เมียของเล่น 05

วันนี้เป็นงานแต่งงานของดาวเหนือกับเฮียไฟ งานเช้าจัดที่บ้านของดาวเหนือ งานเช้าเป็นพิธีเรียบง่าย แขกก็ผู้หลักผู้ใหญ่ที่รู้จักมาร่วมอวยพร แขกจะเยอะตอนงานเย็น งานเลี้ยงเย็นจัดขึ้นที่คาเฟ่กลางทุ่งเฮียไฟเชิญแขกเยอะมาก ได้ยินดาวเหนือบอกว่าตอนแรกเฮียไฟจะจัดงานสามวันสามคืนเอาให้คนรู้ให้ทั่วว่าเฮียไฟแต่งเมีย ทว่าดาวเหนือเบรกไว้ก่อนเพราะงบจะบานปลาย แค่ตอนนี้ดาวเหนือก็บ่นแล้วว่าเสียดายเงิน บ่นว่าถึงจะครั้งเดียวในชีวิตแต่ถ้าเยอะเกินไปก็เหมือนตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ กิ๊บทำได้แค่ปลอบเพื่อนไปว่า ‘ที่เฮียไฟทำก็เพราะรักเพราะอยากให้คนรู้ว่าดาวคือคนสำคัญ’

กิ๊บไปทั้งงานเช้าและงานเย็น งานเช้าไปพร้อมกับเฮียฌอห์ณและพร้อมรัก งานเย็นยัยหนูพร้อมรักไปอยู่บ้านย่าบัวกับปู่สัน ผู้ใหญ่ทั้งสองอยากให้หลานสะใภ้เปิดหูเปิดตาบ้างก็เลยอาสาเอาพร้อมรักไปนอนที่บ้าน พูดก็พูดอยากเอาเหลนไปนอนด้วยจึงหาข้ออ้าง

งานเลี้ยงตอนเย็นกิ๊บจึงมากับเฮียฌอห์ณสองคน ตอนแรกจะแยกกันมาแต่เฮียเขาบอกว่า ‘เผื่อเฮียเมากิ๊บขับกลับ’

ทั้งสองคุยกันมากขึ้น หมายถึงเรื่องอื่น ๆ นะ ปกติคุยแต่เรื่องลูก เมื่อคุยกันมากขึ้นจึงค่อนข้างสนิทใจในระดับหนึ่ง เป็นระดับที่กิ๊บยังย้ำเตือนตัวเองเสมอว่าเธอกับเขาเป็นเพียงพ่อแม่ของยัยหนูพร้อมรัก

แล้วสถานการณ์ตอนนี้ก็ยิ่งย้ำว่าเธอและเขาไม่ควรแต่งงานกัน เฮียฌอห์ณที่นั่งอยู่ข้างกิ๊บลุกออกไปเพราะแฟนเก่าของเขาอยากคุยด้วย หลังจากเขาลุกออกไปคนทั้งโต๊ะก็หันมองหน้ากิ๊บ มองเหมือนว่ากิ๊บเป็นตัวตลก ทุกสายตาที่จ้องมาทำให้กิ๊บทำตัวไม่ถูก สิ่งที่กลบเกลื่อนสถานการณ์ตึงเครียดตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว กิ๊บเริ่มเทเหล้ากระดกดื่มย้อมความอายที่สามีในนามมอบให้ ต้องดื่ม ดื่ม ดื่ม ดื่มให้เยอะจะได้ไม่ต้องรู้สึกอะไร ดื่มให้เยอะจะได้ไม่ต้องแคร์สายตานินทาที่มองมา

เพราะคิดว่ารสชาติเหล้าไม่ได้อร่อย โตมาจึงไม่ค่อยแตะมัน ตั้งแต่มีพร้อมรักก็ไม่เคยแตะอีก แต่ทำไมกิ๊บถึงรู้สึกว่าวันนี้รสชาติเหล้ามันอร่อย กินเท่าไหร่ก็ไม่พอ

