วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 12 คู่หมั้นขัดดอก [50%]

Rome Game #12

คู่หมั้นขัดดอก

“ทีนี้หนูก็ไม่มีข้ออ้างที่จะไม่นอนร่วมเตียงกับพี่”

“เรื่องนั้นหนูรู้ แต่สัญญาของเราก่อนหน้านั้นพี่โฬมห้ามลืมด้วย”

“หึ”

ยังจะมายืนขำอีกนะ ฉันมองค้อนร่างสูงที่ขนกระเป๋าของฉันเข้ามาในห้องนอน แน่นอนว่าถ้าหากพี่เจคไม่ได้อยู่อีกห้องฉันจะขอนอนแยกทันทีอย่างเสียไม่ได้ ถึงจะสับสนและมึนงงอยู่กับเรื่องที่มันเกิดขึ้นแบบกะทันหัน ฉันจับพลัดจับผลูมาหมั้นกับพี่โฬมเป็นที่เรียบร้อย

“หนูไม่รู้เหรอว่าหน้าที่ของคู่หมั้น มันมีอะไรบ้าง” พี่โฬมเดินต้อนฉันเข้ามาเรื่อยๆ จนขาสะดุดเข้ากับปลายเตียงจนเซล้มลงนั่ง พี่โฬมไม่รีรอที่จะโน้มตัวลงมาเอาแขนทั้งสองกักกันร่างฉันไม่ให้ขยับหนีไปไหน ลมหายใจอุ่นร้อนมีกลิ่นหอมเย็นจากบุหรี่ที่เขาสูบรดรินอยู่บนกลีบปาก ส่ายหน้าไปมาเพราะไม่รู้จริงๆ นี่นา “เอาไว้หลังดินเนอร์กับพ่อแม่พี่เสร็จ พี่จะบอก”

“พี่โฬมสัญญากับหนูแล้วนะ” ยังไงก็ขอทวงสัญญาเรื่องนั้นก่อน ไม่ไว้ใจพี่โฬมสุดๆ พี่โฬมหื่นอะ!

“พี่ไม่ได้ลืม พี่ทำตามสัญญา”

“ขอบคุณค่ะ”

“ตอนที่เราสัญญา เราสองคนยังไม่ได้เป็นอะไรกัน ถูกไหม”

“!”

“ตอนนี้เป็นคู่หมั้นกันแล้ว พี่ลืมมันได้ใช่หรือเปล่า” ดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้น จดจ้องมองใบหน้าหล่อคมคายที่ยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ คนเจ้าเล่ห์! “พี่ทำหนูได้นะนินิว แต่พี่ก็ยืนยันคำเดิมจนกว่าหนูจะยอมหรือหนูทำเอง พี่ถึงจะทำ”

“แน่นะคะ เราเกี่ยวก้อยกันก่อน หนูไม่ไว้ใจ” พี่โฬมอมยิ้มยินยอมเกี่ยวก้อยทำสัญญากัน

“พี่สัญญา แต่ไม่ได้หมายความว่าพี่ทำให้หนูยอมไม่ได้นะ” เดี๋ยวนะ! ฉันฟังไม่ผิดใช่หรือเปล่า พอพี่โฬมพูดจบเขาก็ขยับไปยืนตัวตรงพลางเดินผิวปากออกจากห้อง ทิ้งฉันไว้กับใบหน้าที่ร้อนผะผ่าวเหงื่อผุดเต็มกรอบหน้า

หมายถึงว่า... พี่โฬมสามารถทำให้ฉันยอมได้ ด้วยการไม่บังคับขืนใจ เพราะเขาได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของฉันแบบเต็มรูปแบบแล้วไง กรี๊ด! ฉันจะบ้าตายของจริงเลยนะเนี่ย ถึงอย่างนั้นตอนที่คิดว่าจะหมั้นกับท่านรณกรฉันก็ทำใจเรื่องนี้แล้ว พอเปลี่ยนไปหมดทุกอย่างมาเป็นพี่โฬม ทุกอย่างที่คิดเอาไว้มันก็เลยกลายเป็นเรื่องยากสำหรับฉันเลยอะ

“นี่เราต้องเสร็จพี่โฬมจริงๆ ใช่ไหมในเวลาครึ่งปีที่เป็นคู่หมั้นกัน”

