LOGIN
Samantha's POV
“Mrs. Reyes, bakit nakangiti ka na naman diyan?”
Napalingon ako sa babaeng nakaupo sa tabi ko. Si Casey, ang pinakamatalik kong kaibigan, ay nakangiting nakatingin sa akin habang hawak ang isang baso ng champagne.
“Wala lang,” natatawa kong sagot. “Hindi lang talaga ako makapaniwalang kasal na kami.”
“Girl, ilang beses mo nang sinabi iyan simula kanina!” Tumawa siya at bahagyang itinulak ang balikat ko. “Pero naiintindihan kita. Finally, nakuha mo na rin ang pinapangarap mong prince charming.”
Napatingin ako sa kabilang bahagi ng ballroom kung saan nakikipag-usap si Kean sa ilang bisita.
Napakaguwapo niya sa suot niyang itim na tuxedo. Maayos ang pagkakasuklay ng buhok niya, at lalong naging kaakit-akit ang mukha niya dahil sa bahagyang ngiti sa labi.
Nang mapansin niyang nakatingin ako, kumindat siya.
Hindi ko napigilang mamula.
“Grabe ka naman kung makatingin,” tukso ni Casey. “Parang ngayon mo lang nakita ang asawa mo.”
“Hayaan mo ako. Asawa ko naman siya.”
“Okay, okay! Enjoy your honeymoon later. Huwag mo lang kalimutan ang best friend mo kapag nagkaroon na kayo ng anak.”
Natawa ako at niyakap siya.
“Never. Ikaw pa rin ang magiging ninang ng mga anak namin.”
“Dapat lang!”
Napakaswerte ko dahil nasa tabi ko ang taong matagal nang naging sandalan ko. Sa kabila ng lahat ng pinagdaanan ko, nanatili si Casey sa buhay ko. Siya ang kasama ko sa mga panahong masaya ako, at siya rin ang taong nilalapitan ko kapag pakiramdam ko ay wala na akong ibang mapagsabihan.
“By the way, kumusta ka naman? Hindi ka ba kinakabahan sa bagong buhay mo bilang Mrs. Reyes?” tanong ni Casey.
Napangiti ako at napatingin sa singsing sa aking daliri.
“Medyo. Pero excited ako. Matagal ko nang pinangarap na magkaroon ng sariling pamilya kasama si Kean.”
“I'm sure magiging masaya kayo. Deserve mong maging masaya, Sam.”
“Thank you, Case. At least, hindi na ako mag-iisa. May asawa na akong makakasama sa lahat ng bagay.”
Niyakap niya ako nang mahigpit.
“I'm happy for you. Sana manatili kayong masaya habang-buhay.”
Parang may kung ano sa sinabi niya pero binalewala ko nalang ito. Baka napaparanoid lang ako.
“Are you talking about me?”
Napalingon ako.
Si Kean.
“Of course, husband,” sagot ko habang nakangiti.
Hinalikan niya ang noo ko bago umupo sa tabi ko.
“Enjoying the party?”
“Very much. Pero mas magiging masaya ako kung sasayaw tayo mamaya.”
“Anything for my beautiful wife.”
Napangiti ako sa narinig.
“Ang sweet naman ng asawa mo,” komento ni Casey.
“Alam ko,” sagot ko. “Swerte ako sa kanya.”
Ngumiti si Kean at hinawakan ang kamay ko.
“I'm the lucky one, sweetheart.”
Muling bumilis ang tibok ng puso ko.
Hindi ko alam kung ilang beses ko nang narinig ang mga matatamis niyang salita, pero hindi pa rin ako nagsasawa.
Makalipas ang ilang minuto, may lumapit na bisita upang kausapin si Kean tungkol sa isang business matter. Nagpaalam siya sa akin at nangakong babalik agad.
“Wait for me, sweetheart. We still have our first dance.”
Tumango ako.
“Don't worry. I'll be here.”
