All Chapters of Rome Game วิศวะเกมรัก : Chapter 1 - Chapter 10

Rome Game วิศวะเกมรักBetween us, it's just a game... where I'm a pawn on the board,for him to place wherever he wants.ระหว่างเรามันก็แค่เกม... ที่มีฉันเป็นเบี้ยอยู่บนกระดาน ให้เขาจับวางตรงไหนก็ได้คำเตือนจากไรต์ : อ่านเพื่อความสนุกและความบันเทิง การพนันทุกชนิดผิดกฎหมายและไม่แนะนำให้ทำตาม ชีวิตจริงไม่ได้เป็นเหมือนในนิยายที่ไรต์สร้างขึ้นมานะคะ ห้ามลอกเลียนแบบการเล่นพนันทุกชนิดที่มีในนิยายเรื่องนี้ พี่โฬมมีตัวตนแค่ในนิยายเท่านั้น การได้เงินจากพนันก็เช่นเดียวกัน*โปรดใช้วิจารณญาณ ห้ามลอกเลียนแบบตัวละครพี่โฬมนะจ๊ะ ด้วยความหวังดี*ติ๊ง~ยอดเงินเข้า 50,000 “อ่า... กูนี่มันเจ๋งที่สุดเลยว่ะ”“อะไร?”“ปั่นสล็อต ลงไปห้าร้อยได้มาห้าหมื่น”“ขี้โกง”“กูไม่ได้โกงนะ กูเก่งต่างหาก”ผมตอบไอ้เกียร์ที่นั่งกดมือถือโดยเอาเท้าขึ้นพาดบนโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสมองไอ้ตัวขี้เซาที่นอนตัวยาวอยู่บนเก้าอี้หินอ่อนตัวเล็ก พอมันทิ้งตัวลงนอนปุ๊บผมก็ถามมันทุกวันนั่นแหละว่า ‘ชาติที่แล้วมึงเกิดเป็นหมีโคอาลาใช่ไหมไอ้เจค’ นอนได้ทั้งวี่ทั้งวันจริงๆคว่ำสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะหยิบซองบุหรี่สีดำฟ้า Marlboro i

ฉันกับพี่โฬม เราไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว เราไม่ได้มีปัญหาหรือเรื่องบาดหมางต่อกัน ฉันแค่ไม่ชอบการกระทำของเขา ใช่ มันอาจจะดูงี่เง่าที่ทำไมฉันถึงต้องไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา ฉันไม่ได้ชอบเขา ไม่ได้รู้สึกดีๆ อะไรกับเขาแค่เกลียด... ที่เขาเล่นพนันมันก็เท่านั้น ฉันเกลียดการพนันทุกชนิดเพราะมันเป็นปมอดีตอันขมขื่นของฉัน มันดูบ้าที่เกลียดการพนัน ทำไมถึงได้เกลียดคนที่เขาเล่นพนันคนอื่นด้วย ฉันแค่ไม่ได้เกลียดถึงขนาดรังเกียจไม่อยากยุ่ง แค่ไม่อยากให้คนพวกนั้นต้องหลุดไปอยู่ในบ้วงแห่งความโลภต่างหาก ถึงจะรู้ว่าพี่โฬมร่ำรวยแค่ไหน ฉันเองก็ไม่ชอบใจอยู่ดีที่เห็นเขาแหกปากดีใจตอนปั่นสล็อตได้เงินหรือเล่นพนันออนไลน์ทุกรูปแบบแล้วชนะเขาชนะมันถูก ถ้าหากแพ้ขึ้นมาจนหมดตัวล่ะ แค่ไม่อยากเห็นอะไรทำนองนี้เสียเท่าไหร่ ยิ่งห่างก็เหมือนยิ่งใกล้กันมากขึ้น ฉันมักจะได้ยินเขาคุยเรื่องพนันหรือไปพนันเรื่องต่างๆ แบบโดยบังเอิญมันเลยพลอยให้ฉันคิดเล็กคิดน้อย เผลอใช้สายตามองเหยียดเขา อันที่จริงฉันเป็นพวกที่มองคนด้วยสายตาจิกเล็กน้อย ฉันไม่ได้หยิ่งจองหองกับทุกคนแค่กับบางคนเช่นพี่อัฐ แบบนั้นคือสมควรได้รับอีกด้านของฉันจริงๆ นั่นแห

