KABANATA 2

DIANA

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Napatingin ako sa paligid. Hindi ito ang malamig na semento kung saan ako nakahandusay matapos akong mabangga ng isang sasakyan. Sa halip, pamilyar na mga kurtina, muwebles, at kulay rosas na kumot ang bumungad sa akin. Hindi ako maaring magkamali, nasa sariling kwarto ako ng bahay namin. Napakurap ako ng ilang beses at baka nananaginip lang ako.

“Buhay pa ba ako?” mahina kong usal sabay kurot sa pisngi ko. Napatingin ako sa kalendaryong nakasabit sa dingding ng kwarto ko. Taong 2021. Mas lalo akong nagulat nang malaman ko kung anong buwan at petsa ‘yon. Saktong tatlong araw bago ang kasal namin ni Cedric. Napatakip ako sa bibig when I realized I was reborn.

“Diyos ko, maraming salamat po!” Maluha-luha kong sambit sa sarili, habang pilit na binabalikan ang lahat ng mga pangyayari; ang ginawang pagpapahiya, pananakit at pagtataksil sa akin ni Cedric at ng traydor kong kaibigan.

“Pagbabayaran ninyo ang lahat ng ginawa ninyo sa akin!” Mariin kong sabi habang naikuyom ko ang aking mga kamao.

Sakto namang bumukas ang p***o at pumasok si Mommy. Bigla nalang akong naluha nang makita siya kaya bumangon ako sa kama at sinalubong siya ng mahigpit na yakap.

“Mommy...” napahikbi ako sa balikat niya.

“Anong nangyari sa ‘yo? Sinaktan ka ba ng Cedric na ‘yon?”

Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Naiyak lang ako dahil akala ko di ko na siya makikita.

“Si Daddy po Mom?”

“Nasa Amerika pa at may inaasikasong importante tungkol sa negosyo. Teka lang...” Tumingin siya sa akin na tila naguguluhan sa mga ikinikilos ko. Iginiya niya akong maupo sa gilid ng kama.

“I’m asking you Diana, may ginawa bang masama sa ‘yo ang Cedric na ‘yon?” muli niyang tanong. “Alam mong ayaw naming makasal ka sa kanya. Pero masyado kang nagbulag-bulagan at hindi mo nakikita ang totoong kulay ng lalaking ‘yon!”

Muli na naman akong natahimik. Hindi ko ma-imagine how stupid I was in my first life. Nagawa kong suwayin ang mga magulang ko para lang kay Cedric. Nagpakababa ako, kinalimutan ko ang estado ko sa buhay para lang pumantay sa buhay na meron siya. Nagtrabaho ako bilang janitress, tinago ko ang pagkatao ko at namuhay ng ordinaryo. Lahat ginawa ko para sa kanya. But he’s not worth it.

“Diana, are you with me?” untag sa akin ni Mommy. Tumingin ako sa kanya at pinahid ang mga luha ko.

“Mom, I’m sorry kung sinuway ko kayo ni Daddy. Just please give me another chance para maitama ko ang pagkakamali ko. Trust me this time, Mom.”

Napahawak si Mommy sa magkabilang kamay ko. Mababakas sa mukha niya ang pagtataka, marahil ay hindi siya makapaniwalang iyon mismo ang narinig niya mula sa akin.

“Did I hear you right, sweetheart? You mean—”

“Mom, papakasalan ko pa rin siya. Pero hindi tulad ng inaakala ninyo.” Napakunot-noo siya habang pilit inuunawa ang ibig kong sabihin.

“Mom, h’wag na po kayong mag-alala sa kasal ko. Magtiwala po kayo sa akin, okay?”

Marahan siyang tumango kahit alam kong hindi niya lubos na nauunawaan ang ibig kong sabihin. “I trust you, iha.” Ngumiti ako bago muling yumakap sa kanya.

“By the way, Tristan is here. Naghihintay siya sa ‘yo sa baba.”