Hinalikan niya ang kamay ko bago umalis.
“Ang sarap talaga sa feeling na may asawa ka nang ganyan,” sabi ni Casey.
“Stop teasing me.”
“I'm just happy for you, Sam.”
Ngumiti ako at muling niyakap siya.
Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko ay gusto kong manatili sa sandaling iyon. Gusto kong namnamin ang bawat segundo ng gabing iyon dahil iyon ang pinakamasayang araw ng buhay ko.
Makalipas ang halos dalawampung minuto, napansin kong hindi pa rin bumabalik si Kean.
Tumingin ako sa relo ko.
“Baka matagal pa siya?” tanong ko.
“Maybe. Business partners, you know.” Inayos ni Casey ang buhok niya. “I'll go to the restroom. Babalik din ako.”
“Sige. Hahanapin ko muna si Kean.”
Tumayo ako at inayos ang mahabang laylayan ng aking wedding gown. Habang naglalakad sa ballroom, ilang bisita ang bumati sa akin at nagpahayag ng kanilang paghanga sa aming kasal.
Ngumiti ako sa bawat isa.
Ngunit nang hindi ko pa rin makita si Kean, nagtanong ako sa isa sa mga waiter.
“Excuse me, have you seen my husband?”
“Sir Kean went to the balcony, ma'am. I think he was talking to someone.”
“Thank you.”
Masigla akong naglakad patungo sa balcony.
Naisip kong baka gusto lang ni Kean na magpahangin. Marahil ay pagod na rin siya sa dami ng bisitang kailangang batiin.
Pagdating ko sa pintuan, bahagya ko itong itinulak.
Ngunit bago pa ako tuluyang makapasok, may narinig akong mahinang halakhak.
Pamilyar ang boses.
“Kean, paano kung may makakita sa atin?”
Nakunot ang noo ko.
Casey?
Bakit naroon si Casey?
“Walang makakakita. Relax.”
Boses ni Kean ang sumagot.
Naramdaman kong bahagyang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit tila kakaiba ang dating ng kanilang pag-uusap.
Dahan-dahan akong lumapit.
At sa sandaling iyon, nakita ko ang bagay na hindi ko kailanman inakalang masasaksihan ko.
Magkahawak ang kamay nina Kean at Casey.
At bago pa ako tuluyang makapaniwala sa nakikita ko, yumuko si Kean at hinalikan siya.
Hindi isang simpleng halik sa pisngi.
Hinalikan niya siya sa labi. Gumapang ang kamay niya sa batok ni Casey, diniinan ang kanilang halik na tila sabik sila sa isa't-isa.
Nanigas ang buong katawan ko.
Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid. Hindi ko marinig ang musika mula sa ballroom. Hindi ko rin maramdaman ang malamig na hangin na dumadampi sa aking balat.
Ang tanging nakikita ko ay ang dalawang taong pinagkatiwalaan ko nang buong puso.
Ang asawa ko.
At ang matalik kong kaibigan.
“Kean…”
Hindi ko namalayang lumabas ang pangalan niya sa aking bibig.
Agad silang naghiwalay.
Nang makita ako ni Casey, nanlaki ang mga mata niya.
“Sam?”
Napatingin sa akin si Kean. Ilang segundo niya akong tinitigan bago siya napabuntong-hininga.
“Damn it.”
Iyon ang unang salitang lumabas sa bibig niya.
Hindi I'm sorry.
Hindi Let me explain.
Kundi isang pagmumura na para bang ako pa ang nakasira sa sandaling iyon.
“Anong ginagawa ninyo?” nanginginig kong tanong.
Walang sumagot.
“Sam, I can explain,” mahinang sabi niya.
Napailing ako.
“Explain what? Na nagkamali lang ako ng nakita? Na hindi mo talaga hinahalikan ang asawa ko?”
“Please, calm down,” sagot ni Kean.
