Masuk“สักปีหน้า เด็ก ๆ โตขึ้นอีกหน่อย เราน่าจะพากันไปเที่ยวทั้งครอบครัวนะ” พี่สาวของไลออนเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา เพราะเธอเองก็คิดถึงครอบครัวตัวเองทางฝั่งนี้มาก ๆ แต่ด้วยภาระเรื่องลูก ๆ และงานของสามีทำให้เธอขยับตัวไปไหนมาไหนลำบาก“งั้นให้เหมาเครื่องบินไปทัวร์ยุโรปกันสักสองเดือนดีไหม?” ไลออนเองก็เหมือนจะเห
เสียงถาโถมกายเข้าหาเนื้อแนบเนื้อดังกังวาน ตับ ตับ ตับ...เตียงขนาดใหญ่โยกย้ายไปตามแรงขับเคลื่อน คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดริมฝีปากตัวเองแน่นไม่ให้เปล่งเสียงครางออกมาแม้ว่าจะทั้งจุกและเจ็บในช่วงแรก ๆ ริมฝีปากร้อนไซ้ตามลำคอก่อนจะลงไปบีบสองเต้าและสลับดูดดื่มน้ำนมสดจากเต้าของเธอ พร้อมกับขย่มเข้าหาไปพลาง ๆ บี
สามเดือนต่อมา แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้เหมาะสำหรับเลี้ยงเด็กอ่อน เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ลิเดียกำลังนั่งพิงหมอนสามเหลี่ยม มือหนึ่งประคองลูกสาวตัวน้อย“ลูน่า” ที่กำลังดื่มนมจากอกแม่อย่างเพลิดเพลิน ส่วนอีกมุมหนึ่งของเตียง ไลออนกำลังนั่งกับลูกช
ณ ห้องคลอด โรงพยาบาลฮ่องกงวันที่ 31 ธันวาคมเวลา 23:30 น.เสียงร้องครวญครางของลิเดียดังก้องไปทั่วห้องคลอด เธอกัดฟันแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าออกตามที่หมอแนะนำ ความเจ็บปวดที่บีบรัดทั่วร่างทำให้เธอแทบหมดแรง ไลออนยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง มือใหญ่ของเขากอบกุมมือเล็กของเธอแน่นจนเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้น“
“คืนนี้มันสวยงามราวกับความฝันเลยนะคะ” ลิเดียพูดเบา ๆ เสียงของเธอแทบจะกลมกลืนไปกับสายลม แต่ไลออนได้ยินทุกคำชัดเจน“แต่มันไม่ใช่แค่ฝันนะ… เพราะเราสองคนทำให้มันกลายเป็นความจริงแล้วนี่ไง” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แฝงความรักและความมุ่งมั่นลิเดียหันหน้าขึ้นมาสบตาเขา ใบหน้าของเธออยู่ใกล้เพียงลมหายใจเดียว ไล
“ยังไม่หิวน่ะ ว่าแต่นี่ทำกระทงเองเหรอเลย?” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยื่นมือใหญ่จับกลีบดอกบัวมาวางบนใบตองตามเธอ ซึ่งใบตองก็แหลกคามือของเขาเลย“….” ร่างสูงยิ้มเจื่อน ๆ เพราะจากที่จะช่วยทำน่าจะช่วยพังกระทงเสียมากกว่า“มือหนักแบบคุณน่ะ นั่งมองเฉย ๆ ดีกว่านะคะ” ลิเดียหยุดมือที่กำลังจัดดอกไม้แล้วหันมามองเขา
“เพราะถ้าเกิดว่าเด็กในท้องคือทายาทของเลโอนาร์ดจริง ๆ ยังไงมันก็คือลูกของมึง” “พ่อ…” ไลออนพยายามระงับอารมณ์ เขามองไปที่เจสซี่อย่างอาฆาตแค้น “ส่วนเรื่องของลิเดีย” รามสูรกล่าวน้ำเสียงเย็นชา “ถ้านางบำเรอมึงคนนี้ตั้งท้องลูกของมึงจริง ๆ” “มึงก็ต้องหย่าขาดกับลิเดียซะ และแต่งงานกับนังนี่ให้ถูกต้องตามกฎห
“คนปกติการกายภาพใช้เวลานานพอสมควร กว่าจะกลับมาเดินและวิ่งได้ คนไข้เก่งมากเลยค่ะ” “คงเป็นเพราะกำลังใจดีและก็กายภาพกันบ่อยแน่ ๆ เลยสินะคะ” หมอพูดพลางยิ้มแย้มโดยไม่ได้คิดอะไร เมื่อได้ยินแบบนั้นทั้งสองคนหันหน้ามองกันในทันที เพราะคำว่ากายภาพของหมอ น่าจะคนละความหมายกับของลิเดียและไลออนแน่ ๆ “ยังไงเดี๋ย
ลิเดียเองก็ยังคงนอนยิ้มพร้อมก้มหน้าอ่านหนังสือต่อไป แต่ในตอนที่เธอเปิดหนังสือในหน้าถัดไป ตัวหนังสือทั้งหมดมันเลือนรางไปหมด คนตัวเล็กพยายามกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อจ้องมองมัน และจู่ ๆ ภาพความทรงจำบางอย่างก็แทรกกลับเข้ามาในหัวของเธอแบบราง ๆ เธอเห็นภาพร้านตัดผม ภาพใบหน้าเคร่งขรึมของไลออนนั่งไขว่ห้างมองมาท
แสงไฟในห้องผู้ป่วยสลัวสลับกับเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ดังเป็นจังหวะคงที่ ไลออนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ความเจ็บปวดในแขนขวาทำให้เขาต้องขมวดคิ้วทันที สายตาของเขามองไปรอบ ๆ ห้อง รู้สึกมึนงงและไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่ ทันใดนั้น ภาพในหัวของเขากลับพุ่งเข้ามาทันที ภาพของลิเดียที่ล้มลงบันไดและถูกยิง ค







