วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 10 ไม่ยอมด้วยฐานะอะไร [100%]

ด้วยความหงุดหงิดเลยลุกขึ้นเดินหนีมันเข้ามาในห้อง ทิ้งตัวลงนอนคว่ำหยิบมือถือขึ้นมากดต่อสายหานินิว มันก็เหมือนเดิมจนผมกดเข้าไปที่แอพฯ กดดูรูปโปรไฟล์ของเธอที่สวมเสื้อสายเดี่ยวสีขาว ปล่อยผมสยายผมแสกกลางเปิดรับใบหน้าเรียวสวยและเท้าคางให้เห็นโครงหน้าชัดๆ ปลายนิ้วโป้งของผมลากไล้บนรูปเธอและกดเข้าไปยังกล่องข้อความ แน่นอนว่านินิวไม่ได้เปิดอ่านมันแม้แต่อันเดียว

Laphit : พี่เป็นห่วงหนู ตอบกลับพี่หน่อยนะ นินิว

Laphit : หนูคุยกับพี่ได้ทุกเรื่อง เราจะมาแก้ปัญหานี้ด้วยกัน ขอแค่หนูรับสายพี่

ผมรู้ว่าสุดท้ายนินิวไม่ตอบผมหรอก แค่อยากให้เธอรู้เอาไว้ว่าผมพร้อมเป็นที่พึ่งพิงให้เธอเสมอ... ไม่ยอมให้เธอหมั้นกับชายแก่คราวพ่อแน่ ครึ่งปีเชียวนะที่เธอต้องทรมานเป็นเมียเก็บเมียน้อยน่ะ ให้ตายยังไงผมก็ไม่ยอมเด็ดขาด! จะด้วยฐานะเหี้ยอะไรก็ช่างแม่ง ผมสนแค่นินิว แค่เธอคนเดียวเท่านั้นจริงๆ

คณะวิศวกรรมศาสตร์ เวลา 15.05 น.

หลังเลิกเรียนผมก็เดินวนไปมาอยู่หน้าคณะวิศวะ เพราะรู้แค่ว่าเด็กวิศวะคอมฯ ใกล้เลิกคลาสตอนนี้ ดังนั้นมันเลยไม่ได้มีแค่ผมที่เดินวนไปมา มีไอ้เจคที่เอนตัวลงนอนบนขอบปูนทางขึ้นลงบันได เอามือสองข้างสอดใต้ท้ายทอยและเอาหนังสือปิดหน้า สายตาของผมก็ลอบมองเด็กวิศวะที่สวมช้อปกรมท่า กระทั่งเห็นเพื่อนของนินิวผู้หญิงที่คุ้นตา ดูเหมือนเธอจะไม่สบายใจเอาเสียเลย จึงรีบวิ่งไปดักหน้าเธอและเพื่อนชายของนินิวอีกสองคน

“พี่โฬม”

“นินิวมาเรียนหรือเปล่า” ผมยิงคำถามใส่เธอทันที “ว่าไง”

“เปล่าค่ะ”

“แล้วนิวโทรมาหาน้องไหม”

“ไม่เหมือนกันค่ะ พวกเราติดต่อนิวไม่ได้เลย” คำตอบของเธอทำให้ผมถึงกับหลับตาลงถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า “พวกเราพยายามไปหานิวที่บ้านค่ะ แต่ถูกแม่ของนิวไล่ตะเพิดมา”

“พี่มีอะไรหรือเปล่าครับ” เพื่อนชายของนินิวที่หน้าตาดูทะเล้นๆ เอ่ยถาม “บอกพวกผมได้นะ”

“ไม่เป็นไร”

“พี่รู้เรื่องนิวจะหมั้น” หากแต่ว่าเป็นเพื่อนชายอีกคนของนินิวที่หน้าตาค่อนข้างไม่สบอารมณ์เสียเท่าไหร่ “ถ้านิวจะติดต่อใครคงเป็นพวกเรา”

“ถ้างั้นนิวติดต่อมา น้องบอกพี่ได้ไหม”

“ยุ่งอะไรด้วยครับ” คนเดิมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เรื่องของนิว พวกเราจัดการกันเองได้”

“ใจเย็นเสือ พี่โฬมก็แค่เป็นห่วงนิวเหมือนกับพวกเรานั่นแหละ”

“ฐานะอะไร” ทำไมชอบถามคำถามแบบนี้กันเสียจริง “เพื่อนก็ไม่ใช่ สนิทเหรอ ยิ่งไม่น่าใช่”

“...”

