Kabanata 6

Kita niya ang gulat sa mga mata ng lalaki bago ito mabilis na umiling. "Wala akong kakambal, Doc. Nag-iisa akong anak."

Napatango-tango naman siya. "Ganun ba? I'm sorry for asking."

"Bakit niyo naman naitanong, Doc?"

Isang pilit na ngiti ang sumilay sa kanyang labi. "Ahm, I just thought you resembled so much of someone I knew. Pasensya ka na."

Dmitri also nodded in response. "May mga ganung sitwasyon lang talaga siguro, Doc."

"You're right. Baka nga. Anyway, salamat nga pala sa paghahatid mo sakin," aniya bago napasulyap sa bahay na pansamantala nilang tinutuluyan. "Paano, pasok na ako. Umuwi ka na rin at baka hinahanap ka na ng pamilya mo," kaswal niyang dagdag habang pinipilipit ang sariling boses na maging matatag.

"You're welcome, Doc. Goodnight."

"Goodnight, Dimitri," tugon niya bago tuluyang tinalikuran si Dmitri.

Nang makapasok siya sa loob ay naabutan niya si Doc Vina na galing sa kusina. Nagulat pa ito nang makita siya.

"Doc Autumn! Saan kayo galing tsaka... bakit may dugo ang damit mo? May nangyari ba?" Nag-aalala nitong tanong at sinipat siya ng tingin.

Tipid siyang ngumiti bago umiling. "I'm alright. May residente lang dito sa barangay na nasugatan ng malaki at malalim kaya tinulungan ko."

Nakahinga naman ng maluwag si Doc Vina sa kanyang narinig. Akala niya napano na si Doc Autumn at ganun ang itsura ng babae.

"Bakit hindi niyo po ako ginising, Doc? Para sana natulungan ko kayo."

Marahan siyang umiling. "It's okay. Hindi naman ako nahirapan."

Matapos niyang makausap si Doc Vina ay nagpaalam na siya sa babae na papasok na siya sa kanyang silid. She wanted to wash up to clean herself from the stink of blood.

Matapos niyang makapaglinis ng katawan ay pagod niyang ibinagsak ang kanyang sarili sa higaan. Hindi naman siya napagod sa ginawa niyang pagrescue sa isa sa mga nasasakupan ni Kapitan Lucio. What makes her tired is Dmitri's presence who keeps reminding her of Nicolo.

Marahan niyang hinugot ang kanyang kwintas na nakatago sa ilalim ng kanyang damit. She look at her engagement ring which is the pendant of her necklace with longing in her eyes.

Limang taon...

Limang taon na ang nakalipas subalit hindi parin nagbabago ang nararamdaman niya. She still missed Nicolo so bad. And now that she saw Dmitri, mas lalo lang nadagdagan ang pangungulila niya sa lalaki.

Huminga siya ng malalim bago muling itinago ang kanyang singsing at pinilit ang sarili na makatulog. But even with her eyes close, wala siyang ibang nakikita kundi ang mukha ni Nicolo.

"Ayos lang po ba kayo, Doc?" Puna ni Jeric, ang isa sa mga doctor na kasama nila.

Kasalukuyan silang nag-aagahan sa labas ng bahay ng mga oras na iyon. Tipid siyang ngumiti bago tumango.

"I'm fine. Namamahay lang ako kaya hindi ako nakatulog ng maayos," sagot niya, which is really true.

Buong magdamag siyang ginugulo ng mga alaala ni Nicolo kaya napuyat siya.

"Siguro namiss mo si baby Neo, ano?" Singit naman ni Vina.

Malungkot siyang ngumiti bago tumango. She's wondering what her son is doing as of the moment. Sana lang hindi mahirapan ang mommy niya sa pag-aalaga sa anak niya. Naroon pa naman din ang makukulit na kambal na anak ng Kuya Raven niya.

Matapos nilang makapag-agahan, agad na nilang sinimulan ang medical mission nila sa lugar na iyon. At dahil nabalitaan ng ibang karatig-nayon na naroon sila para sa libreng gamutan, dumayo din ang ibang residente kaya marami silang pinagsisilbihan.

"Nay, medyo mababa po ang hemoglobin ninyo. Kailangan niyo pong kumain ng atay ng manok o kaya ng baboy or pwede din pong camote tops. Yun po ang ilan sa pinakamabisang gagawin. May mga vitamins din po kaming ibibigay. Lumapit lang po kayo doon sa may blue na mesa at ipakita sa kanila itong papel," magiliw na wika ni Autumn sa isang matandang babae na nasa harapan niya.

Masaya itong ngumiti. "Maraming salamat po, Doc," tugon nito at tumayo na saka marahan na naglakad patungo sa mesa kung saan naroon si Doc Vina at namimigay ng gamot at Vitamins.

Ibinaling niya ang kanyang tingin sa iba pang pasyente na naroon nang mahagip ng kanyang mga mata si Dmitri na may kargadang mga medical supplies na bagong deliver mula sa ospital nila.

Hindi niya maiwasang pagmasdan kung gaano ito kalakas. He's even carrying a bunch of boxes and yet he seemed not tired at all. Magiliw pa itong bumabati sa mga nakakasalubong nito.

Ilang sandali pa'y napapitlag siya ng magtama ang kanilang mga mata nang lumingon ito sa gawi niya. His gaze was intense like he was figuring her out. Agad siyang nag-iwas ng tingin. She's afraid of what he would think now that she caught her staring at him like she was fascinated by him. He's married for god's sake!