ตอนที่ 41 ให้คลื่นรักคอยซัดโอบกอด

“ไปเล่นน้ำกันค่ะ” สาวน้อยที่เปลี่ยนจากชุดเดรสสั้นลายดอกสีชมพู เป็นชุดไว้น้ำรัดรูปที่เธอใส่มาตั้งแต่ปอห้า จนตอนนี้ก็ยังใส่ได้ เพียงแต่คับแน่นตัวไปนิดหน่อย ยืนถามข้าง ๆ พ่อที่ยังจิบเครื่องดูรับบรรยากาศอย่างสบายใจ

“หนูเหมือนรีบอะ ให้พ่อได้ซึมซับบรรยากาศก่อนได้ไหม สักแป้บ” พ่อหันบ่นปอดใส่เธอ ด้วยสีหน้าที่พยายามขัดขืนแบบสุด ๆ

หนุ่มน้อยที่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ด้วยชุดว่ายน้ำที่ซื้อพร้อมกันกับสาวน้อย แต่ในตอนนี้ มันกลับรัดรูปมากกว่าเดิม ทรวดทรงที่ไม่เคยปรากฏก็เด่นเห็นชัดขึ้นทุกวัน ๆ จนแอบเขินอยู่หน่อย ๆ

รอยยิ้มที่ปริ่มใจมาพร้อมกับสายตาที่เศร้าสร้อย พาเขาย้อนอดีตไปครั้งที่พ่อพามาเที่ยว ในตอนนั้นเขารับรู้ได้แต่ความสุขที่อยู่ตรงหน้า จนไม่ได้เผื่อใจว่าทะเลในวันนี้จะหมองหม่น ทั้งที่ภาพวิวไม่ต่างกัน กลับเปลี่ยนอารมณ์ได้มากขนาดนี้

“กานต์ ! เล่นน้ำกัน” สาวน้อยตะโกนเรียนให้เขาหลุดจากภวังค์

“โอเค เล่นน้ำกัน” หนุ่มน้อยฝืนยิ้มรับ วิ่งตามสาวน้อยไปยังหาด

ทั้งสองเดินลงน้ำช้า ๆ โดยไม่เกรงกลัว เพราะหลังจากเหตุการณ์ที่เป็นความลับที่ยังไม่เคยปริปากบอกพ่อแม่ สาวน้อยก็ขอแม่เรียนว่ายน้ำตั้งแต่ตอนนั้น จนเธอสามารถว่ายน้ำในระดับหนึ่ง

พ่อนั่งดูอยู่ห่าง ๆ อย่างไม่คลาดสายตา จนมีหนูน้อยรูปร่างเล็กเพรียวถือตะกร้าใบโตกว่าตัว เดินเอวคดมาหยุดตรงหน้า

“ช่วยซื้อไข่ปิ้งหน่อยนะครับ ผมยังไม่ได้กินอะไรเลย ช่วยหน่อยนะครับ” พ่อแหงนมองตามเสียงต่อหน้า หันมองแม่ที่นอนก่ายหน้าผากหลับตาพริ้ม จู่ ๆ ก็เกิดไอเดียขึ้น

“ถ้าลุงจะเหมาทั้งหมดนี่หนูเอาเท่าไหร่”

“แม่บอกว่าถ้ามีผู้ใหญ่ใจดีเหมาให้เอาสองพันครับ” หนูน้อยตอบแบบซื่อ ๆ

ดูน้ำเสียง สีหน้าที่ดูซื่อ ๆ พ่อจึงคว้ากระเป๋าเงินในกระเป๋า ล้วงให้ไปสามใบ

“ลุงให้เพิ่มอีกพันนึง เฝ้าของให้ลุงหน่อยดิ” พ่อเยื้องตัวขึ้นไปกระซิบข้างหู พร้อมยื่นเงินใส่มือให้หนูน้อย

“แค่เฝ้าเฉย ๆ ใช่ไหมครับ”

“ใช่ แค่นั่งเฝ้าเฉย ๆ ส่วนของที่ลุงเหมา หนูกินได้ตามสบายเลยนะ”

“ได้ครับ ขอบคุณครับลุง” หนูน้อยยืนก้มกราบสวย พลางวางตะกร้าโต นั่งลงกับผืนทราย หยิบไข่ในถุงขึ้นปลอกกินอย่างหิวโซ

พ่อลุงขึ้นค่อย ๆ เดินอ้อมมายังแม่ที่นอนพริ้มอยู่ ลำแขนแน่นช้อนตัวแม่ด้วยแรงยกครั้งเดียว ล้วงโทรศัพท์ออกวางไว้ ทำเอาแม่ตกใจ พ่อรีบวิ่งลงไปยังชายหาดแล้วทิ้งตัวแม่ลงบนพื้นน้ำไปทั้งอย่างนั้น

เสียงหัวเราะดังร่า แม่ดูท่าจะโกรธ วิ่งตามวิดน้ำในอุ้งมือใส่พ่อ ทั้งคู่วิดน้ำใส่กันไปมา ลูก ๆ ก็ช่วยวิดด้วยวิดโดยไม่แบ่งทีมแต่อย่างใด

แม่เอ็ดด่าพ่อเรื่องที่ถ้าเธอเปียกแล้วใครจะเฝ้าของ พ่อก็บอกสิ่งที่พ่อดีลไว้ หันมองดูหนูน้อยที่กำลังมีความสุขกับอาหารมื้อที่เท่าไหร่ไม่รู้ของเขา หยิบจับของในตะกร้ากินอย่างรีบร้อน ราวกับไม่ได้สัมผัสกับมื้ออาหารมานาน

