FAZER LOGIN“จะกลับแล้วเหรอครับน้อง ... ปานใจ” เสียงทุ้มวิ่งตามมาข้างหลัง
“ค่ะ กำลังจะกลับค่ะ” “ให้พี่ไปส่...” “ไม่ค่ะ หนูให้แม่มารับ” เธอพูดแทรกประโยคทันที เพราะพอจะรู้ว่าเขาจะพูดอะไร จนเขาหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด “ทำไมน้องผลักไสพี่จังเลยล่ะ ... ไม่ชอบที่เจอพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ” เสียงเรียบเอ่ยอย่างน้อยใจ สาวน้อยดูสีหน้ารู้สึกผิด ที่เจตนาเธอไม่ได้ต้องการแบบนั้น เธอเพียงแค่รู้สึกว่า การไม่มีเขามายุ่งวุ่นวายมันก็น่าจะดีกว่า แต่ไม่ได้คิดจะผลักไสไล่ส่งแต่อย่างใด สิ่งที่เธอคิดในหัวกับคำพูดที่อยู่จ่อปากกลับตรงกันข้ามกันสิ้นเชิง “ใช่ค่ะ !” คำตอบเน้นที่ตอบกลับทันที ราวกลับออกจากความรู้สึกข้างใน และด้วยน้ำเสียงจริงจังเรียบเฉยทำหัวใจของคนตรงหน้าแทบจะหยุดเต้น รวมถึงเพื่อนสาวที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ต่างตกใจในคำตอบของเธอ เธอเองก็ช็อกกับคำตอบของตัวเองอยู่ไม่น้อย ยืนนิ่งมองดูสีหน้าที่เจื่อนหมดสีของคนตรงหน้า “อะ ... อ่อ โอเค ... โอเคครับ ถ้าน้องไม่ชอบพี่ขนาดนั้น หลังจากนี้พี่ก็คงไม่มาให้น้องเห็นหน้าแล้วล่ะ พี่ขอโทษนะ ที่เข้าไปรบกวนใจเธออยู่บ่อย ๆ จนทำให้เธอรำคาญ แต่สิ่งที่พี่ทำพี่แค่อยากจะบอกให้เธอรู้ ว่าพี่ชอบเธอจริง ๆ” สิ้นบนสนทนาส่งท้าย สายตาที่ส่งไป คำพูดที่กลั่นออกมาจากใจ มองเธอด้วยสีหน้าเศร้า เขาหันหลังกลับ ย่างก้าวเดินคอตกอย่างช้า ๆ ด้วยใจที่แตกสลาย สาวน้อยที่ยืนอึ้งกับสิ่งที่เกิด ทุกอย่างมันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอหวังไว้เลยสักนิด เธอพอจะเข้าใจว่าเขามาให้เธอเห็นบ่อย ๆ ไม่ได้มาร้ายแต่อย่างใด แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะบอกชอบทั้ง ๆ ที่เธอเพิ่งเอามีดแห่งความเห็นแก่ตัว แทงเข้าหัวใจของเขา อย่างไม่ถนอมความรู้สึกเลย สีหน้าที่ผิดหวังจากเพื่อนสาว เหวี่ยงบอกว่าเธอทำไม่ถูก ทำแบบนี้ไม่น่ารัก “กูขอตัวนะ” เสียงเรียบเอ่ยบอก ก่อนจะจ้ำเท้าสาวไวทิ้งเธอไว้ครุ่นคิดกับสิ่งที่เพิ่งทำลงไปอย่างโดดเดี่ยว “ป๊อบเอ้ย ทำอะไรลงไป” เธอตบหัว ตีปากตัวเองอยู่ซ้ำ ๆ รู้สึกผิดหวังในตัวเอง ทั้งที่ในใจไม่ได้คิดจะพูดคำนั้น แต่ปากเจ้ากรรมกลับพูดออกไปโดยไม่คิด ครั้นจะเข้าไปขอโทษหรืออธิบาย ก็คงจะดูฟังไม่ขึ้น จะอธิบายพี่เขาไปยังไง “ที่หนูพูดไป หนูไร้สติค่ะพี่อย่าถือเลยนะคะ (แต่ก็มีส่วนจริงหนิ ก็ไม่ได้ชอบ) / ที่หนูพูดไปหนูล้อเล่นค่ะ (อันนี้ก็ดูตลกไป พี่เขายิ่งจะโกรธที่ไปเล่นตลกกับความรู้สึกเขา) / พี่คะ หนูขอโทษ หนูไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะคะ (ถ้าพี่เขาถามต่อว่าหมายความยังไง ก็ฟังดูเหมือนจะให้ท่าพี่เขาอีก) โอ้ยยยยย เอาเป็นว่าหนูขอโทษนะคะ” สายน้อยพร่ำบ่นอยู่คนเดียว จนพี่จิ๋วเดินเข้ามาเรียกเธอตื่นจากภวังค์ความรู้สึกผิด “ยังไม่กลับอีกเหรอน้องป๊อบ” พี่สาววางมือนุ่มลงบนไหล่ “กะ กำลังจะกลับพอดีค่ะ” สาวน้อยสะดุ้งตื่นจากสัมผัส “แล้ว ... เจสซี่ล่ะ” พี่สาวมองซ้ายขวารอบ ๆ ตัวเธอ “กลับแล้วค่ะ” สาวน้อยตอบกลับเสียงแผ่ว “ปะ งั้นเดินกลับไปพร้อมกับพี่นี่แหละ พี่ก็กำลังจะกลับอยู่พอดี” พี่สาวโอบไหล่เล็ก พาตัวสาวน้อยไปข้างหน้าตามทางเดิน สาวน้อยที่ก้าวขาไปตามทาง เอาแต่มองไปข้างหน้า นิ่งเงียบ สายตาดูเหม่อลอย เธอคงคิดอะไรมากมายอยู่ในหัว ทั้งเรื่องพี่กล้า และเพื่อนสาวที่ก็น่าจะผิดหวังกับตัวเธอเอามาก ๆ พี่สาวที่คอยประคองน้องเดินช้า ๆ รับรู้เรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่ตอนเพื่อนหนุ่มของเธอบอกชอบ จนไปถึงตอนที่สาวน้อยบ่นขอโทษกับสายลมคนเดียว เธอได้แต่เหลียวมองสาวน้อย อมยิ้มจางพร้อมส่ายหน้าเบาด้วยความเอ็นดู1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี รวมไปถึง การเก็บความลับต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด และป้องกันการสืบข่าวจากคู่แข่ง แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม ความลับนั้นจะถูกปิดผนึกไว้อย่างดี นั่นคือกลิ่นอายของมหกรรมกีฬาภายในโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “กีฬาสี” “พร้อมกันยัง ต่อไปคู่เราแล้วนะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกางระเบียบโปรแกรมขึ้นดู กลางวงล้อมของนักกีฬาที่กำลังนั่งยืดวอร์มร่างกาย “พร้อมครับพี่ฟ้า” “ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่ต้องดูแลนักกีฬาเต็มที่อยู่แล้ว” ร่างสูงบางยิ้มส่งกำลังใจ ก่อนจะหันมาถามหนุ่มน้อยที่ตั้งใจยืดอยู่ด้านข้าง “ไงน้องกานต์ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ” “ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ให้ผมลงชื่อในวันนั้น” “ฮ่า ๆ พี่ขอ
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่องเสยคาง เห็นเงาตกกระทบใบหน้า ภาพที่เธอเห็นทำเธอนิ่งช็อกอีกครั้ง ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นตึก“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ~”ร่างเล็กกรีดร้องสุดเสียง ทรุดตัวนั่งยองก้มหัวกอดเข่า มือเล็กยกพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นไปทั้งตัวพร้อมเสียงสวดมนต์ที่ไม่เป็นคำมือใหญ่เย็นยะเยือก วางทาบหัวไหล่สั่นเทาของเธอ “นักเรียน ๆ นี่ครูเอง” เสียงทุ้มหนาที่เธอเอะ เหมือนจะคุ้นเคย เรียกสติของเธอกลับมาได้นิดหนึ่ง เธอหยุดสวดมนต์ภาษาต่างดาว แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไฟที่ส่องมาที่เธอ “ครูเอง” “ครูวิท” สาวน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ “ลุกขึ้นก่อน ๆ” ครูหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างสั่นเบาของเธอ พาเธอเดินลงมาหน้าตึกที่มีไฟส่องสว่าง “ไปอยู่อะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ” ทันทีท
หนุ่มน้อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ กลับบ้านอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีคนที่กำลังหลับใหลท่องนิทราอย่างไม่รู้ตัวอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว ลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด และเงียบสงัด จนเวลาล่วงมาถึงสองทุ่ม แม่ที่นั่งรอสาวน้อยกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์โทรหา แต่ก็ไม่ติด นั่นเป็นเรื่องปกติของเธอที่มักจะปล่อยให้โทรศัพท์แบตเตอรี่หมดอยู่บ่อย ๆ กระนั้นแม่ก็ไม่เคยจะคุ้นชินได้เลย ใจแม่เริ่มหวิวกังวลนิด ๆ ด้วยที่สาวน้อยเริ่มที่จะเป็นสาว อะไรที่ไม่เคยได้ห่วง ก็พลันห่วงขึ้นมาอย่างผลักออกไปไม่ได้ แม่นั่งครุ่นคิดตัดสินใจอยู่สักครู่ ก่อนจะหยิบกุญแจรถ มุ่งไปยังบ้านของหนุ่มน้อย ที่เธอบอกว่าเธอจะรอกลับพร้อมเขา “หนูกานต์ ๆ” เสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน พลางเสียงกริ่งแทรกซ้อนไม่หยุด จนเจ้าของบ้านต้องรีบเดินออกมาดู“ว่าไงยัยแก้ว แกมีอะไร … ทำไมทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”“หนูกานต์อยู่ในบ้านไหม ?”“อยู่ --- กำลังอาบน้ำน่ะ แกมีไร”“แล้วหนูป๊อบล่ะ” แม่ของสาวน้อยพยายามชะโงกหน้า มองหาลูกสาวในบ้านผ่านกระจกใสบ้านใหญ่“ไม่เห็นหนูป๊อบนะ” แม่หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงเรียบ“ก็ยัยป
