LOGINItinaas ko ang kamay ko at mariing isinaksak pababa ang kutsilyo.Kasabay noon, gumalaw siya— ngunit hindi siya tinamaan ng talim.Sa halip, isang gamu-gamo ang natamaan nito.Naputol ng matalim na kutsilyo ang mga pakpak nito, habang desperadong nagpupumiglas ang kalahati nitong katawan.Sobrang kahawig nito ang sarili kong kapalaran. Tumingin ako sa kanya.“Sorry… akala ko ipis. Natakot ako nang sobra.”Isang malamig at mabagsik na tingin ang dumaan sa mga mata ni Jander at agad akong nilamig hanggang buto.Tulad ng inaasahan ko— sinusubukan niya lang ako. Kung agad niya akong nasupil nang itinaas ko ang kutsilyo laban sa kanya,ibig sabihin ay nabunyag na nagsinungaling ako nang sabihin kong mananatili ako sa tabi niya.Hindi ko maiwasang isipin— kapag nalaman niyang niloko ko siya, ano kaya ang mangyayari sa akin?Ikakadena niya rin ba ako tulad ni Melissa?Sa kabutihang-palad, nagawa kong magpigil sa huling sandali.Maliban na lang kung siguradong nakamamatay ang tama,hindi kaka
Pagmulat ko muli ng mga mata, agad bumalik sa isip ko ang huling eksena bago ako nawalan ng malay— ang maiitim na ulap sa langit, ang malalaking patak ng ulan, at ang itim na ahas na nakapulupot sa lapida habang nakatitig sa akin gamit ang esmeraldang mga mata nito.Bigla akong napabangon sa kama.Napahiyaw ako nang mahina dahil sa sakit ng nasugatan kong tuhod. Tumingin ako sa paligid. Pareho pa rin itong kwartong tinulugan ko noon, at nakaramdam ako ng matinding pagkadismaya.Alam ko na nga ba.Paano naman ako mahahanap agad ni Vicento?Mukhang nilinis na ang silid. Wala na ang dating mabahong amoy, at napalitan na rin ang kumot at mga sapin; sariwa na ang amoy ng mga ito.Ilang akong lumuhod sa sementeryo.Ngayon, ang sugatan kong tuhod ay may pahid na gamot at balot ng benda. Gabi na pala. Madilim ang buong silid.Humahampas ang pahilis na ulan sa mga bintana, lumilikha ng sunod-sunod na kaluskos, habang sa malayo ay umuungal ang dagat kasabay ng malakas na hangin.Parang may hali
Pagkarinig ko sa buong kuwento, natahimik ako. Sinadya kong pumunta noon sa bahay ng pamilya De Leon dahil gusto kong malaman kay papa ang totoo tungkol sa pamilya Aurelio.Nang banggitin ko ang apelyidong Aurelio, malinaw na nagbago ang reaksyon niya, pero nagkunwari siyang hindi niya ito kilala. Hindi dahil hindi niya kilala— kundi dahil natatakot siyang mabunyag ang mga kasalanang nagawa nila noon.Doon ko tuluyang naintindihan kung bakit hindi pinatawad ni Nica—hindi, si Michelle siya—kahit ang matandang ginang, at pinahirapan pa ito nang ganoon.Hindi na ito pagkamuhi na maaaring mapawi. Parang isang siklo ng kapalaran.Itinaas ni Lola ang pamilya De Leon sa antas na hindi naman nila kayang panindigan, pero ang mga sumunod na henerasyon ay puro karaniwan lamang. Walang nakapagpatuloy ng negosyo ng pamilya, kaya hindi tumagal lampas tatlong henerasyon ang yaman ng pamilya De Leon.At si Melissa naman ay sumunod sa kapalaran ng lola nina Jander— ikinadena rin siya sa basement ni Ja
Hindi ko talaga inasahang sementeryo pala ang lugar na ito. Pagkakita ko sa napakaraming lapida, parang tumigil sandali ang tibok ng puso ko.Pero mabilis din akong kumalma.Kung hindi mahalagang tao ang mga narito, hindi niya ako dadalhin dito nang ganito kaaga sa umaga. Kaya pinigil ko ang takot ko; tutal, mas nakakatakot pa rin ang mga buhay kaysa sa mga patay.Minsan na rin akong namatay, at alam kong kahit kaluluwa ka na, napakarami mo pa ring kawalang-magagawa.Sa halip na umatras, lumapit pa ako. Napansin kong karamihan sa mga pangalan sa lapida ay apelyidong Aurelio o may kaugnayan sa pamilya Aurelio.Maaari bang ito ang sementeryo ng angkan nila?Pero ang pinakamatandang nakalibing dito ay lolo niya lamang; hindi talaga ito matatawag na ancestral cemetery, kundi dalawang henerasyon lang na magkasamang nakalibing dito.Ang lapida ng lolo niyang si Magno Aurelio ang pinakamalaki at pinakaimposing, nasa pinakadulo.Paglapit ko, napansin kong kakaiba ang lapida niya kumpara sa ib
