KABANATA 4

DIANA

Hindi ako makapaniwala sa impormasyong ibinigay sa akin ni Tristan. Chloe was Cedric’s ex-girlfriend. Napaisip ako habang pinagtagpi-tagpi ang mga pangyayari.

Hindi talaga ako minahal ni Cedric. Alam niyang bestfriend ko si Chloe at para mapalapit siya rito, nagpanggap siyang interesado sa akin. Walanghiya ka talaga, Cedric!

Biglang nag-ring ang cellphone ko, at ang demonyong lalaki ang tumatawag. But of course, I had to play along para sa paghihiganti ko. Tumikhim ako bago sinagot ang tawag.

"Hello, honey.” Pinilit kong gawing malambing ang boses ko kahit gusto ko nang murahin ang lalaking nasa kabilang linya.

“Hi, hon! What are you doing?”

“Wala naman. Nagpapahinga lang.”

"Ah okay. Nandito ako sa opisina. Katatapos lang ng meeting namin with the mid-management.”

Napangiti ako nang mapait. How sweet! Kung hindi ko pa nalaman ang katotohanan, siguradong matutuwa ako sa simpleng tawag na ‘yon. Nagtatrabaho si Cedric bilang department manager sa kumpanya namin. Doon ko siya nakilala. Pero ako, di niya ako kilala bilang may-ari ng kumpanyang pinapasukan niya.

"I see. Thank you for calling."

"Of course, hon. I miss you."

Napapikit ako, sinikap na kontrolin ang sarili.

"By the way, how's Chloe? I hope she's doing fine."

Ayan na.

Hindi ko maiwasang mapangiti sa tanong niya. Hindi pa nga kami nagtagal sa pag-uusap, agad na niyang naisingit ang pangalan ng dati niyang kasintahan.

"She's fine. Why?"

"Wala naman, tinatanong ko lang. I know she's been helping you with the wedding preparations."

"Yes, excited na nga siya sa kasal natin eh.”

Nagkaroon ng sandaling katahimikan bago ako muling nagsalita. “Uhm, hon. Sigurado ka na ba talaga na ako ang papakasalan mo?” tanong ko.

“Oo naman. Bakit mo naitanong yan?”

“Eh kasi naisip ko, wala naman kasi akong naabot sa buhay, maliban sa pagiging janitress. Tapos ikaw, may maayos na trabaho sa kumpanya. Hindi mo ba ako ikakahiya?”

“Bakit naman? Mahal kita Diana kahit ano at sino ka pa. Balewala naman sa akin kung anong estado mo sa buhay. Ang importante, nagmamahalan tayo.”

Ganito din ang sinabi niya sa akin noon, na buong puso ko namang pinaniwalaan. Inilihim ko sa kanya ang tunay na pagkatao ko, maging si Chloe binalaan ko na h’wag sabihin ang totoo. Buong akala ni Cedric isa lang akong janitress at walang naabot sa buhay.

“Diana, are you still there?” untag niya.

"Uhm, yes hon.” Napahigpit ang hawak ko sa cellphone. “Pero I think gusto ko na munang magpahinga, para magiging maganda ako sa kasal natin.”

“You’re always beautiful, hon.” Sagot naman niya. Kung noon kinilig ako sa mga papuri niya, pero ngayon hindi na niya ako mauuto pa.

Pagkababa ko ng tawag, tuluyan nang nawala ang pilit kong ngiti. I stared at my phone for a few seconds before letting out a bitter laugh.

Ang kapal talaga ng mukha mo, Cedric. Ngayon ko lang naintindihan. Ginawa mo lang akong panakip-butas kay Chloe. Pero sige. Maglaro tayo. Kung gusto mong magpanggap na mahal mo ako, sasabayan kita. Kung gusto mong ituloy ang kasal, eh di itutuloy natin. Tutal, may sarili rin akong plano.

Muli akong nag-dial sa telepono. Tinawagan ko ang wedding coordinator na nag-aasikaso sa kasal namin ni Cedric. Kaibigan ko siya at isa sa mga pinagkakatiwalaan ko.

"Hello, girl! What's up?" masiglang bati niya.

