วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 11 การหมั้นหมายเริ่มขึ้น [50%]

Rome Game #11

การหมั้นหมายเริ่มขึ้น

และแล้วงานหมั้นก็มาถึง ฉันนั่งมองตัวเองในกระจกขณะนั่งแต่งหน้าจนสวยงามเหมาะกับงานมงคลที่กำลังจะเกิดขึ้น ทว่าสีหน้าของคนที่กำลังจะมีงานมงคลไม่ได้รู้สึกดีใจเลยแม้แต่นิดเดียว ฉันปล่อยเส้นผมที่ดัดเป็นลอนใหญ่คลายตรงปลายผมและเหน็บข้างใบหู สวมชุดเดรสผ้าชีฟองพิมพ์ลายดอกไม้ เปิดไหล่อวดผิวขาวอมชมพูริ้วระบายราวกับเจ้าหญิงในนวนิยาย

ชีวิต... มันไม่ได้สวยงามเหมือนในนิยายหรอก กว่าฉันจะแต่งหน้าตรงใต้ตาไม่ให้ดูหมองคล้ำก็ใช้เวลานาน เป็นเพราะตัวเองดันร้องไห้นับตั้งแต่เดินจากพี่โฬมมา เขาติดต่อหาฉันเป็นร้อยๆ สาย ส่งข้อความมาหาฉันอีกนับครั้งไม่ถ้วน ฉันแค่ไม่อยากให้เขาต้องเข้ามาวนเวียนในชีวิตจึงเลือกปิดเครื่องเพื่อยอมรับการตัดสินใจของตัวเอง เวลาผ่านไปฉันไม่ได้ไปเรียน ไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนขนาดเพื่อนมาที่บ้านแม่ก็ไล่กลับไป เพราะต้องการให้ฉันเก็บตัวรอวันหมั้นที่มาถึงในเร็ววัน

เสมองข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกแพคเก็บลงกระเป๋าประมาณสามใบและกระเป๋าเป้อีกสองใบ มีสิ่งหนึ่งที่ฉันไม่เอามันไปด้วยนั่นก็คือรูปถ่ายของฉันกับพ่อหรือรูปครอบครัว ให้มันฝังอยู่ที่นี่เถอะ เพราะครึ่งปีต่อจากนี้ฉันจะต้องทำทุกอย่างเพื่อให้หนี้สินที่คงเหลืออยู่มันหายไปให้ได้

“เสร็จหรือยัง ท่านรณกรใกล้จะมาถึงแล้ว” แม่เปิดประตูห้องมาเห็นฉันที่ลุกขึ้นยืนก็ยิ้มอย่างพอใจ “สวยมาก”

“...” ฉันไม่พูดและไม่ตอบคำถามแม่

“ยิ้มหน่อย หน้าบูดเป็นตูดเขาจะคิดว่าแกถูกบังคับให้หมั้น ทั้งที่แกตัดสินใจเองนะนินิว”

“หนูรู้” เรื่องปั้นหน้าเดี๋ยวฉันก็ทำเองนั่นแหละ ไม่ต้องให้แม่มาสอนทุกระเบียบนิ้วหรอก

“แล้วไปอยู่กับท่านน่ะ...”

“ออดอ้อนท่าน ปรนนิบัติรับใช้ท่าน ให้ท่านยกหนี้ที่เหลือและท่านอยากได้อะไรก็ให้ท่านไป” ฉันพูดขัดขึ้น “แม่ตอกย้ำหนูทุกวัน หนูจำได้ขึ้นใจ”

“จำได้ก็ดี ที่เหลือก็อย่าลืมโกยเงินจากเขามาให้ได้เยอะๆ แกหลุดจากเขาเมื่อไหร่จะได้สบาย”

“ค่ะ”

แม่พยักหน้าและจูงมือฉันออกจากห้อง ลงบันไดบ้านมาเห็นพ่อเลี้ยงกับเดือนที่แต่งตัวดียืนรอต้อนรับท่านรณกร เดือนมองฉันพลางแสยะยิ้มราวกับผู้ชนะที่กำลังจะได้เป็นลูกสาวของบ้านหลังนี้อย่างสมบูรณ์แบบ ได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันควรได้ไปจนหมด ช่างมันเถอะ ถือซะว่าฉันทำบุญทำทานให้อีกาที่อยากจะเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นหงส์ ยังไงซะฉันก็ยังคงมองเดือนเป็นแค่อีกาที่ไม่มีวันเปลี่ยนได้หรอก

“วันนี้นิวสวยมากเลยค่ะคุณแม่” แสร้งทำเป็นชมพร้อมเหน็บแนมนิดๆ “จะได้หมั้นกับท่านรณกร ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้วค่ะ ท่านเองถึงจะอายุอานามเข้าเลขห้า ก็ยังหล่ออยู่เลยแถมรวยอีกต่างหาก”

“...”

“โชคดีจริงๆ นะนิว ที่ได้สามีเป็นถึงคนใหญ่คนโต” คนฟังอาจจะคิดว่าเป็นคำชมที่น่าสรรเสริญหากแต่ว่าแฝงไปด้วยการสมน้ำหน้าอย่างหาที่สุดไม่ได้มากกว่า ฉันไม่ได้ใส่ใจและมองตรงออกไปนอกบ้านเห็นรถโรลอยซ์คันหรูขับเข้ามาจอด ท่านรณกรลงจากรถกระชับเสื้อสูทสีดำลงมาด้วยท่าทางที่สง่าผ่าเผย

หากแต่ว่าครั้งนี้ท่านไม่ได้มาคนเดียว กลับมีร่างบอบบางของผู้หญิงท่านหนึ่งที่อายุอานามไล่เลี่ยกัน สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวผ้าลื่นกับกางเกงเอวสูงสีดำ สะพายกระเป๋าแบรนด์เนมเดินควงแขนท่านเข้ามาในบ้าน ทันทีที่ท่านมองฉันก็ระบายยิ้มอ่อนโยนมาให้ พวกเราจึงไม่รีรอที่จะยกมือไหว้ท่านกับผู้หญิงข้างกาย

“สวัสดีค่ะท่าน เอ่อ...”

“นี่คุณหญิงภริตา ภรรยาของผมเอง”

“!” ดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อได้ยินว่าผู้หญิงท่านนี้คือภรรยาของท่านรณกร ทำไมท่านถึงให้ภรรยามาร่วมงานหมั้นของท่านกับฉันด้วยล่ะ ยิ่งไปกว่านั้นพอคุณหญิงมองฉันท่านก็ขยับมาหยุดตรงหน้าและทำในสิ่งที่ฉันเองก็ตกตะลึงคือท่านสวมกอดฉันพลางลูบศีรษะเบาๆ

“ไม่เป็นอะไรนะ” ฉันมากกว่าที่ควรถามท่านว่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม ที่สามีจะมาหมั้นกับเด็กสาวอย่างฉันน่ะ พอท่านผละกอดออกก็ลูบมือไล้ใบหน้าฉันพลางฉีกยิ้มกว้าง “หนูสวยมาก”

“เชิญที่ห้องรับแขกเลยค่ะ” แม่ผายมือให้ท่านรณกรกับคุณหญิงภริตาเดินเข้าไปยังห้องรับแขก

“ตายจริง นี่ท่านคงอยากให้เธอรับรู้ไว้นะว่าการหมั้นเป็นเพียงเพราะเอาเธอไปขัดดอก”

“...”

“ถึงขนาดเอาเมียหลวงมาด้วยขนาดนี้ คงอยากให้สำเหนียกว่าเธอเป็นแค่เมียน้อยจริงๆ นินิว”

เดือนหัวเราะเยาะและเดินตามพ่อของตัวเองเข้าไปในห้องรับแขก แบบนี้ฉันยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปอีกนะ เพราะเมียหลวงยอมให้สามีมาหมั้นกับเด็กสาวอย่างฉัน ท่านเองคงจะเจ็บปวดมากคิดว่าตัวเองทำถูกแล้วใช่ไหมล่ะ หากแต่ว่าเรื่องนี้ท่านรณกรตัดสินใจเองนี่นา

ฉันเข้ามาในห้องรับแขกเห็นท่านนั่งเคียงคู่กันแล้ว แถมยังจับมือกันตลอดเลยแลดูรักกันมากเสียจนฉันไม่อยากกลายเป็นมือที่สามแทรกกลางระหว่างพวกท่านเลย ฉันคลานเข่านั่งพับเพียบและกราบไปยังปลายเท้าของท่านรณกรและคุณหญิงภริตา ตอนนี้ท่านหยิบกล่องกำมะหยี่เปิดขึ้นเป็นแหวนสองวง แหวนเงินวงใหญ่มีเพชรฝังลงล้อมรอบให้คงความเป็นแหวนผู้ชายแลดูเรียบหรู ส่วนอีกวงเป็นแหวนเพชรเม็ดงามและฝังเพชรเม็ดเล็กๆ ล้อมรอบเช่นกัน

