LOGINSamantha's POV
Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata.
“Sa tingin ko, mas magandang sa isang garden wedding tayo. Mas eleganteng tingnan, lalo na kung maraming bulaklak at ilaw.”
Pamilyar ang boses na iyon.
“Maganda nga ang idea mo, Elena. Pero kailangan din nating isipin ang bilang ng mga bisita,” sagot naman ng isang babae.
Napakunot ang noo ko.
Bakit naririnig ko ang mga boses nila?
Huling naaalala ko ang malamig na hangin sa aking mukha, ang takot habang bumabagsak ako mula sa balcony, at ang mga matang nakatingin sa akin habang unti-unting nawawala ang aking buhay.
Namatay ako.
Sigurado akong namatay ako.
Pero bakit naririnig ko ngayon ang usapan tungkol sa kasal?
Dahan-dahan kong iniikot ang aking paningin. Nasa sala ako, nakaupo kasama ang mga taong hindi ko inaasahang makikita pang muli.
Nandoon si Mama Elena, ang pinakamamahal kong ina.
Katabi niya ang mga magulang ni Kean. Nasa kabilang sofa naman si Kean, habang si Casey ay nakaupo sa tabi nito.
Napatigil ang paghinga ko.
Si Mama.
Buhay si Mama!
Hindi ko napigilang mapatitig sa kaniya. Bata pa ang hitsura niya, walang bakas ng panghihina o pagod na nakita ko noong mga huling araw niya sa una kong buhay.
Gusto ko siyang yakapin. Gusto kong sabihin kung gaano ko siya na-miss. Pero bago pa ako makakilos, napansin kong nakatingin na siya sa akin.
“Sam? Are you okay, anak?”
Napakurap ako.
“Ha?”
“Kanina ka pa tahimik,” sabi niya habang bahagyang ngumiti. “May problema ba?”
Hindi ako agad nakasagot.
Sa tabi niya, nakangiting nakatingin sa akin si Casey.
“Baka kinakabahan lang siya,” nakangiting sabi nito. “After all, kasal na niya in five months.”
Limang Buwan.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Limang buwan bago ang kasal.
Iyon ang araw na nagtipon kami upang pag-usapan ang mga detalye ng nalalapit naming kasal ni Kean.
Ang araw na ito.
Unti-unting bumalik sa aking alaala ang lahat. Ang eksaktong lugar, ang mga taong naroroon, at maging ang usapang naririnig ko ngayon.
Hindi ako nananaginip.
Bumalik ako.
Bumalik ako sa panahong buhay pa si Mama. Bago ang kasal. Bago ako lokohin ni Kean. Bago ako patayin nina Casey at Kean.
Napatingin ako sa lalaking nakaupo sa tapat ko.
“Sam?”
Ngumiti siya habang inaabot ang kamay ko.
“Are you really okay, sweetheart?”
Si Kean Reyes.
Ang lalaking minahal ko nang buong puso. Ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng lahat. Ang lalaking pinakasalan ko at siyang naging dahilan ng pagkamatay ko.
Napatingin ako sa kamay niyang nakahawak sa akin.
Gusto ko itong bawiin. Gusto kong sampalin siya at itanong kung paano niya nagawang patayin ang babaeng nagmahal sa kaniya.
Pero hindi ko ginawa.
Sa halip, pilit akong ngumiti.
“I'm fine. Medyo napaisip lang.”
“Sigurado ka?” tanong niya.
Tumango ako.
“Of course.”
Naramdaman kong bahagyang pinisil ni Kean ang kamay ko bago ito binitawan.
“Anyway,” singit ng kaniyang ina, “kailangan na nating magdesisyon tungkol sa venue. Ayaw nating magmadali kapag malapit na ang kasal.”
“Oo nga,” pagsang-ayon ni Mama. “Gusto kong maging espesyal ang araw na iyon para sa anak ko.”
Napayuko ako upang itago ang namumuong luha sa aking mga mata.
Mama...
Hindi mo alam kung gaano kita na-miss.
Sa una kong buhay, namatay ka bago ang kasal ko. Naiwan akong mag-isa sa mundong puno ng mga taong handang samantalahin ang kabaitan ko.
At dahil bulag ako sa pagmamahal kay Kean, hindi ko napansin ang mga taong unti-unting sumisira sa buhay ko.
“Sam, ikaw ang bride. May gusto ka bang theme?”
Napatingin ako kay Casey.
Ang matalik kong kaibigan.
Ang babaeng itinuring kong kapatid. Ang babaeng pinagkatiwalaan ko ng mga sikreto ko, ngunit siya rin pala ang may lihim na relasyon sa lalaking mahal ko.