หล่อนแสร้งทำเป็นเห็นใจฉัน จริงๆ แล้วก็คือนางงูพิษที่จ้องจะแว้งกัดฉันอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ ฉันรู้ดีถึงได้ระวังตัวอยู่เสมอไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำที่ส่อให้ฉันเป็นผู้ผิด เหอะ ฉันไม่ใช่นางเอกนะเดือน แต่ฉันเป็นนินิวที่มีเวอร์ชั่นที่หลากหลายจนเธอไม่มีวันรู้ “ยังไงนินิวก็เป็นลูกของคุณแม่นารีนะ”“ฉันเป็นลูกของแม่ ส่วนเธอไม่ใช่” ฉันถอนหายใจพลางเอื้อมมือไปวางมือลงบนบ่าหล่อน “อยากทำตัวเป็นหงส์ก็ทำต่อไปเถอะเดือน”“...” สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ถอนออกมาแรงๆ คงจะโกรธสินะ แค่วีนต่อหน้าเพื่อนไม่ได้ก็เท่านั้น“ถึงยังไงเธอก็คงไม่ลืมกำพรืดของตัวเองใช่ไหม ว่าเคยเป็นอีกามาก่อน”“!”ดวงตาสวมคอนแทคเลนส์สีฟ้าเบิกกว้างที่ฉันยกยิ้มมุมปาก จากนั้นก็เดินหาร้านไอศกรีมเพื่อกินระบายความรู้สึกที่ก่อเกิดขึ้นมาอีกแล้ว ทำไมเวลาจะผ่อนคลายทีไรมักจะมีเรื่องให้คิดไม่ตก โดยเฉพาะเรื่องของคนในครอบครัวรวมไปถึงเรื่องเก่าๆ ที่ฉันควรสลัดมันทิ้งไปอารมณ์ที่เจอกับเดือนทำให้การกินไอศกรีมมันเลยไม่อร่อย จนเสือมาส่งฉันที่บ้านในเวลาเย็นแล้ว ฉันเดินเข้ามาภายในบ้านก็ต้องมึนงงที่เห็นรถหรูหนึ่งคันจอดอยู่ แน่นอนว่ามันไม่ใช่รถของที่บ้านเพราะด

คำถามของพี่โฬมทำให้ฉันเงียบ ไม่ได้คิดไปถึงเรื่องนั้นนี่นา แค่คิดว่าไม่อยากกลับบ้านเลยคิดว่าไปไหนก็ได้ที่เขาไปก็ได้ทั้งนั้น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเสมองไปทางอื่นโดยไม่มองเขาตรงๆ “ดึกแล้ว มันอันตรายกับผู้หญิงสวยๆ อย่างน้อง”ชมฉันว่าสวยเหรอ เพราะความสวยของฉันเลยถูกขายให้กับชายแก่ที่เป็นเจ้าหนี้พ่ออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถ้าหากฉันไม่สวยแม่จะยังขายฉันให้ท่านอยู่หรือเปล่านะ ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยในความรู้สึกที่ดำดิ่งของตัวเอง“หนูไม่ได้พกมือถือมาด้วย หนูกลัวตัวเองลืมว่าอยู่ที่ไหน” อย่างน้อยเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างเพื่อไปกับพี่โฬมดีกว่า “คือหนูชอบลืมบ่อยๆ น่ะค่ะ มันแบบมีเรื่องให้คิดจนมีอาการหลงลืมบ้าง”“ยังไม่แก่ ลืมเก่งจังนะ” พี่โฬมไม่เข้าใจไงว่าโรคที่ฉันเป็นมันหนักหนาแค่ไหน จะถูกมองว่าบ้าก็คงไม่แปลกหรอก “พี่ก็ไม่ได้อยากจะยุ่งเรื่องของใครหรอกนะ พี่ไม่ใช่คนดี น้องรู้”ก็ไม่รู้ไงว่าเขาดีหรือไม่ดี อย่างน้อยพี่โฬมก็ยังมีน้ำใจพาฉันมาโรงพยาบาลทั้งที่แผลโดนชนก็ไม่ได้หนักหนาอะไร“พี่รีบ กลับบ้านซะ” หลุบสายตามองนาฬิกาที่ข้อมือพี่โฬมก็แทรกตัวเข้าไปนั่งในรถ จังหวะที่ประตูจะปิดและพี่โฬมจะกดล็อกประตู ฉันก็รี

มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยและชี้หน้ามาทางฉัน เล่นเอากระพริบตาถี่รัวจำต้องลุกขึ้นยืน ดูเหมือนยิ่งอยู่ใกล้พี่โฬมฉันเหมือนโดนเขาค่อยๆ ลากเข้าไปใกล้อย่างไม่รู้ตัวเลย “จะรีบไปไหน”“หนูจะไปรอเพื่อน”“คืนนี้ล่ะ” พี่โฬมเรียกรั้งฉันเอาไว้ซะก่อน พอหันกลับไปมองก็พบว่าพี่โฬมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอาจริงเพิ่งจะสังเกตว่าตัวเองสูงเลยไหล่พี่เขามาแค่เซ็นเดียวเท่านั้น หุ่นดีไม่พอยังหล่อล่ำ มีเสน่ห์และยิ้มเก่งอีกต่างหาก “ว่ายังไง”“ไม่รู้ค่ะ หนูอาจจะไม่ว่าง”“พี่จะรอ”“หนูบอกว่าหนูอาจจะไม่ว่าง”“ไม่เป็นไร” ยักไหล่ไหวพลางเดินมาหยุดตรงหน้า โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมเย็นๆ จากลมหายใจของพี่โฬม เขาหล่อเป็นบ้าเลย ฉันชมเขาหล่อกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้สิ! “หนูบอกเองว่าจะเลี้ยง”“หนูไม่ได้พูดนะคะ แค่บอกว่าพี่โฬมชอบกินอะไรจะซื้อให้”“นี่ไง พี่ก็บอกหนูอยู่” ฟังภาษามนุษย์ออกไหมเนี่ย คนบ้า!“พี่จะรอก็แล้วแต่ หนูไม่ว่างและหนูไม่ไปด้วย หนูกลัวพี่จะพาหนูไปปล้ำ”“หึ”สีหน้าของพี่โฬมบ่งบอกทำนองว่า ‘ทีตัวเองจูบพี่เมื่อคืนล่ะ’ เล่นเอาฉันหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวหนีพี่โฬม พร้อมดวงหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเอ