ตอนที่ 10 ของส่วนตัว

ฝนกำหมัดแน่น เตรียมจะพุ่งเข้าไปสั่งสอน แต่สายตาของเจ๊วีที่กวาดมองไปรอบ ๆ ดันไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างเสียก่อน

สายตาของนางไปหยุดอยู่ที่มุมมืด ที่ซึ่งรามยืนอยู่

แสงไฟสปอตไลต์สาดผ่านพอดีเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน และรูปร่างสูงใหญ่ที่ดูแข็งแกร่งสมชายชาตรีภายใต้ชุดสูทพอดีตัว

เจ๊วีชะงักค้าง พร้อมกับรอยยิ้มพึงพอใจที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยเฉี่ยว นางเลียริมฝีปากตัวเองอย่างลืมตัว อารมณ์โกรธเมื่อกี้หายวับไปราวกับเล่นละคร

“อุ๊ยตายของดี” ว่าแล้วเจ๊วีสะบัดผมยาวสลวย เดินนวยนาดตรงเข้าไปหาราม ท่าทางเหมือนแมวยั่วสวาทที่เจอเหยื่ออันโอชะ

รามยืนนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่แววตาสีฟ้าครามฉายแววรังเกียจและระแวดระวัง เขาไม่ขยับหนีเพราะหน้าที่คือการรักษาความปลอดภัยและสังเกตการณ์

“น้องสุดหล่อ” เจ๊วีเดินเข้าไปประชิดตัวรามจนหน้าอกหน้าใจไซซ์บึ้มแทบจะเกยอกเขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฉุนกึกปะทะจมูก

“ไม่ต้องเอาน้องท็อปแล้วก็ได้ เจ๊เอาคนนี้ คืนนี้ไปนั่งดริงก์กับเจ๊นะจ๊ะ เจ๊จ่ายไม่อั้น หรือจะให้เจ๊เลี้ยงดูปูเสื่อก็ได้นะ เจ๊เลี้ยงไหว” มือเรียวสวยที่เต็มไปด้วยแหวนเพชรเม็ดโตเอื้อมไปหมายจะลูบไล้แผงอกกว้างของชายหนุ่ม

รามเกร็งตัวแข็งทื่อ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ขากรรไกรขบแน่นจนเป็นสันนูน เขาเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่ทำร้ายผู้หญิง แต่เขาก็ขยับตัวถอยหลังหนีหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะ

“อย่าเล่นตัวสิจ๊ะ” เจ๊วีไม่ยอมแพ้ ยิ่งหนียิ่งตาม “หน้าตาแบบนี้เป็นดาราได้เลยนะเนี่ย มามะ ให้เจ๊เช็กของหน่อยว่าแน่นจริงไหม” 

เพียะ!

เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังสนั่น ไม่ใช่เสียงตบหน้า แต่เป็นเสียงมือเรียวยาวของฝนที่พุ่งเข้ามาปัดมือของเจ๊วีออกอย่างแรง จนเจ๊วีเซถลา

ฝนก้าวเข้ามายืนขวางหน้ารามไว้ราวกับแม่เสือหวงลูก อกกระเพื่อมด้วยความโกรธที่พุ่งปรี๊ดทะลุปรอท

‘กล้าดียังไงจะมาจับของของฉัน มือคู่นั้นฉันยังไม่ได้จับเลยนะยะ หล่อนเป็นใครมาแตะต้อง’

“โอ๊ย นังบ้า แกตีมือฉันทำไม” เจ๊วีกรีดร้องพลางลูบมือตัวเองป้อย ๆ จ้องหน้าฝนด้วยสายตาอาฆาต

ทว่าฝนกลับเชิดหน้าขึ้นใส่ “ขอโทษนะคะ คุณพี่” เธอเน้นคำว่าคุณพี่ด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “สินค้าในร้านนี้มีไว้บริการ แต่คนนี้ของส่วนตัวค่ะ”

“ไม่ได้มีไว้ขายและไม่ได้มีไว้โชว์ เชิญคุณกลับไปหาเสี่ย เอ้ย กลับไปหาคนดูแลที่บ้านเถอะค่ะ แล้วก็เก็บเงินไว้ฉีดโบท็อกซ์ดีกว่า อย่ามาเปย์ผู้ชายแถวนี้เลย อายเด็กมันเปล่า ๆ”

“อีเด็กเวร แกกล้าด่าฉันเหรอ ได้ เดี๋ยวแกรอฉันเลย” พูดจบเจ๊วีก็เดินออกจากร้านไป แต่ไม่นานนักก็กลับมาใหม่พร้อมกับเสียงที่ตะโกนแข่งกับเสียงเพลง “พังร้านมันเดี๋ยวนี้ เอาอีเด็กปากดีนี่มาตบสั่งสอน”

