Mag-log inNakahiga si Lola sa kama, hindi pa rin niya maigalaw ang katawan niya. Mahinang bumulong si Aling Sita sa tabi ng tainga niya, “Donya Agatha, dumating si Mr. Victorillo para bisitahin kayo.”Hindi ko alam kung paano kinausap ni Vicento si Lola tungkol sa paglilipat sa kanya rito, pero mukhang lubos na nagtitiwala si Aling Sita sa kanya.“Lola, nakikita mo ba ako?” dali-dali akong lumapit sa tabi niya at nagtanong.Dumaan ang tingin niya sa akin at huminto kina Denver at Vicento na nasa likuran ko.“Ikaw...” Bigla siyang naging sobrang emosyonal nang makita si Denver at nauutal na sinabi, “Layas!”Hindi pa ganap na bumabalik ang pagsasalita niya kaya paisa-isang salita lang ang kaya niyang bigkasin. Pagkatapos ng ilang araw na pahinga, mas maganda na ang kutis niya kumpara noong huli ko siyang nakita, at tumaba pa siya nang kaunti.Namumula sa galit ang matanda niyang mukha habang matalim na nakatitig kay Denver.Nawalan ng masabi si Denver at namutla ang mukha. “Lola, ako…”Wala nang
Ito lang ang tanging paraan para makasagot ako sa kanya.Napakamaalalahanin niya; sinabi ko noon sa kanya na kapag galit ako ay nakakalikha ako ng hangin, kaya alam niyang hangin ang tanging paraan na magagamit ko.Naalala niya ang bawat salitang sinabi ko. Hindi niya kailanman inisip na darating ang araw na kakailanganin niya ang ganoong klaseng pag-iingat para lang malaman kung naroon pa rin ako. Gaano kaya kasakit para sa kanya ang sitwasyong ito ngayon?Nilamon ng dilim ang buong silid.Nararamdaman kong nagsitayuan ang balahibo nina Denver at Jason.Oo, kung ako man ang nasa kalagayan nila, kahit pinakamalalapit kong kaibigan ay matatakot din. Sa madilim na gabi, may isang pares ng matang hindi nakikita na nakatingin sa kanila.Nanginginig ang boses ni Denver nang tawagin niya ako. “Ria, nandito ka talaga.”Binuksan ni Jason ang ilaw, at nang muling mapuno ng liwanag ang bawat sulok ng silid, nakita ko ang mapupulang mata ni Vicento. Hindi siya umiiyak, pero bahagyang namumula an
Sa harapan ko ay nakatayo ang isang wax figure na kasinglaki ko mismo. Napakahusay ng pagkakagawa nito—halos kaparehong-kapareho ng dati kong anyo, maging ang tekstura ng balat ay eksaktong-eksakto.Lalo na ang mga mata—parang totoong mata ng tao.Walang sinumang craftsman sa mundo ang makakagawa ng ganoong klaseng pagiging makatotohanan maliban na lang kung tunay na mata ng tao ang ginamit.Mga mata ko iyon.Mahigpit kong kinagat ang aking labi. Gaano kalalim ang galit ng mga walang pusong halimaw na iyon? Paano nila nagawang gawin ito sa akin—patayin ako, pagkatapos ay lapastanganin pa ang bangkay ko nang ganito, ni hindi man lang ako mabigyan ng maayos na libing?Patuloy na tumulo ang mga luha ko habang nanginginig kong hinawakan ang wax figure. Nakalagay ang mga mata ko sa wax figure… kung ganoon, nasaan ang mga internal organs ko?Ginawa rin kaya nila iyong parang mga “artwork” na nakita ko kanina? Ang mga bituka ko, pinatuyo at ginawang parang beads?Nang mahawakan ko ang mga ma
Kung ikukumpara sa eksenang nasa harapan ko ngayon, masuwerte pa pala ang mga taong pinalalaki na parang mga hayop kanina.Dahil kahit pagsamahin pa ang lahat ng tao sa kwartong ito, hindi pa rin sila mabubuo bilang isang kumpletong tao.May nawalan ng kamay, may nawalan ng paa, at may nawalan ng ibang bahagi ng katawan. Mayroon pang isang magandang dalaga na kalbo.Narinig ko na noon na may mga taong may kakaibang mga hilig, gaya ng pagkahumaling sa ilang bahagi ng katawan ng tao.“Ano’ng nangyari sa mga katawan nila?”“Ibinenta.”“Isa itong napakalaking underground black market, nakakabaliw!”“At hindi lang iyan.”Sa simpleng pagtingin pa lang sa mga putol-putol na katawan, sumasama na ang sikmura ko at nakaramdam ako ng matinding awa.Dinala ako ni Officer Ramirez sa isa pang silid.Madilim ang kwartong iyon at puno ng mga modelong tao. Sa loob nito ay may iba’t ibang kalansay, eskultura, at maging mga ukit na kahoy.Sa mga glass display case, may sari-saring lalagyan, palamuti, at