“Jander, huwag!”Napabalikwas ako ng gising at instinctively na natawag ang pangalan niya. Ang matinding sakit na naramdaman ko bago mawalan ng malay ay bumalik na parang rumaragasang alon.Mabilis akong napaupo at tumingin sa paligid, saka ko lang napansing nakahiga pala ako sa kama at napalitan na ang damit ko. Masakit pa rin ang buong katawan ko mula sa maalab na gabing iyon kasama si Vicento.Pero pagkagising ko, nawala na ang sakit; sa halip, pakiramdam ko ay sobrang gaan ng katawan ko.Naalala ko ang sinabi niya tungkol sa “paglilinis,” kaya tinaas ko ang damit ko at natuklasang misteryosong naglaho ang mga markang iniwan ni Vicento.Hindi lang iyon, tila mas pumuti pa ang balat ko kaysa dati.Maputi na talaga ang balat ni katawan ni Ria Canlas, pero ngayon ay parang hindi natural ang kaputian nito—isang malamig at maputlang kutis.Nawala pati ilang nunal at balahibo sa katawan ko. Mas malinis pa kaysa sa professional hair removal treatment. Ngayon, hindi lang maputi ang balat k
Naalala ko ang bangkay na nakita ko noon sa basement—hubad na hubad sa ilalim ng puting kumot. At mukhang pinahiran pa iyon ng kung anong espesyal na kemikal. Ibig sabihin, pagkatapos kong mawalan ng hininga noon, basta na lang niyang hinawakan ang katawan ko.Kahit wala naman talaga siyang ginawa, mahirap pa rin tanggapin.“Class monitor, medyo inaantok ako ngayon. Puwede bang sa ibang araw na lang? Ako’y…”Desperado akong naghahanap ng dahilan, pero palapit nang palapit si Jander.“Ria, magpakabait ka. Wala akong gagawin sa’yo. Gusto ko lang makita ang katawan mo. Nasira ng gagong si Raul ang dati mong katawan, at matagal ko nang pinagsisisihan iyon. Siguradong perpekto ang katawan mo ngayon; kailangan ko itong pagmasdan nang mabuti.”“Class monitor, malamig sa labas. Madali kang sipunin kapag naghubad ka.”“Ria, laging nasa twenties ang temperatura sa isla. Hindi malamig dito.”Inabot ng kamay niya ang kuwelyo ko.Button-up shirt iyon na isinuot sa akin ni Vicento habang antok na a
Bagaman hindi sang-ayon ang pamilya De Leon sa desisyong ito, hindi maaaring kwestyunin ang awtoridad ni Lolo Arnulfo. Kahit si Tito Danilo ay walang magawa. Magulo ang kanyang nararamdaman. Sa isang banda ay ayaw niyang ipakasal si Nica kay Denver dahil wala naman siyang mapapala kay Nica. Pero sa
Nandito kami ngayon sa kwarto kung saan pinaparusahan si Denver.Naaawa si Tito Danilo kay Denver. Alam niyang walang silbi ang kanyang mga salita kaya tumingin siya kay Vicento. "V-Vicento... pakiusap, tulungan mo namang kausapin ang matanda. Lumuhod si Denver buong magdamag, hindi na kaya ng kata
Hindi siguro kailanman inakala ni Nica na ang batang pinaghirapan niyang ipagbuntis at ang itinuring pinakamalaking alas niya ay magiging walang saysay sa harap ni Lolo Arnulfo.Marahil ay masyado siyang kumpyansa sa sarili— mataas na ang tingin sa sarili. Kung mas mataas lang sana ang estado niya
Hindi ako nagulat nang marinig ko iyon. Ang dahilan kung bakit nanatiling matatag ang pamilya Victorillo sa loob ng maraming taon ay dahil kay Lolo Arnulfo. Siya ay mas matapang kaysa sa karaniwang tao at hindi katulad ni Papa na inuuna lamang ang pansariling interes.Marahil hindi inakala ni Nica