“Paano ako kakalma?!” Napalakas ang boses ko. “Kasal pa lang tayo ngayon, Kean! Ilang oras pa lang tayong mag-asawa!”
“Then stop shouting.”
“Paano mo nagawa ito sa akin?”
Tumingin siya sa akin na para bang wala siyang pakialam sa mga luha kong unti-unting tumutulo.
“Since you already saw it, I guess there's no point in hiding anymore.”
Parang may kung anong kumikirot sa dibdib ko.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Hindi kita mahal, Samantha.”
Napailing ako.
“Hindi… Hindi mo pwedeng sabihin iyan.”
“Why not? It's the truth.”
“Pero ang lahat ng sinabi mo sa akin? Ang mga pangako mo? Ang kasal natin?”
“Lahat iyon ay bahagi lang ng plano ko.”
Napahawak ako sa dibdib ko.
“Plano?”
Bahagya siyang ngumisi.
“Pinakasalan kita dahil sa Mendoza Corporation. Dahil sa yaman ng pamilya mo. Dahil sa shares na kusang ibinigay mo sa akin dahil masyado kang nagtitiwala.”
Hindi ako makapaniwala sa naririnig ko.
“Ginamit mo ako?”
“Exactly.”
Napatingin ako kay Casey. “Ikaw? Parte ka rin ba ng planong ito, ha?!”
“Sam…” she muttered.
“Matagal na ba ito?”
Natahimik siya.
“Gaano na kayo katagal?”
“Before pa maging tayo,” malamig na sagot ni Kean.
Parang may humila sa puso ko pababa.
Ibig sabihin, habang masaya akong ipinakikilala siya bilang boyfriend ko, may relasyon na pala sila.
Habang ipinagtatanggol ko si Casey bilang matalik kong kaibigan, niloloko na pala niya ako.
“Bakit?” umiiyak kong tanong. “Ano bang ginawa ko sa inyo?”
“Wala kang ginawa,” sagot ni Kean. “You were just an easy target.”
Natawa ako nang mapait.
Sa isang iglap, naalala ko ang lahat ng pagkakataong ipinagtanggol ko siya. Ang mga perang ipinahiram ko, ang mga shares na ipinagkatiwala ko, at ang mga pagkakataong pinili kong maniwala sa kanya kahit may mga taong nagbabala sa akin.
“Hindi mo makukuha ang lahat,” sabi ko habang pinupunasan ang aking mga luha. “Hindi ko hahayaang sirain mo ang kompanyang pinaghirapan ng pamilya ko. Ipapabalik ko ang shares na nakuha mo sa akin. Hindi kita hahayaang agawin ang lahat ng naiwan ng mga magulang ko.”
Biglang nagbago ang ekspresyon ni Kean.
“Huli na para diyan. Dahil kasal na tayo matagumpay kong nailipat lahat sa pangalan ko, Samantha. You are nothing but penniless now.”
“Wala akong pakialam.”
“Sam, huwag kang magpadalos-dalos,” singit ni Casey.
“Tumahimik ka! Wala kang karapatang kausapin ako!” Nanggigigil kong sigaw. “Sa tingin mo makikinig pa ako sayo? Ahas! Kunwari ka pang masaya para sa akin, ‘yun pala inaahas mo na ang asawa ko!”
“Kasalanan ko pa na tanga ka?” Nagbago ang expression niya, tila naiinis. Huwag mong isisi sa akin ang katangahan mo, Sam.”
Napakuyumos ako ng aking kamao. “Doble kara ka rin pala…”
“Ang tagal kong tiniis ang kaartehan mong babae ka, alam mo ba iyon? Kung hindi dahil kay Kean, hindi ako mananatila sa tabi mo. Pero thankful ako sa katangahan mo kasi mayaman na kami ng fiance ko…” ipinakita niya sa akin ang singsing na nasa daliri niya habang nakasandal sa dibdib ng asawa ko.
“Malandi ka!” mabilis akong sumugod sa pwesto ni Casey at sinabunutan siya. Umawat naman sa amin si Kean, ngunit hindi ako nagpatinag.