Sa likod ni Vicento ay may mga pulis na naglalagay ng police tape upang harangin ang lugar. Mukhang may malaking nangyari sa repair shop noong araw na iyon.Nag-aalala ko siyang tinignan. “Ayos lang bang nandito ako?”“Huwag kang mag-alala, naka-block na ang lahat ng security camera sa paligid.”Tama nga naman—paano niya ako ilalagay sa panganib?“Maghintay ka na lang sa loob, sobrang lamig dito sa labas.”“Gusto lang kitang makita muna.”Ngumiti siya nang marahan. Habang pinagmamasdan ko ang ngiti sa labi niya, muntik ko nang makalimutan kung ano ang itsura niya noon. Bakit ko nga ba siya kinatakutan dati?Tinulak ko ang wheelchair niya paloob. “Ano’ng nangyari ngayon?”“Nagbayad ako ng mga tao para gumawa ng gulo sa repair shop. Nang marinig nilang tatawag ako ng pulis, sinubukan nilang ayusin sa pera. Pero nang makita nilang hindi madadaan sa pera, isa sa kanila ang nagsara ng shop.”Nagulat ako.“Balak nilang gumamit ng dahas?”“Oo. Mga simpleng tauhan lang sila, kaya hindi nila i
Ang mansyon ay walang sapat na kagamitan para sa masusing pagsusuri, kaya dinala si Aurora sa ospital habang umiiyak.Tumingin si Denver sa akin nang may malalim na pag-iisip. “Sinadya mo ba ito?”“Kahit gusto ko talagang mahulog siya hanggang mamatay, hindi ko naman talaga ginawa. Saglit ko lang naisip iyon—sino ba’ng mag-aakalang madudulas talaga siya? Pero mabuti na ring nasugatan siya; hindi na siya makakagulo pa rito.”Pagkatapos ng nangyari kay Raul, alam kong may mali kay Aurora, kaya paano ko hahayaang manatili siyang ligtas dito? Kaya lang, tila may mata ang langit at ito na mismo ang nagparusa sa kanya bago pa ako kumilos.Tumawag si Vicento. “Ria, gusto mo bang pumunta sa repair shop?”Nang marinig ko ang “repair shop,” biglang kumabog ang dibdib ko. Nanginginig kong sinabi, “Oo, gusto kong pumunta.”“Mag-ingat ka sa daan, huwag kang magmadali. Hihintayin kita.”Mabilis kong ibinaba ang tawag. Tapos na—malamang ligtas nang nakarating si Vicento sa basement. Tinawagan lang n
Sinuri ni Edmund ang sahig na basang-basa ng dugo, sobrang dilim ng kanyang mukha. Bagama’t hindi rin niya gusto ang pamilya Vargaz, matapos ang lahat, matagal na rin silang nasa ilalim ng kanyang pangangalaga—pero tinrato nila ito na parang walang silbing bagay.Kahit may pagkamuhi, pamilya pa rin
Pagkatapos kong magsalita, sabay na napatingin sa akin ang dalawa.“Bakit mo nasabi ‘yan?”“Kung pinatay ako ni Nica dahil sa pag-ibig, sapat na sana iyon. Pero bakit kinailangan pa niyang balatan ako nang buhay at pagputul-putulin ang katawan ko, hanggang sa wala man lang akong buo at maayos na ba
Nang marinig ko ang boses na iyon, likas na nais kong lumingon, ngunit bigla akong may naalala at agad kong pinigilan ang sarili ko.Nahulaan ko na kung sino iyon—ang “mabait” na ale, iyong babaeng kausap ni Raul. Mukhang nais nila akong hulihin sa akto. Na kapag lumingon ako ay iisipin nilang ako
Tumango si Jason. “Naiintindihan ko po, Madam.”May isa pang mahalagang dahilan kung bakit iniligtas ko si Sofia— siya ang magiging sandata ko laban kay Nica.Sa ganitong paraan, hindi ko na kailangang kumilos nang personal, upang hindi ako maging target ng grupo ni Nica. Ang manatili sa anino ang