สิ้นเสียงคำสั่ง ลูกน้องร่างยักษ์สามคนก็พุ่งเข้ามาทันที และเป้าหมายก็คือฝนธิดา แต่ครั้งนี้ฝนไม่ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว เพราะเธอรู้ดีว่า กำแพงข้างหลังเธอนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน

วูบ

เงาสีดำเคลื่อนที่ผ่านตัวเธอไปอย่างรวดเร็ว รามก้าวออกมาจากด้านหลังฝน ทิ้งมาดบอดี้การ์ดผู้เงียบขรึมเหลือเพียงสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกปลุกให้ตื่น

ลูกน้องคนแรกง้างหมัดจะต่อย รามย่อตัวหลบหมัดนั้นอย่างง่ายดาย แล้วสวนด้วยการกระแทกฝ่ามือเข้าที่ปลายคาง ปึก ร่างยักษ์หน้าหงาย ถอยหลังเซไปชนพวกเดียวกัน

คนที่สองคว้าขวดเหล้าบนโต๊ะวิ่งเข้าใส่ แต่รามก็เตะตัดขาจนมันเสียหลักล้มคว่ำก่อนเหยียบข้อมือที่ถือขวดเหล้าของมันเต็มแรง

กร๊อบ

“อ๊ากกกก” เสียงร้องโหยหวนดังลั่นร้าน

คนที่สาม ซึ่งตัวใหญ่ที่สุดพยายามจะอ้อมไปจับตัวฝน

“อย่าแตะต้องเธอ” รามคำรามเสียงต่ำที่เย็นยะเยือกยิ่งกว่าน้ำแข็งก่อนพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อเจ้ายักษ์นั่น แล้วเหวี่ยงมันข้ามไหล่ด้วยท่าทุ่มยูโดที่สวยงามและรุนแรง

โครม

ร่างใหญ่ยักษ์กระแทกโต๊ะกระจกจนแตกละเอียด นอนร้องครวญครางหมดสภาพในพริบตา

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว รามยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางร่างของชายฉกรรจ์สามคนที่นอนเกลื่อนพื้น เขาขยับคอเสื้อสูทเล็กน้อย จัดเนคไทให้เข้าที่ ไม่มีความเหนื่อยหอบ ไม่มีรอยยับ มีเพียงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจนเจ๊วียืนขาสั่นพั่บ ๆ

เจ๊วีหน้าซีดเผือด ความสวยที่ภูมิใจนักหนาช่วยอะไรไม่ได้ในสถานการณ์นี้

รามค่อย ๆ หันไปมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่าก่อนผายมือไปทางประตูร้าน “เชิญครับ”

เจ๊วีกัดฟันกรอด ทั้งโกรธทั้งอาย นางรีบสะบัดหน้า เดินกระแทกส้นสูงหนีออกไปอย่างทุลักทุเล ไม่หันมามองลูกน้องตัวเองด้วยซ้ำ

“ฝะ ฝากไว้ก่อนเถอะ ฉันจะฟ้องผัวฉัน ร้านแกเละแน่” เสียงตะโกนอาฆาตดังแว่วมาไกล ๆ

เมื่อศัตรูจากไป เสียงปรบมือเกรียวกราวก็ดังขึ้นจากลูกค้าและพนักงานในร้าน รามถอนหายใจยาว ผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียด ก่อนหันกลับมามองฝนด้วยความเป็นห่วง

“บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ”

ฝนยืนยิ้มแป้น ดวงตาเป็นประกายวิบวับยิ่งกว่าเดิม เธอเดินเข้าไปใกล้เขาแล้วใช้นิ้วจิ้มที่ต้นแขนแข็ง ๆ ของเขาเบา ๆ

“พี่ไม่เจ็บหรอก แต่รามน่ะ เจ็บมือไหม ต่อยซะแรงเชียว”

“ไม่ครับ” รามตอบสั้น ๆ

“ดีแล้ว” ฝนเขย่งปลายเท้าขึ้น กระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาบอดี้การ์ดหนุ่มขนลุกซู่เป็นครั้งที่ร้อย

“ขอบใจนะที่ปกป้อง ทำงานดีแบบนี้ เดี๋ยวคืนนี้พี่มีรางวัลพิเศษให้”

รามกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หูแดงเถือกขึ้นมาทันที เขาได้แต่ภาวนาในใจว่าขอให้เป็นโบนัสเงินสด ไม่ใช่โบนัสอย่างอื่นที่เขาต้องใช้ความอดทนทั้งชีวิตเพื่อต้านทานมัน