“กูไปรอซ้อมก่อนนะมึง” ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ที่มีเพื่อนสาวยืนรออยู่ข้างหน้า มากับชุดที่พร้อมจะลงสนาม กางเกงขาสั้น และเสื้อกีฬาผ้ามันรัดรูป เผยร่างเล็กที่เห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ “เออ ๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ” “มึงไม่ไปนั่งรอข้างสนามกับกูเหรอ” “ไม่อะ กูจะไปแอบดูบนตึก 3 ไปข้างขนามไก่ก็ตื่นดิ”“มึงหลบดี ๆ นะ อย่าให้พี่สแตนด์ตามหามึงเจอล่ะ” เพื่อนสาวเดินแยก โบกมือไปมาสองสาวเดินแยกออกจากกัน เธอแยกเดินอ้อมไปหลังตึก 3 ส่วนเพื่อนสาวของเธอแยกไปยังสนาม เธอนั่งรอเฝ้ามองดูผู้คนที่ค่อย ๆ มายังสนามทีละคน ๆ รวมไปถึงพี่กล้าที่ก็มาซ้อมเหมือนกัน เธอได้แต่อมยิ้มเบา ๆ ความในใจที่เคยหนักอึ้ง มันได้สะสาง จากแต่ก่อนที่ไม่อยากแม้จะเห็นหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายนั่งมองอย่างไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด “มันก็ไม่แย่นะ” เธอเอ่ยเบากับตัวเอง จนหนุ่มน้อยย่างเข้าสนามพร้อมกระเป๋าประจำตัว วางบนไม้หินอ่อนข้าง ๆ สายตาของเธอจ้องมองเขม็ง ราวกับเสือโหยที่จ้องจะเข้าขย้ำเหยื่อพร้อมกัดกินเหยื่อนั้นในคำเดียว “ใครที่มันบังอาจมายุ่งกั
เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เธอไม่รู้ว่าชั่วโมงนี้เขาเรียนวิชาอะไร แต่สิ่งที่นึกขึ้นได้คือห้องชมรม ด้วยสิ่งที่เธอรู้คือ พวกพี่ ๆ กลุ่มพี่กล้ารวมถึงพี่กล้า มักจะเอากระเป๋าเรียน หรือของสำคัญไว้ในตู้ล็อกเกอร์ในห้องชมรม เธอคิดได้แค่ว่า เขียนข้อความขอโทษและอธิบายหยอดเข้าไว้ในล็อกเกอร์ก็ดี เพราะตั้งแต่วันนั้นช่องทางการติดต่อต่าง ๆ ที่เคยคุยกัน พี่เขาลบออกจนหมดเกลี้ยง รวมถึงถ้าจะให้พูดต่อหน้ามันก็คงพูดอะไรได้ไม่ดีเท่ากับการที่เธอจะเขียนเธอค่อย ๆ เดินหลบตามกำแพงตึกต่าง ๆ จากตึกสังคม ลอดมุดหลบมุมตึกอังกฤษ จนมาโผล่ตึกวิทย์ฯ แต่การที่จะเดินเข้าไปโต้ง ๆ ก็คงจะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เธอนึกขึ้นได้ว่า หน้าต่างบานในสุดของห้องมักจะไม่ได้ล็อกกลอนไว้ เนื่องจากกลุ่มพี่ ๆ มักจะแอบเข้าไปเล่นไพ่กันในคาบว่าง เธอค่อย ๆ ย่องก้มตัวต่ำเ
สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อมที่จะส่งเป็นที่เรียบร้อย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “มาแล้วจ้าเจสซี่เพื่อนรัก” มือเล็กวางทาบแผ่นหลังเพื่อนสาวที่ยืนตบแป้งอยู่ข้างหน้า“หล่อนดูอารมณ์ดีนะคะ” หน้าสีสองโทนหันกลับมาทักทาย จนเธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไม่ต้องมองด้วยสีหน้าแบบนั้นค่ะ วันนี้งานเร่ง”“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่า สวยออก เทรนด์ใหม่มาแรง เดี๋ยวคนอื่น ๆ เห็นก็จะแต่งตาม เชื่อสิ”“ตอแหล ดูออก”เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุย หยอกล้อกันระหว่างจัดแถว“เออเดี๋ยวมึงได้ฟังในสิ่งที่กูจะบอก มึงจะเลิกอารมณ์ดี”“ให้กูอารมณ์ดีจนเข้าแถวเสร็จเถอะนะ”“โอเค เลิกแถวแล้วกูจะบอก”สองร่างเล็กเดินเคียงกัน ยื่นสมุดการบ้านให้หัวหน้าห้องที่ยืนรอรวบรวมพร้อมจะส่ง เสร็จสรรพก็รุดนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ“ว่ามาค่ะ เรื่องที่จะทำให้







