งเอนหลังกอดกันชมบรรยากาศ รอให้เด็ก ๆ กลับมาแล้วจะได้ไปเล่นกับเขา คอยดูเขาเล่นอยู่ใกล้ ๆ เพราะมีเหตุอันใดที่ไม่สามารถควบคุมได้ การมีผู้ใหญ่อยู่ข้าง ๆ จึงอุ่นใจได้เสมอ โดยแบ่งหน้าที่กันว่า พ่อลงไปเล่นกับลูก ๆ ส่วนแม่ก็จะคอยเฝ้าของอยู่บนบก

ไม่นานนักลูก ๆ สองคนก็เดินมาพร้อมหอบเสื้อผ้าที่เปลี่ยนแล้วมา และได้มาพบกับภาพแห่งความหวานฉ่ำ แม่หนุนหัวข้ามเปลชายหาดมาหนุนแขนของพ่อที่พาดล้ำมาเปลแม่ ยิ้มร่าพูดคุยกัน ทั้งคู่ยืนมองกันอยู่ครู่นิด ๆ จนสาวน้อยอดที่จะกระแอมแซวไม่ได้ “ฮั่นแน่”

พ่อและแม่ได้ยินเสียงแซวลูกสาวก็สะดุ้งดีดตัวกลับที่ตัวเองโดยอัตโนมัติ โดยหันมายิ้มหวานให้แทนการแก้เขิน