Mag-log inDahan-dahan akong humigop ng sabaw. “Sabihin mo, ano ang gusto mong pag-usapan?”“Alam kong nasanay ko si Sofia sa layaw, at dahil sa mga utang ko sa’yo at sa nanay mo sa loob ng maraming taon, naiintindihan kong may sama ka ng loob sa akin.”Nawala ang pagiging paborito ni Edmund kay Sofia. Yumuko siya. “Ria, nangyari na ang lahat. Hindi naging masaya ang pagsasama namin ng nanay mo sa loob ng maraming taon.”“Hindi ba ikaw rin ang may kagagawan niyan?”“Oo. Kaya kahit gaano niyo ako maliitin o kamuhian ngayon, tatanggapin ko. Gusto ko talagang magsisi. Kaya kong balewalain si Susan, pero iba si Sofia—dugo ko siya.”Nang marinig ko ang salitang “dugo ko,” napatawa ako.Maingat kong tinanong, “May posibilidad bang hindi?”Saglit siyang natigilan bago sumagot, “Paano mangyayari iyon?”Kita mo? Ang ganitong klaseng lalaki, hindi man lang maiisip ang posibilidad na iyon.“Ria, nakapagdesisyon na ako. Pagkalipas ng ilang araw, pauuwiin ko siya sa ibang bansa nang mag-isa. Bibigyan ko siya
Itinuro pa niya ang daliri sa ilong ni Papa at kay Marco , sabay sabing, “Ikaw ba, o ikaw, o kailangan bang mamatay ang buong pamilya De Leon?”Talagang nasanay siya sa layaw ni Edmund—hindi niya alam kung ano ang dapat at hindi dapat sabihin, lalo na sa lamay ng iba. Padalos-dalos siyang kumilos para lang makapaghiganti.Nag-uumapaw sa bulungan ang mga tao. Nang makita ito, sinubukan siyang hilahin palayo ni Marvin. “Tama na, Sofia, bakit ka pa nagsasayang ng oras sa pakikipag-usap sa kanila? Tara na.”Sumunod si Sofia at umalis kasama si Marvin.Hindi niya nakita si Nica na hawak ang kanyang tiyan, nakatitig sa kanyang papalayong likod na parang isang demonyo.Samantala, ipinadala ko kay Edmund ang video ng kayabangan ni Sofia sa harap ng lamay. Matagal nang mayabang ang mag-ina na ito; panahon na para bayaran nila ang utang na dalawampung taon—ang utang ng tangka nilang ipalaglag ang anak ng nanay ko, at ang tunay na mukha ng lalaking iyon na mukhang mabuti—ibubunyag ko silang laha
Tiningnan ko ang babaeng nakahandusay sa lupa. Mayroon siyang pinong mga katangian, lalo na ang kanyang magagandang mata—malinaw at dalisay, parang mga mata ng maamong pusa.Manipis pa rin ang suot niya, isang bestidang seda, gusot ang buhok, at mukha siyang litong-lito, parang isang munting usa.Mabilis akong yumuko upang tulungan siyang makatayo. “Ayos ka lang ba?”Nagtagpo ang aming mga mata, at napatitig ako sa kanya, nakaramdam ng kakaibang pamilyar—parang nakita ko na ang mga matang iyon noon.May isang lalaking boses na may ngiti ang dating mula sa likuran. “Salamat, Mrs. Victorillo, ayos lang siya.”Pagkarinig sa boses na iyon, nanginginig sa takot ang babae at agad hinawakan ang kamay ko. Payat ang kanyang mga daliri, at napakalamig ng kanyang palad. Mula sa kanyang lalamunan ay lumabas ang napakahinang tinig, “Tulong… tulungan mo ako.”Awtomatiko ko siyang pinrotektahan sa likod ko at tumingin kay James Aurelio na papalapit sa amin.“Melissa, hindi ba sinabi kong hintayin mo
Hinalikan ako ni Vicento nang marahan, sabay naghalo ang aming hininga sa tibok ng kanyang malakas na puso.Binitiwan ko siya, at nang kumalma na ako, mahina kong tinanong, “Ano ang balak mo kay Raul?”Noon, balak kong panatilihing buhay si Raul para dahan-dahan ko siyang pahirapan. Pero ngayong alam ko na anak siya ni Tito Danilo at kadugo ni Vicento, dahil sa utang na loob, hindi ko na kayang ilagay si Vicento sa alanganin.Pagkatapos ng lahat, kung wala ang tulong niya matapos akong muling mabuhay, hindi sana naging ganito kaayos ang plano. Bilang asawa niya, ibinigay na niya sa akin ang sapat na suporta at pag-unawa, kaya nararapat lamang na igalang ko rin ang kanyang mga iniisip.Nang banggitin ni Vicento si Raul, para itong mainit na patatas. Hindi siya maaaring patayin, pero mas mapanganib kung mananatili siyang buhay.“Sa huli, miyembro pa rin siya ng pamilya Victorillo, kaya kailangan nating iligtas ang kanyang buhay. Pero masyado siyang mapanganib. Kahit hindi na siya makapa