กิ๊บไม่ได้เสียใจที่เขาไปกับแฟนเก่า สิ่งที่กิ๊บเสียใจก็คือคนเยอะขนาดนี้เขาไม่รักษาหน้าเธอเลย ที่ผ่านมาเขาทำเธออายไม่พอหรือไงวันนี้ถึงได้เหยียบซ้ำให้คนในงานที่รู้เรื่องราวของเราพูดกันสนุกปาก

ท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่ม ท่ามกลางผู้คนมากมายที่พากันพูดคุยหัวเราะกันสนุกปาก กวินตารู้สึกได้ว่าสายตาแทบทุกคู่มองเธอเหมือนตัวตลก พวกเขากำลังหัวเราะการกระทำโง่เขลาของเธอ พวกเขากำลังบอกว่าสิ่งที่เธอทำในวันนั้นเป็นเพียงการเรียกร้องความสนใจให้ได้เฮียฌอห์ณมาเป็นสามี พวกเขาเหล่านี้ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกเธอ ไม่คิดถึงจิตใจของเธอ

แล้วเธอจะอยู่ตรงนี้ทำไม

ควรลุกออกไปจากที่นี่ ใช่ เธอควรหาที่หลบ หลบอยู่ในที่ที่ไม่มีใครเห็นเธอ

ปึก! ชนเข้ากับใครกับเนี่ย คนยิ่งมึนพอโดนชนก็เวียนหัวไปหมดเลย โอย…ทำไมพื้นมันไม่นิ่งเลย แผ่นดินไหวเหรอ ไม่มั้ง ไม่น่าใช่แบบนั้น ไม่เห็นได้ยินเสียงคนกรี๊ด ยังมีเสียงดนตรีดังเหมือนเดิมเป๊ะ

“ขะ ขอโทษ” ไม่รู้ว่าเธอผิดหรือคนชนผิด แต่กิ๊บคิดว่าอาจจะเป็นกิ๊บที่ไม่ดูตาม้าตาเรือเอง ถ้าดูให้ดีมีเหรอจะเจอคนมีเจ้าของ ผิดที่กิ๊บ มันผิดที่กิ๊บเอง ทุกอย่างมันผิดเพราะกิ๊บตาไม่ดี มองคนไม่ออก กิ๊บโง่เอง

“ฉันสิต้องขอโทษ เธอร้องไห้ทำเนี่ย”

“อยากกลับบ้าน” จู่ ๆ ก็อยากกลับบ้าน อยากเห็นหน้าลูก อยากได้ยินเสียงลูก อยากให้ลูกบอกรัก บอกว่าแม่กิ๊บดีที่สุด หนูรักแม่มาก แม่สำคัญกับหนู ลูก ลูกเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้กิ๊บรู้สึกว่าตัวเธอมีค่า ถ้าไม่มีลูกทุกอย่างต้องจบต้องพังไปแล้วแน่ ๆ

“บ้านเธออยู่ไหน”

“นู่น” ยกมือขึ้นแล้วก็ชี้ ชี้ไปไหนก็ไม่รู้ อืม ชี้ไปบ้านแหละ บ้านของกิ๊บ บ้านที่มีลูกสาวรออยู่ “คิดถึงจัง”

“เฮ้ยเธออย่าร้อง มา ๆ ฉันไปส่งเธอเอง” เขาบอกว่าร้องเหรอ ร้องไห้อีกแล้วสินะยัยกิ๊บ ยัยคนไม่ได้เรื่อง ทำเป็นแค่ร้องไห้หรือไง “บอกว่าอย่าร้อง ทำไมร้องหนักกว่าเดิม ไม่ต้องร้องฉันจะพาเธอไปส่งบ้านเอง”

