วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 10 ไม่ยอมด้วยฐานะอะไร [70%]

“กูจะรอวันนั้น” รอยยิ้มของไอ้เกียร์ทำให้ผมแปลกใจมาก มันไม่เคยยิ้มแบบนี้มาก่อนเลย ยิ้มที่ฉีกกว้างซึ่งปกติยิ้มของมันจะเน้นไปที่กวนตีนเสียมากกว่า “หยาส่งข้อความมา กูไปรับเมียก่อนแล้วกัน”

ไอ้เกียร์เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเดินสวนผมออกไปทางประตู หากแต่ว่ามันกลับชูนิ้วชี้ขึ้นและชี้หน้าผม “อะไร”

“ในเมื่อติดต่อไม่ได้” ราวกับกำลังชี้ทางสว่างให้ผม “ถามเพื่อนน้องที่คณะ”

จริงด้วย ผมลืมไปเสียสนิทว่านินิวมีกลุ่มเพื่อนที่สนิทสนมด้วยนี่นา อย่างน้อยๆ เธอน่าจะติดต่อเพื่อนตัวเองบ้างล่ะนะ

“อย่าใช้อารมณ์” ไอ้เกียร์ทิ้งท้ายพลางเอานิ้วชี้จิ้มขมับตัวเอง “ใช้ความคิด”

“อือ”

“สอนคนอื่นน่ะง่าย ทีเรื่องตัวเองดันยาก”

“คนมันโมโหนี่หวา” ผมยืนเท้าเอวเสมองไปยังคนอื่นที่นั่งดื่มในโซนวีไอพี คงตกใจกับการกระทำของผมไม่มากก็น้อยละนะ ปกติโฬมคนเฟรนลี่ไม่เคยอารมณ์ร้อน ไม่เคยร้อนอกร้อนใจหรือกระวนกระวายแบบนี้มาก่อนในชีวิต ให้หลังไอ้เกียร์เดินไปผมก็ยืนระงับสติอารมณ์ของตัวเองให้ใจเย็นลงกว่านี้ ไม่เป็นไรโฬม พรุ่งนี้มึงไปถามเพื่อนน้องก็ได้นี่หวา

“พี่โฬมคะ”

กดล็อกรถเรียบร้อยเตรียมจะกลับห้อง เพราะวันนี้ผมไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้น หากแต่ว่าเสียงเรียกทำให้ต้องเอี้ยวหน้าไปมองผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยเซ็กซี่ขยี้ใจมาก หล่อนอมยิ้มและเดินมาหยุดตรงหน้าผม ค่อยๆ ลากมือตามแผงอกจนมาหยุดตรงหัวเข็มขัด

“หนูชื่อเดือนนะคะ”

“...”

“หนูอยากทำความรู้จักกับพี่จะได้ไหมคะ” น้ำเสียงยั่วยวนและสีหน้า แววตาเชิญชวนอย่างเห็นได้ชัด เป็นเพราะผมไม่มีอารมณ์หรือถ้าหากผมสนใจใครผมจะเข้าหาเอง

“โทษที พี่ไม่ว่าง” ดันฝ่ามือบอบบางออกจากหัวเข็มขัด “ไม่ต้องมายั่ว”

“พี่โฬม”

“ถ้าพี่อยากเอา พี่เข้าหาเอง ชัดนะ”

ผมตอกหน้าเธอและเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งหากแต่ว่าหล่อนไม่ยอมที่จะถอย ทำให้ผมบีบแตรใส่หล่อนลั่นจนนักท่องราตรีหันมามองด้วยสีหน้ามึนงง ดูเหมือนหล่อนจะโกรธพอควร ผมสนเหรอ? บอกเลยว่ามีเรื่องให้คิดเยอะกว่านี้ จนแทบไม่มีสมองเอาไว้คิดเรื่องใต้สะดือด้วยซ้ำ

กลับมาถึงห้องผมถอดเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูพาดบนโซฟาพร้อมเสื้อยืดสีดำ จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนั่งเอนศีรษะกับพนักโซฟามองเพดานห้องที่เปิดไฟไม่ได้สว่างมากนัก

“กลับมาแล้ว” น้ำเสียงเข้มแหบพร่าเรียกสายตาของผมให้เสมองร่างสูงที่นุ่งเพียงผ้าขนหนูสีขาวพันเอว ออกมาจากห้องนอนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องนอนของผม “เป็นอะไร”

“มึง กูถามอะไรหน่อยดิ”

“เรื่อง” ไอ้เจคเดินมาหยุดตรงชั้นวางของแบบยาวใต้จอทีวีขนาดยักษ์ที่ติดผนัง โซฟากลางห้องจะเป็นแบบตัวแอล ไอ้เจคหยิบซองบุหรี่กับไฟแช็กเลือกที่จะเดินไปเปิดผ้าม่านและแง้มประตูออกระเบียงแค่เล็กน้อย ผมยืนมองให้มันสูบบุหรี่ก่อนจึงตัดสินใจถามเรื่องที่สงสัย

“ทำไมมึงดูใส่ใจนินิว”

“ตรงไหน?”