Hinawakan ako ni Kean ng mariin sa braso bago hinila palayo kay Casey. “Tumigil ka na! It's already too late.”
“Magbabayad ka—kayo!”
“Enough!”
“Bitiwan mo ako!”
“Tumigil ka na sabi, Samantha.”
“Binatawan mo nga sabi ako!”
Nagigting ang panga niya at sagot, “Gusto mong bitawan kita? Sige, bibitawan kita.”
Walang ano-ano’y itinulak niya ako nang buong lakas. Nawalan ako ng balanse hanggang sa tuluyan akong tumikwas sa balkonahe.
Nakita ko ang ilaw ng ballroom na mabilis na lumalayo. Narinig ko ang mga sigaw ng mga tao. At pagkatapos ay isang malakas na pagbagsak.
Bumagsak ang katawan ko sa ibaba.
Matinding sakit ang naramdaman ko sa aking ulo. Unti-unting lumabo ang paningin ko habang nakahiga sa malamig na sahig.
Sa gitna ng kaguluhan, nakita ko si Kean at Casey sa balcony.
Hindi sila mukhang nagsisisi.
Hindi sila mukhang natatakot.
Habang unti-unting nagsasara ang aking mga mata, may isang pangakong nabuo sa aking isipan. Kung magkakaroon pa ako ng pagkakataong mabuhay, hindi na ako magpapaloko sa kanila. Hindi na ako magiging bulag sa pagmamahal.
At hindi ko hahayaang makuha nila ang lahat ng pinaghirapan ng aking pamilya.
Samantha's POV"Good morning, Ma'am Samantha. Your coffee."Bahagya akong ngumiti sa sekretarya ni Alexander habang tinatanggap ang tasa ng kape na inilapag nito sa maliit na mesa sa labas ng opisina."Thank you."I glanced at the closed door in front of me.Alas-diyes pa lamang ng umaga, ngunit halos tatlumpung minuto na akong naghihintay. Hindi naman ako nagmamadali, pero hindi rin ako sanay na maghintay nang ganito katagal para lamang makausap ang isang tao.Lalo na kung alam kong magiging mahalaga ang pag-uusap namin.Kahapon, matapos kong bisitahin ang opisina ng aming kumpanya, napagtanto kong hindi ko kayang harapin nang mag-isa ang lahat ng problemang naghihintay sa akin. Marami akong kailangang ayusin, at hindi sapat ang basta pagbabantay lamang sa mga kilos ni Kean.Kailangan ko ng kakampi.At si Alexander Monteverdi ang pinakamainam na taong maaari kong lapitan.Hindi lamang dahil sa impluwensya at kapangyarihan ng pamilya niya, kundi dahil may sarili rin siyang dahilan upa
Samantha's POV“Kailangan ko pa bang magpaalam sa iyo bago ko tingnan ang records ng sarili kong kumpanya?”Natigilan si Kean sa harap ng mesa ko. Mukhang hindi niya inaasahan ang sagot ko, kaya agad kong pinalambot ang ekspresyon ng mukha ko.“I'm sorry, sweetheart,” dagdag ko habang nakangiti. “Hindi ko naman sinasadya. Gusto ko lang talagang maging updated sa mga nangyayari sa kumpanya. Matagal na rin kasi akong hindi nakikialam.”Nawala ang bahagyang pagkakunot ng noo niya.“Hindi naman sa ganoon, Sam. Nagulat lang ako nang malaman kong nandito ka.”“Why? Hindi ka ba masaya na bumalik ako?” pabirong tanong ko.Agad siyang ngumiti at lumapit sa akin.“Of course, I am. I'm just worried na baka mapagod ka. Marami ka pang kailangang asikasuhin para sa kasal natin.”Hinawakan niya ang kamay ko at hinalikan iyon.“Let me handle the business matters. You should focus on yourself.”Ngumiti ako at marahang pinisil ang kamay niya.“Alam ko namang lagi mo akong gustong tulungan. Thank you, K
Samantha's POV“Sam, kailangan nating mag-usap.”Halos hindi pa ako nakakalayo sa sala nang marinig ko ang boses ni Kean sa likuran ko.Napahinto ako.Hindi pa nga nagsisimula ang plano ko, sinusundan na niya ako.Lumingon ako at nakita siyang papalapit. Nakangiti pa rin siya, gaya ng dati. Para bang wala siyang itinatagong sikreto sa likod ng mga matang iyon.“What's wrong, Kean?”“Wala naman.” Hinawakan niya ang kamay ko. “Gusto lang kitang makasama kahit sandali. Kanina ka pa tahimik.”Pinilit kong huwag ipakita ang pagkainis ko.“May iniisip lang ako.”“About the wedding?”I nodded.“Actually, may gusto sana akong gawin bago ang kasal.”Bahagyang tumaas ang kilay niya. “What is it?”“Gusto kong bumalik sa kumpanya.”Nawala sandali ang ngiti niya.Mabilis iyon, halos hindi mapapansin ng sinuman. Pero hindi na ako ang dating Samantha na hindi marunong magbasa ng kilos niya.“Sa Mendoza Corporation?” tanong niya.“Oo. Matagal na rin akong hindi nakikialam sa mga operasyon. Gusto kong
Samantha's POVDahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata.“Sa tingin ko, mas magandang sa isang garden wedding tayo. Mas eleganteng tingnan, lalo na kung maraming bulaklak at ilaw.”Pamilyar ang boses na iyon.“Maganda nga ang idea mo, Elena. Pero kailangan din nating isipin ang bilang ng mga bisita,” sagot naman ng isang babae.Napakunot ang noo ko.Bakit naririnig ko ang mga boses nila?Huling naaalala ko ang malamig na hangin sa aking mukha, ang takot habang bumabagsak ako mula sa balcony, at ang mga matang nakatingin sa akin habang unti-unting nawawala ang aking buhay.Namatay ako.Sigurado akong namatay ako.Pero bakit naririnig ko ngayon ang usapan tungkol sa kasal?Dahan-dahan kong iniikot ang aking paningin. Nasa sala ako, nakaupo kasama ang mga taong hindi ko inaasahang makikita pang muli.Nandoon si Mama Elena, ang pinakamamahal kong ina.Katabi niya ang mga magulang ni Kean. Nasa kabilang sofa naman si Kean, habang si Casey ay nakaupo sa tabi nito.Napatigil ang paghinga
Samantha's POV“Mrs. Reyes, bakit nakangiti ka na naman diyan?”Napalingon ako sa babaeng nakaupo sa tabi ko. Si Casey, ang pinakamatalik kong kaibigan, ay nakangiting nakatingin sa akin habang hawak ang isang baso ng champagne.“Wala lang,” natatawa kong sagot. “Hindi lang talaga ako makapaniwalang kasal na kami.”“Girl, ilang beses mo nang sinabi iyan simula kanina!” Tumawa siya at bahagyang itinulak ang balikat ko. “Pero naiintindihan kita. Finally, nakuha mo na rin ang pinapangarap mong prince charming.”Napatingin ako sa kabilang bahagi ng ballroom kung saan nakikipag-usap si Kean sa ilang bisita.Napakaguwapo niya sa suot niyang itim na tuxedo. Maayos ang pagkakasuklay ng buhok niya, at lalong naging kaakit-akit ang mukha niya dahil sa bahagyang ngiti sa labi.Nang mapansin niyang nakatingin ako, kumindat siya.Hindi ko napigilang mamula.“Grabe ka naman kung makatingin,” tukso ni Casey. “Parang ngayon mo lang nakita ang asawa mo.”“Hayaan mo ako. Asawa ko naman siya.”“Okay, ok