“อย่าเข้ามาวุ่นวายกับนิวเลยครับ แค่นี้เพื่อนผมก็รู้สึกแย่มากพออยู่แล้ว” พูดจบก็เดินสวนผมไปราวกับเป็นเพียงอากาศธาตุ ไอ้หมอนี่แค่เพื่อนของนินิวจริงเหรอวะ

“ขอโทษด้วยนะคะพี่โฬม เสือหงุดหงิดน่ะค่ะที่รู้ว่านิวจะหมั้น”

“พี่รู้”

“พี่โฬมรู้ได้ยังไงคะ หรือนิวบอก”

ผมไม่ตอบคำถามเพื่อนของนินิว แค่เอ่ยขอบคุณเท่านั้นก็หมุนตัวเดินมาเอาตีนสะกิดไอ้เจคให้ลุกขึ้นเดินตามมาที่ลานจอดรถ ด้วยความที่คิดมากขนาดที่ว่าเพื่อนก็ไม่ติดต่อ แบบนี้นินิวถูกบังคับไม่ต้องคิดอะไรให้มากเลย ผมสูบเอานิโคตินเข้าปอดอึกใหญ่ สูบบุหรี่ประมาณสามมวนติดๆ จนไอ้เจคได้แต่ยืนกอดอกมองผม

“ห่วงหรือไง” ไม่ห่วงเลยมั้งไอ้ห่านจิก ผมได้แต่ด่ามันในใจ “ก็ไปที่บ้าน”

“รู้จักที่ไหน น้องไม่เคยให้กูไปส่งถึงบ้านเลยสักครั้ง”

ยกมือเสยเส้นผมสีดำขึ้นเดินวนไปมาตรงรถตัวเองราวกับหนูติดจั่น หรือจะหมั้นแล้วไปอยู่กับไอ้แก่นั่นแล้ววะ ไม่ได้การแล้ว ผมต้องไปตามหานินิวที่บ้านเอง ไม่พึ่งพาไอ้เกียร์แล้วไอ้เวรนั่นจ้องแต่จะแซะผม ส่วนไอ้เจคก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจอะไร แค่เห็นมันดูใส่ใจนินิวก็น่าแปลก ผมไม่อยากให้มันมายุ่งวุ่นวายกับนินิวสักเท่าไหร่

Rrr

มือถือสั่นในกระเป๋ากางเกงยีนส์ ผมดีใจคิดว่าคนที่โทรมาคือนินิว หากแต่ปลายสายทำให้ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ใคร” ไอ้เจคถาม

“พี่รักว่ะ” พี่ชายของผมเนี่ยนะโทรมา ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อนะ ผมสบตากับไอ้เจคที่ยืนกอดอกมองด้วยสีหน้าราบเรียบ เมื่อผมไม่รอให้ปลายสายคอยนาน “ครับ... เรื่องสำคัญ หมายถึงพี่รักจะคุยกับผม ได้ครับๆ ผมจะรีบไป”

“อะไร” วางสายจากพี่ชายผมก็ยัดมือลงกระเป๋ากางเกงยีนส์ “พี่รักโทรมา”

“ไม่รู้เหมือนกัน เฮ้อ กูไปก่อน มีแต่เรื่องให้คิดมากฉิบหาย”

เอาจริงเรื่องของพี่รักมันไม่ได้สำคัญเท่ากับเรื่องของนินิวไง คนเดียวที่ทำให้ผมว้าวุ่นได้ขนาดนี้ ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ภาวนาขอให้เธออย่าเพิ่งไปหมั้นกับไอ้แก่คนนั้นก่อนที่ผมจะเจอเธอเลย ได้โปรดเถอะ

: ROME TALK END :

*------------------------------------------*