Kabanata 5

"Diyos ko! Blackout! Ano ng gagawin natin?!" Nag-aalang wika ng mga mamamayan sa baryo na naroon sa loob ng barangay.

Inilinga ni Autumn ang mga mata sa dilim. Kahit na blackout, kailangan niyang ipagpatuloy ang pagtatahi sa sugat ni Efren at baka maubusan na ito ng dugo.

"Wala bang generator dito, Kap?" Tanong niya.

"Wala po, Doc."

Nasapo niya ang kanyang noo. Hindi niya lubos akalain na hindi lang aspetong medical ang kakulangan sa lugar na kinaroroonan niya ngayon.

"May flashlight akong dala. Pwedeng ako na ang mag-aasist sayo habang ginagamot mo si Efren," presinta ni Dmitri.

Nakahinga siya ng maluwag sa kanyang narinig. "That's great! Magsimula na tayo!" Maawtoridad niyang utos.

Binuksan ni Dmitri ang flashlight na dala nito. Hindi iyon isang ordinaryong flashlight lang kundi kagaya ng tactical flashlight na ginagamit ng mga sundalo. Pero wala na siyang panahon pa para isipan ang tungkol sa bagay na iyon. Mas mahalaga ang magamot niya ang sugat sa binti ni Efren.

Agad niyang tiningnang muli ang sugat sa binti ni Efren habang nasa kanyang likuran nakapwesto si Dmitri. Malalim ang sugat ni Efren at halos kita na niya ang buto nito.

"Hawakan mo ang clamp," utos niya.

Subalit hindi paman siya tapos sa pagtuturo kung saan banda ang iniuutos niya, agad na iyong hinawakan ni Dmitri na ikinasorpresa niya. Naalala niyang noong mga panahong nag-aaral siya, madalas siyang tulungan ni Nicolo sa mga practice sutures niya kaya maalam din ang lalaki sa surgery at sundalo pa ito.

Gayunpaman, muli niyang iwinaglit sa isipan niya ang naging kilos nito at ibinaling ang atensyon sa sugat ng pasyente. Kailangan niya iyong matahi bago paman mahuli ang lahat.

Habang maingat na tinatahi ni Autumn ang sugat ni Efren, naramdaman din niya ang paglapat ng matipunong dibdib ni Dmitri sa kanyang likuran dahilan para matigilan siya. Tila libo-libong boltahe ng kuryente ang dumaloy sa buo niyang sistema at sandaling nakalimutan kung nasaan siya at ano ang sitwasyon na kinakaharap niya.

"Focus Doc..." Boses ni Dmitri.

Malalim at puno ng awtoridad. Tila nagising siya sa isang panaginip at napagtantong may mas mahalagang bagay pa pala ang dapat niyang atupagin kaysa sa nararamdaman niya.

Hindi nagtagal ay natapos din siya sa pagtahi sa sugat ni Efren sa tulong ni Dmitri. Kahit malamig na ang gabi ay pinagpapawisan siya hindi lang dahil sa pagliligtas niya sa isa sa mga mamamayan sa baryo kundi dahil sobrang lapit ni Dmitri sa kanya.

"Maraming salamat po, Doc. Pasensya na po kayo at wala akong malaking halaga ba maibabayad sa inyo," umiiyak na wika ng asawa ni Efren at nag-abot sa kanya ng five hundred pesos.

Mabilis siyang umiling at hindi tinanggap ang ibinigay ng babae. "Nandito po kami dahil nais naming magsagawa ng libreng panggagamot. Hindi niyo na po ako kailangan pang bayaran, Ma'am."

"Maraming salamat po talaga. Ang bait-bait niyo po. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari kung hindi kayo dumating dito sa baryo namin ngayong araw."

Tipid siyang ngumiti. Kakaibang saya ang nararamdaman niya sa tuwing may natutulungan siya. Agad siyang naglabas ng antibiotics na dala niya para iinumin ni Efren hanggang sa gumaling ang sugat nito. Nang masigurong ligtas na si Efren at tapos na ang trabaho niya, nagpaalam na siya sa Kapitan.

"Ihahatid ko na po kayo Doc," alok ng kapitan pero marahan siyang umiling.

"Hindi na po. Maraming salamat nalang. Malapit lang naman dito ang bahay," magalang niyang tanggi.

"Ako na po ang maghahatid sa kanya, Kap. Pauwi narin naman ako sa bahay" presinta ng isang pamilyar na boses.

"Mabuti pa nga kung ganun, Dmitri," agaran namang pagsang-ayon ni Lucio.

Bago paman makatanggi, dinampot na ni Dmitri ang kanyang bag at nauna ng lumabas kaya wala na siyang nagawa pa kundi ang sundan nalang ang lalaki.

"Hindi ba magagalit ang asawa mo na nandito ka pa sa labas at ihahatid mo pa ako?" Tanong niya habang binabagtas nila ang madilim na daan at tanging ilaw lang na nagmumula sa flashlight ang liwanag.

"Bakit naman siya magagalit?" Kaswal na tanong ni Dmitri.

"Naisip ko lang. Hindi ba siya selosa?"

Mahina namang natawa ang lalaki. "Hindi po selosa ang asawa ko, Doc."

Napatango-tango siya. "Mabuti kung ganun. Malayo ka sa gulo."

Muling dumaan ang sandaling katahimikan sa pagitan nila hanggang sa naisip niya ang ginawa nito kanina dahilan para hindi niya mapigilan ang sarili na magtanong.

"May alam ka ba sa surgery?"

Kahit na madilim ang daan, ramdam niyang lumingon sa kanya ang lalaki. Kaswal lang siyang nagpatuloy sa paglalakad habang hinihintay ang sagot nito.

“Bakit niyo naman naitanong.”

“Mukha ka kasing expert kanina habang tinutulungan mo ako.”

"Marami na akong napasukan na trabaho bago paman kami dumating ng pamilya ko dito. Nataon na naging helper ako sa isang clinic kung saan mga sundalong sugatan sa giyera ang mga ginagamot kaya may mga basic akong alam tungkol sa surgery."

Napatango-tango siya. Kaya naman pala ganun ang kilos ni Dmitri kanina. Hindi rin nanginginig ang kamay nito habang hawak ang flashlight kahit pa medyo matagal bago sila natapos. Idagdag mo pa na alam na alam nito kung saan ipapatama ang ilaw para maisagawa niya ng maayos ang pagtatahi. Pero ang ipinagtataka niya ay kung bakit naroon sa Consolation ang lalaki gayong may maayos naman pala itong trabaho sa pinanggalingan nito.

"Maganda ang trabahong iyon, Dmitri, bakit kayo lumipat dito sa bukirin?"

"Masyadong mapanganib ang trabahong iyon, Doc. Baka mamaya madamay pa kami kung may barilan," sagot ni Dmitri.

She nodded again in response. Being a soldier is really a dangerous profession. Isang malaking patunay nun ang lalaking mahal niya na nasawi sa misyon nito.

Masyado siyang nalibang na kasama si Dmitri kaya't halos hindi niya namalayan na naroon na pala sila sa gate ng bahay na tinutuluyan nila.

"Maraming salamat sa paghahatid at pagtulong mo sakin kanina, Dmitri. Nailigtas natin ang buhay ni Efren," masaya niyang wika.

Tipid namang ngumiti si Dmitri. "Walang anuman, Doc. Ikinagagalak ko kayong matulungan."

Napangiti narin siya kasabay ng unti-unting pagbabalik ng liwanag sa buong barangay. At dahil umandar na ang ilaw, bumaha ang liwanag sa may gate kung saan sila kasalukuyang nakatayo.

Hindi niya mapigilan ang sarili na muling mapatitig sa mukha ni Dmitri. "Pwede ba akong magtanong?"

"Ano yun, Doc?"

"May kakambal ka ba, Dmitri?”