"Hi, Ava. May ipapakiusap lang sana ako sa 'yo."

"Sure! What is it? May problema ba sa wedding preparations?"

"Actually, meron."

"What happened?"

Huminga ako nang malalim bago tuluyang sinabi ang nasa isip ko. "Ava, I need you to make sure that my wedding with Cedric will be fake."

Saglit na natahimik siya sa kabilang linya. "Wait. What?"

"Tama ang narinig mo, Ava.”

"Diana, are you serious? Anong ibig mong sabihin na fake wedding?"

Napangiti ako ng bahagya. "I want everything to look real. The venue, the decorations, the guests, the ceremony—everything. But I don't want the marriage to be legally binding."

"Girl, what are you talking about? Akala ko ba excited ka nang magpakasal kay Cedric?"

"Things have changed, Ava."

"May nangyari ba sa inyong dalawa? Nag-away ba kayo?”

"Let's just say I finally discovered something I should have known a long time ago."

"Pero, alam ba ito ni Cedric?

"Of course not. At ayaw kong malaman niya. Gusto kong isipin pa rin niya na totoo ang kasal.”

Muli siyang natahimik.

"Diana, are you sure about this? Kasi malaking bagay ang hinihingi mo sa akin."

"Please, Ava. Kailangan ko ang tulong mo. I want the wedding to push through exactly as planned, but make sure that no valid marriage takes place.”

"Okay, nauunawaan ko. Ako na ang bahala sa arrangements.”

"Thank you, Ava. I owe you one."

"Walang anuman. Basta mag-iingat ka lang.”

Matapos naming magpaalam sa isa’t isa, ibinaba ko na ang tawag. Ilang sandali akong nanatiling nakaupo habang iniisip ang mga susunod kong gagawin. Mayamaya, may kumatok sa p***o ng kwarto ko. Hindi pa man ako nakasagot bumukas ‘yon at nakasimangot na mukha ni Chloe ang bumungad sa akin.

“Diana, pinababalik mo raw ang mga gamit ko?” aniya at umupo sa tabi ko sa gilid ng kama. “Di ba nag-usap na tayo tungkol dito?”

Gusto ko siyang sampalin at this very moment, pero nagpigil lang ako. “Chloe, pasensya ka na, pero nagbago ang isip ko eh.”

Napakunot-noo siya at tila hindi makapaniwala sa narinig. “Paanong nagbago, Diana? Akala ko okay lang sa ‘yo na lumipat ako dito?”

“Akala ko rin. Pero naisip ko. Napamahal na sa akin ‘tong kwartong ‘to. At kahit mag-aasawa na ako, ayaw ko pa ring may ibang mag-o-occupy dito. Isa pa, may sarili ka namang kwarto di ba?”

“Pero mas gusto ko dito kasi spacious. Sige na, besh.” Malambing niyang sabi saka marahang niyugyog ang braso ko. “Lagi mo naman akong pinagbibigyan di ba?”

Halos matawa ako sa sinabi niya. Sarap niyang sabunutan sa totoo lang. Pero nagpigil lang ako kasi ayaw kong mabulilyaso ang plano ko.

“Chloe, humiling ka lang ng iba h’wag lang itong kwarto ko.” Sabi ko, bilang pampalubag-loob sa kanya. Ayaw kong isipin niya na talagang nagbago na ako. Saglit siyang tumingin sa akin hanggang sa biglang nagliwanag ang mukha niya. “Uhm, okay. Pero p’wede bang yong designer dress at bag mo na lang ang hingin ko?”

Ang kapal talaga ng mukha ng babaeng ito. If I know, ipagyayabang lang din niya ito sa mga kaibigan niya. Pero hinayaan ko lang siya noon. Hinayaan ko lang na isipin ng mga kaibigan niya na mayaman talaga siya.

“Diana? Okay lang ba?”

‘Oo naman. Pumili ka lang dyan.” Sabi ko at pilit na ngumiti.

“Thank you so much, Diana. You’re really the best!” masigla niyang sabi.

Napangiti ako. Oo, Chloe. Napakabuti kong kaibigan. Pero nagawa mong pagtangkaan ang buhay ko. Napakawalang-hiya mo!