หนุ่มน้อยเหนื่อยจากการเล่นเมื่อครู่ เลยขึ้นมานั่งริมหาดมองดูคลื่นที่ซัดเข้าหาตัว พลางมองดูครอบครัวที่สมบูรณ์ของสาวน้อย พ่อ แม่ ลูก ช่างเป็นองค์ประกอบที่สมบูรณ์เหนือสิ่งอื่นใด สายตาที่เฝ้ามอง ความอิจฉาที่ก่อเกิดขึ้นในใจ พร้อมกับความเศร้าที่เข้ามาครอบงำทั้งที่อยู่ท่ามกลางความสุข

หนุ่มน้อยชันเข่าขึ้นกอด อย่างน้อยก็ช่วยกันลมเย็นที่พัดไม่ให้หนาวไปมากกว่านี้ พ่อที่กำลังสนุกกับครอบครัว เหลือบมาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า ความคิดถึง จึงได้ทิ้งให้แม่ลูกขี่หลังกันเล่นต่อ ปลีกตัวมานั่งข้าง ๆ หนุ่มน้อย

“ลุงก็พอจะรู้นะว่ากานต์กำลังคิดอะไรอยู่ --- กำลังคิดถึงพ่อใช่ไหม ?” พ่อมองสองสาวสุดหัวใจ พลางพูดเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบทุ้มอบอุ่น

“ครับลุง คิดถึงมากเลยครับ” หนุ่มน้อยตอบกลับอย่างซื่อสัตย์ต่อความรู้สึก ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเบา ๆ

“กานต์คิดว่าพ่อเขาจะคิดถึงกานต์ไหม”

“ไม่รู้สิครับ ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความรู้สึกของผู้ใหญ่เลย”

“เชื่อไหมว่าตลอดเวลาที่ลุงอยู่อเมริกา ลุงไม่เคยไม่คิดถึงป๊อบเลยสักวินาทีเดียว ลุงทำทุกอย่าง ทุกวันนี้เพื่อหนูป๊อบคนเดียว” หนุ่มน้อยหันมองสีหน้าที่มองตรงของคนข้าง ๆ ที่เขาสัมผัสได้ถึงความจริงจังและความจริงใจ

“บางที ... ความรักมันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจง่าย บางทีมันก็ยากที่จะเข้าใจ ความรักมันมีหลายรูปแบบเอามาก ๆ มากจนบางทีเราไม่สามารถรับรู้ได้เลย ทั้งที่มันอยู่ใกล้ตัวเราแบบสุด ๆ จริง ๆ แล้วไอ้ความรักหนิ มันโคตรจะซับซ้อนมากเลยนะ” พ่อหันหน้ามองกานต์ มองเข้าไปในตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า

“ตอนนี้กานต์อาจจะยังไม่เข้าในความรักที่มันซับซ้อน แต่เชื่อลุงเหอะ พ่อกานต์ไม่มีวันที่จะไม่รักกานต์เลยสักวินาทีเดียว และในตอนนี้ ตอนที่กานต์กำลังเศร้าเพราะคิดว่าพ่อไม่รัก แต่จริง ๆ แล้วพ่อเขารักกานต์ยิ่งกว่าสิ่งใด” พูดจบหนุ่มน้อยที่อัดอั้นความรู้สึกมานานแสนนาน ก็ระเบิดน้ำตาแห่งความเศร้า ปล่อยโฮอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนสาวน้อยและแม่ที่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ วิ่งเข้ามาปลอบ

“ผมคิดถึงพ่อ ผมยังไม่ได้กอดลากับพ่อเลยสักครั้ง ถ้าพ่อจะไปทำไมไม่มาบอกลากันหน่อย ผมไม่ว่าอะไรเลย ขอแค่กอด กอดกันอย่างอบอุ่นสักครั้งแล้วค่อยบอกผมว่าจะไป ผมจะไม่รั้ง ไม่ถามหาเหตุผล” หนุ่มน้อยระบายความในใจพลางร้องไห้สะอื้นจนคำบางคำขาดหายไปบ้าง สาวน้อยและแม่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ น้ำตาซึมตาม พ่อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขยับเข้าหาหนุ่มน้อย รับฟังข้อความระบายที่ระเบิดออกมาของเขาด้วยความเต็มใจ

“อยากกอดลุงไหม” พ่อเอ่ยเสียงเรียบอบอุ่น หนุ่มน้อยโผเข้ากอดพร้อมเสียงร้องที่ระเบิดดังกว่าเดิม พ่อลูบหลังปลอบเบา ๆ แม่และสาวน้อยที่อยู่ข้าง ๆ โผเข้ากอดแนบเข้าอีกชั้น

ความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน ความรู้สึกที่ไม่สามารถพูดคุยกับใครได้ ตอนนี้มันได้ระเบิดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลไปกับคลื่น ไหลลงทะเทที่กว้างใหญ่ ให้มันหายไปจมอยู่ใต้ทะเลลึก อย่างน้อย ๆ การมาเที่ยวในครั้งนี้ ทะเลและผู้คนรอบข้างก็ช่วยรับฟังความทุกข์จากใจ การได้ร้องไห้ก็ไม่ได้แย่ต่อความรู้สึก น้ำตานั้นเป็นของฟรี ร้องไห้ไปก็ไม่ได้เสียหาย ร้องไปเถอะถ้าความรู้สึกมันต้องการ อย่าฝืนมันเลย