“ทุกตรงเลยไอ้ควาย” ผมกระแทกเสียงใส่มัน “มึงชอบน้องเหรอ”

“ทำไม” ไอ้เจเสมองผมพลางยกยิ้มมุมปาก “หึง”

“หึงเหี้ยอะไร แค่สงสัย” ก็แค่สงสัยปะ ทำไมจะต้องถามว่าผมหึงยัยตัวเล็กด้วย “น้องเหมือนมีอะไรปิดบังกูหลายอย่าง คือถ้าไม่เล่าให้ฟังกูจะเซ้าซี้ก็ไม่ได้”

“...” ไอ้เจคเงียบ

“วันก่อนที่มาค้าง กินยานอนหลับด้วย ทำไมถึงต้องกินยานอนหลับ” หัวคิ้วของผมคงจะชนกันแล้วสินะ มันขมวดกันเป็นปมจนทำให้ไอ้เจคพ่นควันสีเทาพวยพุ่งไปข้างนอกนิ่งๆ “ไหนจะชอบหลงบ่อยๆ ยังไม่แก่เลยนะ ทำไมถึงจำไม่ได้ว่าตัวเองไปที่ไหนหรือทำอะไร”

“ยังไง”

“มึงรู้ใช่ไหมไอ้เจค มึงบอกกูดิว่านินิวเป็นอะไรกันแน่”

“น้องไม่ให้บอก”

“งั้นแสดงว่ามึงรู้” ไอ้เจคไม่ตอบคำถาม กลับเอากรองบุหรี่จิ้มลงบนที่เขี่ยบนชั้นใต้ทีวี หยิบรีโมทมาถือไว้และทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาที่เป็นทรงยาวให้นอนได้ “ไอ้เจค กูเพื่อนมึงนะ”

“สัญญากับน้องแล้ว”

“ไอ้เจค”

“ว่าจะไม่บอก”

“คือมึงเชื่อน้องมากกว่ากูที่เป็นเพื่อนมึงว่างั้น”

“อือ” ไอ้สัตว์นรกอเวจี ไม่ได้สำนึกบุญคุณผมเลยนะที่ให้ที่ซุกหัวนอนเนี่ย

“งั้นคราวหน้ากูเจอน้องอัญชัน กูบอกน้องนะว่ามึงอยู่ที่นี่กับกู”

“ไอ้โฬม” ผมฉีกยิ้มกว้างใส่มัน ขอขู่มันสักหน่อยเหอะ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลเลยแหะ “แล้วแต่”

“นี่มึงรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับนินิว โดยไม่กลัวว่ากูจะบอกน้องอัญชันว่ามึงอยู่ที่ไหนเลยเหรอวะ!”

“ใช่”

“มึงคิดอะไรกับนินิวหรือเปล่า ดีๆ ดิไอ้เจค” ว้าวุ่น... ใช่ ผมกำลังว้าวุ่นแบบสุดๆ จนไอ้เจคกดเลื่อนช่องไปหยุดที่รายการแข่งรถ มันเสมองผมแวบหนึ่งก็มองจอทีวีตามเดิม

“ถามตัวเอง”

“อะไร?”

“กูหรือมึงที่คิดอะไรกับน้อง” ถามเหมือนไอ้เกียร์ราวกับพิมพ์กันมา พวกมันสองตัวแอบคุยกันโดยไม่บอกผมปะวะ ผมถอนหายใจพลางนอนตัวเหยียดยาว

“น้อง... กำลังจะหมั้นกับผู้ชายรุ่นพ่อ”

“ถึงทำให้มึงว้าวุ่น”

ไม่คิดจะตอบคำถามของไอ้เจค ผมโน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อยยกมือกุมศีรษะตัวเองพลางลูบใบหน้าสองสามครั้งและเปิดอกคุยกับมันเรื่องนินิวที่มาลาผมวันนั้น พอเล่าจบไอ้เจคก็เงียบไปทันที ผมไม่ได้หวังจะได้คำปลอบใจจากมันหรอกนะ สิ่งเดียวที่ต้องการคืออยากเจอหน้าเธอ ผมควรได้คุยกับเธอเพื่อยื่นมือเข้าไปช่วยให้เธอหลุดพ้นจากการหมั้นหมายที่เธอไม่ได้เต็มใจ มันเกิดจากความผิดพลาดไม่ใช่ความผิดของเธอด้วยซ้ำ ทำไมครอบครัวเธอถึงได้ทำกับเธอแบบนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน

“น้องเชื่อใจมึง” หันไปมองไอ้เจคที่เอามือขวาสอดรองท้ายทอยเพื่อจะได้ดูรายการแข่งรถได้ถนัด “เชื่อทุกคำพูดของมึง”

“ใช่ ถึงได้ตัดสินใจทำเรื่องบ้าๆ แบบนั้นไง”

“สักวันน้องจะไว้ใจมึงและบอกมึงเอง” หมายถึงเรื่องที่ผมสงสัยสินะ “กูบอกได้แค่... อย่าทำร้ายจิตใจน้อง”

ผมมองสบตากับไอ้เจค ยังไงก็ยังคงสงสัย คนอย่างไอ้เจคที่เอาแต่นอน นอนแล้วก็นอนเป็นหมีโคอาลา มันดูใส่ใจ ดูห่วงใยนินิวจนผมคิดจริงจังเลยนะว่ามันชอบน้องหรือเปล่า แน่นอนถามไปก็เท่านั้นไม่ได้คำตอบจากปากมันหรอก

“สภาพจิตใจของน้องย่ำแย่”

“กูรู้”

“มันมากกว่าที่มึงคิด” ถ้าจะพูดแบบนี้ บอกผมตรงๆ มาเลยดีกว่าว่านินิวเป็นอะไรกันแน่ “ถ้ามึงไว้ใจกู”

“มึงก็รู้ กูไว้ใจมึงจะตายห่า”

“งั้นก็เชื่อที่กูพูด ทุกคำ”

“อือ”

“ดูแลน้องไม่ดี กูดูเอง”

“เหี้ยเจค” พอเห็นผมขึ้นมันก็ยกยิ้มมุมปากและหันไปจ้องหน้าจอทีวีตามเดิม “สารเลว”

[70%]

*------------------------------------------------------*