Chapter 4: Even enemies are nothing special

Chapter 4: Even enemies are nothing special

PAGKABUKAS na pagkabukas ni Wreyella sa p***o, nakita niya agad si Demy na nakatayo sa loob ng kwarto.

Hindi naman sila malapit sa isa't isa at nagkaasaran pa nga sila noong nakaraan, kaya awtomatiko siyang umiwas ng tingin at nagpanggap na hindi ito nakita.

Tungkol naman kay Raegan, wala rin siyang balak na batiin ito. Para sa kanya, ang relasyong doktor at pasyente ay sa loob lang ng ospital. Sa labas nito, magkasing-asing sila.

Bago pa man siya makahakbang paalis, narinig na niya ang boses ni Demy.

"Dra. Valeros, pasok ka muna at kumain. Ang pambihirang pagkakataon naman," nakangiting aya ni Demy.

Natigil nang bahagya ang kamay ni Wreyella na nakahawak sa hawakan ng p***o, at sumagot siya gamit ang patag at walang emosyong boses.

"Tapos na akong kumain. Pasensya na sa istorbo sa inyong lahat," malamig na sabi ni Wreyella.

Alam niyang hindi magandang basta na lang sumingit sa pagkain ng ibang tao. Kaya lang naman siya kumatok at pumasok dahil higit sampung minuto na siyang naghihintay sa labas at hindi pa rin lumalabas ang waiter.

"Sandali lang," sabi ni Demy habang tumatayo mula sa upuan at naglalakad lapit sa kanya.

"Alam kong masama ang loob mo dahil sa hiwalayan niyo. Pero dahil nandito na rin lang tayo ngayon, uminom tayo nang sabay, magpakalasing ka, at magiging maayos din ang lahat pagkatapos," pang-aasar pa ni Demy.

Tiningnan siya nang diretso ni Wreyella gamit ang matalim at malamig na mga mata. Kitang-kita niya ang totoong balak ng babae. Gusto lang siya nitong asarin dahil iniwan siya ni Alistair.

"Wala akong swerte na katulad ng sa iyo. Pwede kang magtrabaho bilang hostess ngayong gabi nang hindi nag-aalala na maaapektuhan ang trabaho mo bukas," walang pakialam na sabi ni Wreyella habang nakangiti nang mapang-asar.

Pagkasabi niyon ay hindi na nag-aksaya ng laway si Wreyella. Isinara niya ang p***o at mabilis na tumalikod para umalis.

Natigilan si Demy sa loob ng kwarto at biglang namula ang mukha sa galit. Talagang tinawag siya nitong hostess!

Dahil dito, mabilis na sumingit si Mr. Donato para ipagtanggol ang kanyang pamangkin gamit ang boses na puno ng pagka-inis.

"Ang mga kabataan talaga ngayon na nagsisimula pa lang sa trabaho ay napakayabang, walang iginagalang kahit sino," reklamo ni Mr. Donato.

"Tama ka," pagsang-ayon naman agad ng isang kasama nila habang sumusunod sa sinabi ng direktor.

"Sa trabaho sa medisina, bukod sa galing, kailangan din ng tamang ugali. Ang ospital ba ngayon ay tumitingin na lang sa lisensya at hindi na sa ugali kapag nagtanggap ng empleyado? Kahit sino na lang ba ay pwedeng maging doktor?" dagdag pa ng lalaki.

"Saang departamento ba siya sa ospital? Para maiwasan natin siya," sabi naman ng isa pa.

Nagsalita ang lahat para kunwari ay pagalitan si Wreyella, pero ang totoo ay gusto lang nilang pasayahin si Demy.

Huminga nang malalim si Demy para pigilan ang kanyang galit. Bumalik ang ngiti sa kanyang mukha habang nauupong muli sa pwesto.

"Nasa Philippine Medicine department siya, ang pangalan niya ay Wreyella Valeros," kalmadong sagot ni Demy.

"Kapag ayaw humarap sa hapagkainan at makipag-inuman sa mga hindi kakilala, ibig sabihin ba ay masama na agad ang ugali bilang doktor?"

Isang malamig na boses ng lalaki ang biglang narinig na nagpatigil sa bulungan ng lahat sa loob ng kwarto. Si Raegan ang nagsalita.

Natigilan ang lahat ng naroon at nagkatinginan nang may pagtataka. Sanay na sila sa takot sa trabaho, kaya sino ba ang hindi makakahalata sa malinaw na galit sa boses ni Raegan?

Biglang naging pormal at mabigat ang paligid dahil sa kanyang sinabi.

Si Mr. Donato ang unang nakabawi. Mabilis niyang itinaas ang kanyang baso ng alak para ibahin ang usapan.

"Halika na, huwag na natin itong pag-usapan iyon, uminom na lang tayo! Maligayang pagdating, Mr. Santander, sa ating lungsod para gabayan ang aming trabaho. Ang R&R Co. ang pinakamalaking kumpanya ng energy rito, kaya sana ay tulungan mo kami sa hinaharap!" masayang sabi ni Mr. Donato.

Ikinabit niyang muli ang usapan sa negosyo, at dahil sa alak ay natural na nakalimutan ng lahat ang hindi magandang nangyari kanina.

Pagkauwi sa bahay, mabilis na naglinis ng katawan si Wreyella para alisin ang pagod. Hihiga na sana siya para matulog nang biglang tumunog ang kanyang cellphone sa ibabaw ng maliit na lamesa sa tabi ng kama.

Kinuha niya ito at tiningnan ang screen kung saan nakasulat ang pangalang Frank Valeros.

Nag-alinlangan pa siya nang dalawang segundo bago sumagot gamit ang boses na walang pakialam.

"Ano 'yon?" tanong ni Wreyella.

Naalala pa rin niya kung paano malinaw na kumampi ang kanyang ama kay Ciara noong naging magkasintahan sina Alistair at Ciara. Sinabi pa nito sa kanya na dahil si Ciara ang pinili ni Alistair, huwag na siyang manggulo pa para hindi mapahiya.

Ang labis na pagiging paborito na iyon sa kapatid niya ang tuluyang nagpalamig sa puso ni Wreyella, at simula noon ay hindi na siya muling bumalik sa tinatawag nilang tahanan.

Nangupahan siya ng isang apartment sa isang subdivision malapit sa ospital.

"Nasaan ka?!" galit at pasigaw na tanong ng kanyang ama mula sa kabilang linya. "Pumunta ka sa emergency room ng ospital ninyo ngayon din! Naospital ang kapatid mo nang dahil sa iyo, kaya kailangan mong pumunta rito ngayon na!"

Napakunot ang noo ni Wreyella at napangiti nang malamig. Tiyak na nagsabi na naman ng kung ano-anong kwento si Ciara sa kanilang ama. Kung hindi, hindi magiging ganito kagalit ang lalaki.

Ang bunsong anak na si Ciara ang paborito at pinakamamahal nito na hindi pwedeng maapi kahit kaunti. Pero pagdating sa panganay na anak, pwede na lang ba itong utusan at tratuhin nang kahit paano gusto?

"Natutulog na ako. May mga doktor at nurse naman sa emergency room," kalmadong sagot ni Wreyella na may matigas na paninindigan.

"Ano'ng sinabi mo?!" lalong sumigaw ang kanyang ama sa sobrang galit. "Wreyella, lumalaki na ba ang ulo mo? Kapatid mo 'yan! Nahihirapan siya ngayon sa ospital, tapos may gana ka pang matulog? Sinasabi ko sa iyo, kailangan mong pumunta rito ngayon!"

"Bakit kailangan kong pumunta?" pabalang na tanong ni Wreyella na may halong pang-aasar. "Hindi ko siya nanay at hindi ko rin siya anak. Bakit ko kailangang iwan ang lahat para lang pumunta riyan?"

"Sumasagot ka na?!" halos mabilaukan sa galit ang kanyang ama at lalong naging matalim ang boses nito. "Pumunta ka rito sa loob ng sampung minuto, kundi makikita mo ang hinahanap mo!"

"Makikita ang hinahanap ko? Mula pagkabata hanggang sa paglaki ko, ano ba ang hindi ko hinarap at nang mag-isa?" nakangiting asar na sagot ni Wreyella.

Nagsalita si Frank na may kasamang pananakot. "Kung gusto mo pang magtrabaho nang maayos sa ospital, pumunta ka rito. Kung hindi, marami akong paraan para masiguradong hindi ka na makakapasok sa trabaho mo."

Mas matindi pa ito sa ginagawa ng isang kaaway.

Bahagyang humigpit ang hawak ng mga daliri ni Wreyella sa kanyang cellphone hanggang sa mamuti ang kanyang mga kasukasuan, habang unti-unting lumalamig ang kanyang puso.

Matagal na niyang alam ang garapal na pagpabor ng kanyang ama sa kapatid niya, pero noong una ay mahal din naman niya si Ciara kaya hindi niya ito pinapansin. Ngayong nag-away sila ni Ciara, ang sarili niyang ama ang kumakalaban sa kanya.

Para sa lalaking ito, si Ciara lang ang tunay na anak, at siya naman ay isang instrumento lang na pwedeng gamitin para ibigay ang lahat ng gusto ni Ciara.

"Mr. Frank," tawag ni Wreyella sa mismong pangalan nito gamit ang kalmado at walang emosyong boses.

"Hindi mo naman ako itinuring na anak kailanman. Sa mga mata mo, si Ciara lang ang anak mo at hindi ako. Kung ano ang gusto niya, 'yun ang nasusunod. Kaya kapag masaya ka, nginingitian mo ako para piliting ibigay ang luho ni Ciara. Kapag galit ka naman, ginagawa mo akong punching bag na pwedeng utusan kahit kailan mo gusto," paglalabas ng saloobin ni Wreyella.

Natigil sandali si Frank sa kabilang linya bago sumagot nang may pagkainip. "Huwag mo akong idaan sa mga ganyang drama! Tinatanong kita sa huling pagkakataon, pupunta ka ba o hindi?!"

Huminga nang malalim si Wreyella para pigilan ang matinding sama ng loob at galit sa kanyang puso.

"Hindi ako pupunta," may paninindigang sagot ni Wreyella sa bawat salita.

"Sige! Napakagaling!" nanggagalaiting sabi ni Frank habang nagngangalit ang mga ngipin sa galit. "Wreyella, pagsisisihan mo ito!"

Parang mga hiwa ng yelo na tumama sa kanya ang mga salitang pananakot, pero manhid na ang nararamdaman ni Wreyella.

Nang hindi na hinintay na muling magsalita si Frank, pinatay na niya ang tawag, inilagay sa silent ang cellphone, at ibinato ito sa maliit na lamesa sa tabi ng kama.

Sa gitna ng dilim, nakatitig si Wreyella sa kisame habang napakalamig ng kanyang mga mata. Kung alam lang niya na wala siyang mapapalang pagmamahal mula rito, hindi na sana siya nagpanggap na mabuti at masunuring anak para lang sa kunwaring pag-aalala.

Sapat na ang naipon niyang sama ng loob at pagkabigo. Ang huling pag-asa niya para sa tinatawag niyang ama ay tuluyang nawala dahil sa tawag na iyon.

Tumagidlid siya at nagkumot nang mahigpit, pero ang lamig sa loob ng kanyang puso ay ayaw pa ring mawala.