Siya ang nagtulak sa akin mula sa balcony.
Ngayon, nakangiti siya sa akin na para bang wala siyang ginawang kasalanan.
“Anything you want, Casey,” sagot ko.
Bahagya siyang natawa. “Ako pa talaga ang tinatanong mo? Ikaw ang ikakasal!”
“I'm just asking for your opinion.”
“Then I think you should choose something romantic. Alam mo naman kung gaano ka kamahal ni Kean.”
Halos mapatawa ako sa narinig.
Kung alam mo lang, Casey.
Alam ko na ngayon kung gaano ninyo ako niloko. Alam ko na ang mga ngiti at matatamis na salita ninyo ay bahagi lamang ng inyong plano.
Pero hindi ninyo malalaman iyon.
Hindi muna.
“That's a good idea,” sagot ko habang nakangiti.
Maya-maya, nagpatuloy ang usapan tungkol sa guest list at catering. Nagbigay rin ng suhestiyon ang mga magulang ni Kean tungkol sa mga bisitang dapat imbitahan.
Tahimik lamang akong nakikinig habang unti-unting inaayos ang aking mga iniisip.
Limang Buwan.
Mayroon akong limang buwan bago ang araw na dapat sana ay maging pinakamasaya sa buhay ko.
Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ko na hahayaang mangyari ang parehong trahedya.
Hindi na ako ang Samantha na madaling utuin ng matatamis na salita. Hindi na ako ang babaeng bulag sa katotohanan dahil lamang nagmamahal siya.
At higit sa lahat, hindi ko na ibibigay kay Kean ang anumang bahagi ng pamilyang pinaghirapan ng aking mga magulang.
“Sam?”
Muli akong napatingin kay Kean.
“Hmm?”
“Are you excited to marry me?”
Tinitigan ko ang mga mata niya.
Noon, sapat na ang simpleng tanong na iyon para mapangiti ako buong araw. Ngayon, wala na akong maramdaman kundi pagkasuklam.
Pero ngumiti pa rin ako.
“Of course, Kean.”
Bahagya siyang yumuko at hinalikan ang likod ng aking kamay.
“I'm lucky to have you.”
Napakagat ako sa loob ng aking pisngi.
Hindi, Kean.
Hindi ka mapalad.
Dahil sa pagkakataong ito, ako ang magiging dahilan ng pagbagsak mo.
At habang abala ang lahat sa pagpaplano ng kasal na inaakala nilang matutuloy, tahimik kong binuo ang unang hakbang ng aking paghihiganti.
Hindi ko kailangang magmadali.
May limang buwan pa ako.
At sisiguraduhin kong bago dumating ang araw ng kasal, hindi na ako ang babaeng nakatayo sa altar na walang kaalam-alam sa tunay na mukha ng lalaking pakakasalan niya.
Dahil sa pagkakataong ito, ako ang nakakaalam ng lahat.
Samantha's POV"Good morning, Ma'am Samantha. Your coffee."Bahagya akong ngumiti sa sekretarya ni Alexander habang tinatanggap ang tasa ng kape na inilapag nito sa maliit na mesa sa labas ng opisina."Thank you."I glanced at the closed door in front of me.Alas-diyes pa lamang ng umaga, ngunit halos tatlumpung minuto na akong naghihintay. Hindi naman ako nagmamadali, pero hindi rin ako sanay na maghintay nang ganito katagal para lamang makausap ang isang tao.Lalo na kung alam kong magiging mahalaga ang pag-uusap namin.Kahapon, matapos kong bisitahin ang opisina ng aming kumpanya, napagtanto kong hindi ko kayang harapin nang mag-isa ang lahat ng problemang naghihintay sa akin. Marami akong kailangang ayusin, at hindi sapat ang basta pagbabantay lamang sa mga kilos ni Kean.Kailangan ko ng kakampi.At si Alexander Monteverdi ang pinakamainam na taong maaari kong lapitan.Hindi lamang dahil sa impluwensya at kapangyarihan ng pamilya niya, kundi dahil may sarili rin siyang dahilan upa