Saglit akong natigilan nang marinig ang pangalan niya.

Tristan.

Hindi ko alam kung bakit tila may kakaibang init na gumapang sa dibdib ko. Marahil dahil matagal na rin kaming hindi nagkikita. Siya ang lalaking minsang itinakda ng mga magulang ko para sa akin. Ang lalaking tinanggihan ko dahil mas pinili kong sundin ang puso ko at piliin si Cedric.

Isang desisyong pinagsisisihan ko ngayon.

“Diana, iha.” Napatingin ako kay Mommy nang muli siyang magsalita. “Mabuting tao si Tristan kaya sana bigyan mo siya ng pagkakataon.” Hindi ako nakasagot. Tumango na lamang ako bilang pagsang-ayon.

Nang tuluyan na siyang makalabas ng kwarto, ilang sandali muna akong nanatiling nakaupo sa gilid ng kama. Huminga ako nang malalim bago ko inayos ang sarili ko. Noong gabing nakahandusay ako sa semento, bago tuluyang mapugto ang hininga ko, nakita ko si Tristan na tumakbo papalapit sa akin. At ngayon, hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako habang iniisip kong magkikita kami ulit.

Pagbaba ko sa sala, agad na nagtagpo ang mga mata namin. Nakaupo siya sa malaking sofa, at nang makita niya ako, bahagyang umangat ang mga sulok ng labi niya. Hindi ko namalayang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Hi, Diana.” Tumayo siya at sinalubong ako, saka iniabot ang hawak niyang bouquet ng pulang rosas. “Akala ko, hindi mo na talaga ako haharapin.”

Hindi ako sumagot. Hindi niya alam kung gaano ko pinagsisihan ang lahat. At ngayong binigyan ako ng pangalawang pagkakataon para mabuhay, itatama ko ang lahat, bubuksan ko ang puso ko para sa kanya.

“Thank you, Tristan. “Nakangiti kong sabi bago tinanggap ang mga bulaklak saka dahan-dahang naupo sa single sofa.

Tahimik akong napatingin sa kanya. Kung tutuusin mas gwapo siya kay Cedric. Maayos ang personality at mas gentle. At kahit ilang beses ko na siyang tinanggihan pero hindi pa rin siya sumusuko sa akin.

“Yes?” tanong niya nang mapansing nakatitig ako sa kanya.

“Ha?” Dali-dali akong nag-iwas ng tingin. “Uhm, Tristan. Why are you still not giving up kahit alam mo ng magpapakasal ako kay Cedric?”

“Diana, mahal na mahal kita, you know that. At wala akong ibang hinahangad kundi ang magiging masaya ka, kahit sa piling ng iba.”

Halos maluha ako sa sinabi niya. Ngayon ko lang naramdaman kung gaano siya ka sincere sa akin. “Pero paano kung hindi na ako masaya sa desisyong ginawa ko?” mahina kong tanong.

Bahagyang kumunot ang noo niya. “What do you mean?”

Sandali akong napayuko bago muling nag-angat ng tingin. “Tristan, what if I tell you that I made a terrible mistake?”

Ilang segundo niya akong tinitigan bago bahagyang ngumiti. “Then I hope you won't make the same mistake twice.”

Nagkaroon ng sandaling katahimikan bago siya muling nagsalita.

“Anyway, I heard your wedding is in three days. Are you really going to marry Cedric?”

Natahimik ako sandali.

“No, Tristan. I'm not marrying him for real.”

Bigla siyang natigilan. “What?”

“I've decided to fake the wedding.”

Nawala ang bahagyang ngiti sa kanyang labi. Ilang segundo niya akong pinagmamasdan na para bang sinubukan niyang unawain ang sinasabi ko.

“Are you serious, Diana?”

Tumango ako at muling tumingin sa kanya. "At may iba pa akong sasabihin sa 'yo, Tristan."