“…” รู้เพียงว่าเขายื่นมือมาเช็ดน้ำตาจากใบหน้า เขาคือใครก็ไม่รู้ จากนั้นเขาก็คว้ามือเธอไปจับ เขาบอกว่าจะไปส่งบ้าน เธอก็พยักหน้าแล้วก็เดินตามใครคนหนึ่งไปเรื่อย ๆ คิดเพียงว่าเดี๋ยวก็ถึงบ้าน เดี๋ยวก็เจอลูก เดี๋ยวก็ได้กอดลูก

คิดได้แค่นั้นแล้วทุกอย่างก็ตัดไป

รู้สึกตัวอีกทีก็นอนอยู่บนที่นอนในห้องนอน ปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมด เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง กลับถึงบ้านได้ยังไงนะ อืม จำอะไรไม่ได้เลย ทำไมถึงจำไม่ได้เลยล่ะ

เดินออกมาจากห้องนอนด้วยความมึน ปวดหัวสุด ๆ ปวดแบบที่ไม่เคยปวดขนาดนี้มาก่อน

ก็แน่ล่ะทั้งชีวิตเคยเมาขนาดนี้ที่ไหนกัน

“แม่กิ๊บตื่นแล้ว แม่กิ๊บตื่นแล้ว” ยัยหนูพร้อมรักลงจากเก้าอี้วิ่งเข้ามากอดขาแม่กิ๊บด้วยความคิดถึง

แม่กิ๊บอุ้มลูกสาวขึ้นมาแล้วก็หอมแก้มนุ่มนิ่ม แก้มนุ่ม ๆ ของลูกสาวชื่นใจที่สุด “ตื่นแล้วค่ะ หนูมาเมื่อไหร่คะ”

“เมื่อเช้าค่า พ่อไปรับ”

“เหรอคะ แล้วพ่อไปไหนคะ”

“แกะข้าวค่า”

“พ่อซื้ออะไรมาให้หนูกินคะ” ถามพลางอุ้มลูกสาวมานั่งที่เก้าอี้ ด้วยน้ำหนักตัวของลูกอุ้มบ่อย ๆ ไม่ไหว แต่ลูกสาวก็ชอบให้อุ้มเหลือเกิน

“หมูปิ้งค่า แวะซื้อมา”

“แบบนี้ก็ถูกใจเลยใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่า หนูชอบหมูมัน”

“แล้วเมื่อคืนนอนบ้านทวดเป็นยังไงบ้างคะ หลับสนิทไหม”

“ดีมาก หนูชอบ ทวดเล่านิทานหนุกมาก”

“คิดถึงแม่หรือเปล่า”

“คิดถึงค่า”

“จริงเหรอ ถ้าให้ไปอีกไปไหม”

“ไปค่า”

“เอ๋ แล้วแบบนี้เรียกคิดถึงแบบไหนน้า”

“ข้าวมาแล้ว” เฮียฌอห์ณเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมถ้วยข้าวลูก เป็นข้าวสวยคลุกกับหมูปิ้งที่เพิ่งซื้อมา ยัยหนูพร้อมรักจะกินข้าวเหนียวกับหมูปิ้งไม่ได้ เหตุผลง่าย ๆ ก็คือหมูปิ้งหมดก่อนข้าวเหนียว ได้เดือดร้อนไปซื้อหมูปิ้งเพิ่มเพราะบอกว่ายังไม่อิ่ม

“ว้าว น่ากินจังเลย” แทบจะเป็นคำพูดติดตัวของยัยหนูพร้อมรักเวลาที่เห็นของอร่อย

“น่ากินก็กินให้หมดนะคะ” เฮียฌอห์ณยิ้มให้ลูกสาวแล้วหันมามองแม่ของลูก ยื่นมือมาแตะที่หน้าผากแล้วถาม “ปวดหัวหรือเปล่า”

“...ค่ะ” ก็งงกับท่าทางของเฮีย ทว่าตอนนี้ปวดหัวจริง ๆ ที่พูดคุยกับลูกเนี่ยพยายามฝืนยิ้มสุด ๆ ไม่อยากให้ลูกถามว่าแม่เป็นอะไร