Sa sandaling iyon, narinig ang boses ni Officer Ramirez mula sa loob. “Nasaan ang taong binabanggit mo?”“Halika, manood tayo ng magandang palabas,” sabi ko at umasok ako sa loob. Isang bakanteng kama lamang ang nasa silid—wala si Raul.Kahit hindi ko inaasahang tatawag sila ng pulis, alam kong may mga impormante sa pamilya Victorillo, kaya paano ko naman basta ilalabas nang lantaran ang katawan ni Raul?Mas maaga, mas mabuti. Kaya natural lang na hindi ko siya hinayaang manatili roon nang matagal. Buti na lang at dumating ang pulis ilang sandali matapos kong ipalipat si Raul.Hindi makapaniwala si Mylene. “Nasaan siya? Binabantayan ko siya buong oras. Imposibleng nailabas ninyo siya.”Napansin din ni Tito Danilo na may mali. “Bakit mo binabantayan ang silid na ito buong oras?”Kalmado akong nagsalita. “Mylene, hindi ka pa naman matagal sa pamilya Victorillo, hindi ba? Nagtataka ako—paano mo naisip na may bangkay sa loob batay lamang sa ilang gamit panglinis at mga bag?”“Sinong matin
Nagpatuloy ang kabilang linya, “Si Denver at si Mr. Danilo ay hindi mag-ama, ngunit magkadugo sila.”“Ipadala ninyo agad ang resulta ng paternity test.”“Naiintindihan ko.”Pagkababa ng telepono, awtomatikong inabot ni Vicento ang isang pakete ng sigarilyo, ngunit nang mapansin niyang nasa tabi niya ako, ibinalik niya ito.“Vicento...” narinig ko rin ang buong usapan.Iba ang manghula, at iba kapag naging katotohanan na ito. Malaking presyon ang biglang bumagsak kay Vicento.Sa loob ng maraming taon, palagi niyang iniisip na si Denver ay anak ng kanyang hipag. Ang hipag niya ang nagligtas ng kanyang buhay, at ang tanging hiling nito ay alagaan ni Vicento ang kanyang anak—kaya naman lagi niyang binibigyan ng espesyal na pag-aalaga si Denver.Ngunit ngayon, si Raul pala ang tunay na anak ng kanyang tagapagligtas, at siya mismo ang halos pumatay kay Raul sa bugbog.Pakiramdam niya ay nabigo niya ang tiwala ng kanyang hipag, at malamang ay pinahihirapan siya ng konsensya—lalo na’t si Raul
Nahulog sa mesa ang hawak kong sushi.Akala ko’y matagal ko nang nakita ang kadiliman ng mundo, ngunit hindi ko inakala na hindi pala iisa lamang ang masamang tao sa mundong ito. Kung saan may tao at interes, nariyan ang kapangitan ng puso ng tao.“Ria...” Nag-alala ang tingin ni Vicento sa akin.N
Bagama’t sa panlabas ay mukhang tuwid at dominante si Vicento, lumaki siyang kulang sa pagmamahal ng pamilya, kaya’t ang puso niya’y parang tigang na lupain.Ang batang nagutom sa pagmamahal ay madaling magduda sa sarili dahil lamang sa isang salita mula sa akin.Masakit sa puso ko na makita siyang
Hindi ko na kinailangang pagdudahan pa ang pagiging mapagkakatiwalaan ng impormasyon niya; agad akong sumagot ng “oo.”Mabilis kaming sumakay sa kotse, at para maiwasang makasalubong si Susan ay sadyang pumili kami ng ibang ruta papunta sa airport.Kumakabog ang dibdib ko sa pananabik, nanginginig
Nagulat ang lahat sa biglaan kong kinilos, at maging ang pagluhod ni Lin Hui ay naging mukhang katawa-tawa.Hindi—ang ibig kong sabihin, may malubha ba siyang sakit?Sa mga nakakakilala sa kanya, iisiping normal lang ang pagluhod niya, pero ang paraan ng bigla niyang pagsugod—parang aagawin niya an