Samantha's POV“Kailangan ko pa bang magpaalam sa iyo bago ko tingnan ang records ng sarili kong kumpanya?”Natigilan si Kean sa harap ng mesa ko. Mukhang hindi niya inaasahan ang sagot ko, kaya agad kong pinalambot ang ekspresyon ng mukha ko.“I'm sorry, sweetheart,” dagdag ko habang nakangiti. “Hindi ko naman sinasadya. Gusto ko lang talagang maging updated sa mga nangyayari sa kumpanya. Matagal na rin kasi akong hindi nakikialam.”Nawala ang bahagyang pagkakunot ng noo niya.“Hindi naman sa ganoon, Sam. Nagulat lang ako nang malaman kong nandito ka.”“Why? Hindi ka ba masaya na bumalik ako?” pabirong tanong ko.Agad siyang ngumiti at lumapit sa akin.“Of course, I am. I'm just worried na baka mapagod ka. Marami ka pang kailangang asikasuhin para sa kasal natin.”Hinawakan niya ang kamay ko at hinalikan iyon.“Let me handle the business matters. You should focus on yourself.”Ngumiti ako at marahang pinisil ang kamay niya.“Alam ko namang lagi mo akong gustong tulungan. Thank you, K
Samantha's POV“Sam, kailangan nating mag-usap.”Halos hindi pa ako nakakalayo sa sala nang marinig ko ang boses ni Kean sa likuran ko.Napahinto ako.Hindi pa nga nagsisimula ang plano ko, sinusundan na niya ako.Lumingon ako at nakita siyang papalapit. Nakangiti pa rin siya, gaya ng dati. Para bang wala siyang itinatagong sikreto sa likod ng mga matang iyon.“What's wrong, Kean?”“Wala naman.” Hinawakan niya ang kamay ko. “Gusto lang kitang makasama kahit sandali. Kanina ka pa tahimik.”Pinilit kong huwag ipakita ang pagkainis ko.“May iniisip lang ako.”“About the wedding?”I nodded.“Actually, may gusto sana akong gawin bago ang kasal.”Bahagyang tumaas ang kilay niya. “What is it?”“Gusto kong bumalik sa kumpanya.”Nawala sandali ang ngiti niya.Mabilis iyon, halos hindi mapapansin ng sinuman. Pero hindi na ako ang dating Samantha na hindi marunong magbasa ng kilos niya.“Sa Mendoza Corporation?” tanong niya.“Oo. Matagal na rin akong hindi nakikialam sa mga operasyon. Gusto kong
Samantha's POVDahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata.“Sa tingin ko, mas magandang sa isang garden wedding tayo. Mas eleganteng tingnan, lalo na kung maraming bulaklak at ilaw.”Pamilyar ang boses na iyon.“Maganda nga ang idea mo, Elena. Pero kailangan din nating isipin ang bilang ng mga bisita,” sagot naman ng isang babae.Napakunot ang noo ko.Bakit naririnig ko ang mga boses nila?Huling naaalala ko ang malamig na hangin sa aking mukha, ang takot habang bumabagsak ako mula sa balcony, at ang mga matang nakatingin sa akin habang unti-unting nawawala ang aking buhay.Namatay ako.Sigurado akong namatay ako.Pero bakit naririnig ko ngayon ang usapan tungkol sa kasal?Dahan-dahan kong iniikot ang aking paningin. Nasa sala ako, nakaupo kasama ang mga taong hindi ko inaasahang makikita pang muli.Nandoon si Mama Elena, ang pinakamamahal kong ina.Katabi niya ang mga magulang ni Kean. Nasa kabilang sofa naman si Kean, habang si Casey ay nakaupo sa tabi nito.Napatigil ang paghinga
Samantha's POV“Mrs. Reyes, bakit nakangiti ka na naman diyan?”Napalingon ako sa babaeng nakaupo sa tabi ko. Si Casey, ang pinakamatalik kong kaibigan, ay nakangiting nakatingin sa akin habang hawak ang isang baso ng champagne.“Wala lang,” natatawa kong sagot. “Hindi lang talaga ako makapaniwalang kasal na kami.”“Girl, ilang beses mo nang sinabi iyan simula kanina!” Tumawa siya at bahagyang itinulak ang balikat ko. “Pero naiintindihan kita. Finally, nakuha mo na rin ang pinapangarap mong prince charming.”Napatingin ako sa kabilang bahagi ng ballroom kung saan nakikipag-usap si Kean sa ilang bisita.Napakaguwapo niya sa suot niyang itim na tuxedo. Maayos ang pagkakasuklay ng buhok niya, at lalong naging kaakit-akit ang mukha niya dahil sa bahagyang ngiti sa labi.Nang mapansin niyang nakatingin ako, kumindat siya.Hindi ko napigilang mamula.“Grabe ka naman kung makatingin,” tukso ni Casey. “Parang ngayon mo lang nakita ang asawa mo.”“Hayaan mo ako. Asawa ko naman siya.”“Okay, ok