ทั้งที่ควรจะกลัว... ทำไมหัวใจไม่รักดีถึงได้เต้นถี่รัวขนาดนี้ ทำยังกับว่าอยากได้อยากโดน จะบ้าหรือไงนินิว เธอมันบ้าที่สุดเลย! ไปคิดลามกกับพี่โฬม ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าพี่โฬมเจ้าชู้ประตูดินแค่ไหนเนี่ยนะ เฮ้อ แต่พอคิดไปคิดมา เขาก็เป็นคนแรกเลยนะที่ฉันคิดถึงและโหยหาที่สุด ราวกับว่าวันนั้นที่เราจากกัน คิดว่าจะไม่ได้เจอกับเขาอีกชีวิตของฉันก็ห่อเหี่ยวขึ้นมาเสียดื้อๆ

ฉันคงไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาหรอกใช่ไหม แหงสินินิว จะไปรู้สึกกับพี่เขาได้ยังไง พี่โฬมเองก็คงไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก อย่างเขาเหรอจะมาคิดมากเรื่องของฉันและคิดกับฉันมากกว่าที่เราจะสนิทสนมเพียงเพราะพึ่งพากันและกันได้ ต้องบอกก่อนนะว่าฉันมากกว่าล่ะมั้งที่เอาแต่พึ่งพาเขา พี่โฬมไม่ใช่ผู้ชายที่ดีเขาบอกบ่อยๆ ทำไมสำหรับฉันพี่โฬมกลับเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันจะนึกถึงเป็นคนแรกๆ ด้วยก็ไม่รู้

“พอ เลิกคิดได้แล้วนินิว”

สิ่งเดียวที่ควรคิดคือเรื่องหนี้ที่เหลือต่างหาก ต้องคุยกับท่านรณกรให้รู้เรื่องว่าเรื่องนี้ท่านจะเอายังไง ฉันจะได้ปรับตัวและทำตัวเองให้ถูกเพื่อชดใช้หนี้ที่คงค้างอยู่ ป่านนี้แม่ก็คงเสวยสุขกับเงินที่ท่านให้จนลืมฉันไป ช่างเถอะ ใครไม่เห็นค่าอย่างน้อยก็มีพี่โฬมนะที่เห็นคุณค่าในตัวของฉัน

“เอาเสื้อผ้าหนูแขวนกับพี่ได้เลยนะ ห้องแต่งตัวพี่กว้าง”

“ค่ะ” เพราะกำลังคิดว่าจะพับเสื้อผ้าของตัวเองและเอาไว้ด้านล่าง พี่โฬมโผล่พรวดมายืนกอดอกพิงขอบประตูทางเข้าห้องแต่งตัว แน่นอนว่ากว้างขวางและมีเสื้อผ้าของเขาเยอะมากๆ รวมไปถึงรองเท้าและอื่นอีกมากมาย

“ของทุกอย่างของพี่หนูหยิบใช้ได้หมด” ถึงจะไม่เคยชินที่จะต้องมาอยู่ร่วมห้องกับผู้ชาย นับเป็นครั้งแรกที่มาอยู่กับผู้ชายที่ไม่ใช่เพื่อนหรือคนสนิท ใช่ ตอนนี้พี่โฬมได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของฉัน แม้จะเป็นการหมั้นหมายแบบเรียบง่ายไร้ซึ่งการจัดงานที่ยิ่งใหญ่มีแขกเหรื่อมาร่วมงาน ทั้งสองครอบครัวได้รับรู้มันก็เพียงพอ อีกอย่างมันไม่ได้น่าภูมิใจสักนิดกับการหมั้นที่เกิดขึ้น

อย่าลืมว่าการหมั้นเกิดจากสาเหตุอะไรและฉันมีสิ่งที่ต้องทำคืออะไร ดังนั้นจึงไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป พี่โฬมคงจะรู้ถึงความหมายของการหมั้น เพียงแต่เปลี่ยนจากท่านรณกรพ่อของเขามาเป็นตัวของเขาแทน

“นินิว”

“คะ”

“หนูพร้อมเล่าปัญหาของหนูให้พี่ฟังได้หรือยัง” กะแล้วว่าพี่โฬมจะต้องอยากรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น “พี่ไม่เซ้าซี้ หนูอยากเล่าแค่ไหนก็ได้ตามที่หนูอยากเล่า”

“...” ฉันหลับตาลงพลางถอนหายใจ

“เราเหมือนคนๆ เดียวกันแล้วนะ หนูมีปัญหาหรือมีเรื่องหนักใจตรงไหน หนูระบายมันให้พี่ฟังได้” ฉันรู้สึกหวั่นไหวกับคำว่าคนๆ เดียวกันของเขาจัง ทำไมจะต้องมาหวั่นไหวทั้งที่มันก็แค่ครึ่งปีที่จะต้องอยู่กับเขาในฐานะคู่หมั้นขัดดอก

“หนูเป็นแค่คู่หมั้นขัดดอกนี่คะ ไม่ได้สำคัญ”

“แล้วไง” พี่โฬมตอบเสียงแข็ง “จะขัดหรือไม่ขัด หนูก็เป็นคู่หมั้นของพี่”

คนตัวสูงแลดูไม่สบอารมณ์ที่ฉันพูดออกไปทั้งที่มันคือเรื่องจริง กระทั่งพี่โฬมเดินมาย่อตัวและนั่งซ้อนด้านหลังฉัน สอดแขนทั้งสองเข้าเอวจนตัวของฉันหดเกร็งเล็กน้อยด้วยความตกใจ เขาจับมือซ้ายของฉันขึ้นมาเทียบกับมือซ้ายของตัวเอง ขนาดมือที่แตกต่างกันทำให้รู้สึกว่าใบหน้าหน้าร้อนผ่าวเสียดื้อๆ

แค่ขนาดมือที่แตกต่าง มือพี่โฬมใหญ่กว่ามือฉันประมาณสิบเท่าก็ไม่ควรจะมาเขินหรือเปล่านินิว งี่เง่าชะมัด

“เราหมั้นกันแล้ว” น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหู “แหวนหมั้นของเราสองคนรวมกันเกือบสองแสนเลยนะ”

“คะ!”

“ยังจะคิดว่าหนูเป็นแค่คู่หมั้นขัดดอกอีกไหม” กระพริบตาถี่รัวเมื่อมองแหวนหมั้นของเราสองคน “คู่หมั้นขัดดอกอะไร ได้แหวนเพชรเม็ดเบ้อเร่อ”

“หนูไม่เข้าใจ” ทำไมท่านรณกรกับคุณหญิงภริตาต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย ถึงจะเข้าใจว่ามีหนี้ก้อนโตติดค้างท่านอยู่ ไม่เห็นจะต้องลงทุนให้ฉันหมั้นเลยถ้าไม่ได้ต้องการเพื่อเอาไว้ขัดดอก “ว่าทำไมคุณท่านทั้งสองถึงตัดสินใจทำแบบนี้ รวมถึงพี่ด้วย”

“พี่ทำไม”

“พี่ไม่รู้ว่าตัวเองต้องมาหมั้นกับหนูใช่ไหมคะ” พี่โฬมพยักหน้ารับพลางเกยคางบนบ่าฉัน “แล้วทำไม...”

“เรื่องนี้เป็นการตัดสินใจของพ่อพี่ ซึ่งพี่ขัดพ่อไม่ได้”

“ทั้งที่คนที่พี่หมั้นอาจไม่ใช่หนู”

“และคนที่หนูจะหมั้นไม่ใช่ชายแก่อย่างที่หนูคิด” เราสองคนจ้องตากัน มีแค่ฉันใช่ไหมที่มีความสงสัยอยู่เต็มหัวไปหมด มันคันปากอยากจะถามพี่โฬมมากกว่านี้ อยากถามคุณท่านทั้งสองด้วยซ้ำถ้าหากทำได้ “หนูไม่เห็นต้องคิดอะไรมากเลย หนูไม่ต้องไปหมั้นกับพ่อพี่ด้วยซ้ำ”

“ไม่ตลกนะคะ” ใครจะไปคิดล่ะ อุตส่าห์ร่ำลากับเขาซะดิบดีสุดท้ายไม่ได้หมั้นกับคนเป็นพ่อมาหมั้นกับลูกชายของท่านรณกรแทน “เกิดพี่ชายพี่โฬมตกลงขึ้นมา หนูก็คงไม่ได้หมั้นกับพี่”

“พี่รักไม่หมั้นหรอก เขาไม่ชอบถูกบังคับให้ทำอะไรทำนองนี้”

“แล้วพี่ชอบเหรอ”

“อืม ท้าทายดี” มองค้อนพี่โฬมที่ยิ้มมุมปาก “ถึงดีใจไงที่เป็นหนู”

[50%]

*------------------------------------------------------------*