“ได้ฤกษ์แล้วนะคะ” แม่มองนาฬิกาและบอกท่านรณกรที่ระบายยิ้มอย่างอ่อนโยน “สวมแหวนเลยไหมคะ”

“รอคนที่จะมาสวมแหวนก่อนสิครับ”

“คะ?” ไม่ใช่แค่ฉันที่งงกับคำพูดของท่าน หากแต่ว่าแม่เองก็เช่นกัน “ท่านหมายถึงยังไงคะ”

“ผมไม่ได้บอกว่าตัวเองจะหมั้นหมายกับหนูนินิวนี่นา”

“!”

“ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำก็เท่านั้น และผมปรึกษากับภรรยาแล้วว่าคนที่จะมาหมั้นหมายกับนินิวน่ะ ต้องไม่ใช่คนแก่คราวพ่อเช่นผม”

“อะไรกันคะ ดิฉันไม่เข้าใจ”

“คุณนารี ผมมีภรรยาที่รักมากๆ อยู่ตรงนี้ และผมก็ไม่เคยคิดจะหมั้นกับนินิวในฐานะเชิงชู้สาว” ท่านรณกรจ้องหน้าแม่พลางยกยิ้มมุมปาก “แบบนั้นผมดูเป็นไอ้แก่หัวงูมากเลยนะ ที่หมั้นหมายกับสาวรุ่นลูกเพราะอยากได้เธอเอาไว้ขัดดอก”

“เอ่อ...” แม่ถึงกับหน้าเสียมองพ่อเลี้ยงที่ส่ายหน้าไปมาราวกับไม่เข้าใจ

“ผมมีคนที่เหมาะสมจะหมั้นหมายกับหนูนินิวแล้ว”

“ท่านคะ หนูไม่เข้าใจ”

“เอาเป็นว่าหนูแค่ทำตามผู้ใหญ่ก็พอ สงสัยอะไร หลังจากหมั้นจบค่อยมาถามแม่” คุณหญิงภริตาเอื้อมมือมาช้อนปลายคางฉันและส่งยิ้มที่แสนอ่อนหวานมาให้ เป็นรอยยิ้มที่บ่งบอกได้ดีกว่าสิ่งที่ท่านทั้งสองทำมันคือสิ่งที่ถูกต้อง คือฉันไม่ต้องหมั้นกับท่านรณกร สิ่งหนึ่งคือฉันไม่รู้ว่าใครกันจะเป็นฝ่ายมาหมั้นกับฉันนี่สิ

“เขาใกล้มาหรือยังคุณ”

“น่าจะใกล้แล้วนะคะ” ท่านทั้งสองหันไปคุยกับพลางฉีกยิ้มราวกับมันเป็นเรื่องดีๆ ฉันได้แต่นั่งกำชายกระโปรงชุดเดรสแน่น เพราะไม่เคยเห็นหน้าตาของคู่หมั้นคนใหม่ที่ไม่ใช่ท่านรณกรมาก่อน จะเป็นผู้ชายแบบไหนกันล่ะ?

“ผมไม่ได้มาช้าไปใช่ไหมครับ”

น้ำเสียงหนึ่งดังขึ้นและมันคุ้นหูเสียจนฉันต้องผละใบหน้าจากกระโปรงชุดเดรส เงยหน้ามองร่างสูงใหญ่ที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงยีนส์สีซีด รอยสักที่คุ้นตาบนท่อนแขนทำเอาดวงตาของฉันเบิกกว้าง พลางลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความตกใจไม่ต่างจากเขา

“พะ พี่โฬม”

“นินิว”

“นี่ลูกสองคนเคยเจอกันมาก่อนเหรอ” คุณหญิงภริตามองฉันกับพี่โฬมสลับกันไปมา มีเพียงท่านรณกรที่นั่งมองเราสองคนพลางยกยิ้มมุมปาก “น้องเป็นคู่หมั้นของลูกไง ลาภิศ”

“อะ อะไรนะครับ!” พี่โฬมแผดเสียงดังอย่างสับสนและงุนงง ก่อนจะจากกันฉันบอกเขาว่าจะมาหมั้นกับชายรุ่นพ่อ พี่โฬมจะตกใจก็คงไม่แปลกและฉันเองก็ตกใจเหมือนกันที่คู่หมั้นคนใหม่คือพี่โฬม คนที่ฉันโหยหาและคิดถึงเขามาตลอด

[50%]

*----------------------------------------------*