วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 11 การหมั้นหมายเริ่มขึ้น [100%]

“ลาภิศเป็นลูกชายของเราเองค่ะ” แนะนำตัวพี่โฬมให้พวกเราทั้งหมดรู้จัก ท่านทั้งสองนอกจากจะรักกันมากแล้วยังมีโซ่ทองคล้องใจเป็นลูกชายหน้าตาดีและเป็นคนเดียวที่ฉันพึ่งพาเขาได้เสมอ “ลาภิศเป็นลูกชายคนเล็กค่ะ คนโตชื่อรชต เขาปฏิเสธจะหมั้นหมายกับนินิว ลูกชายคนเล็กของเราก็เลยตกลงแทน”

นี่มัน... เรื่องบ้าอะไรกันล่ะเนี่ย! ฉันตกใจจนอ้าปากค้าง ต่างจากพี่โฬมพอรู้ว่าฉันไม่ต้องไปหมั้นกับชายรุ่นพ่อและรู้ว่าตัวเองเป็นคู่หมั้นคนใหม่ของฉัน เขากลับอมยิ้มพลางจ้องมองฉันที่แต่งตัวสวยตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า รู้สึกอายเขาขึ้นมาเสียดื้อๆ

“หนูสวยมากเลยนะวันนี้” คำชมของพี่โฬมทำให้คุณท่านทั้งสองลอบมองหน้ากันพลางยิ้มกริ่ม

“คุณแม่คะ หนูขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิคะ” จู่ๆ เดือนก็สะกิดแม่ของฉันให้ลุกขึ้นตามออกไปจากห้องรับแขก ฉันไม่รู้หรอกนะว่าหล่อนมีแผนอะไรอีก ก็ช่างเถอะตอนนี้ฉันดีใจมากที่ได้เจอกับพี่โฬม มันโล่งใจยังไงบอกไม่ถูกเลย

“พี่ลาภิศจะหมั้นกับหนูนะ นินิว” คุณหญิงภริตาลุกขึ้นเดินมาโอบไหล่ฉันเอาไว้หลวมๆ “แม่รู้ว่าหนูคงลำบากใจ พ่อเขาก็เลยมาปรึกษาแม่น่ะ จริงๆ พ่อเขาไม่ได้คิดจะหมั้นกับหนูเลยนะ แค่หาทางออกให้กับตัวเองแล้วก็หนู”

“อีแบบนี้ผมก็ด่าพ่อฟรีอะดิ”

“แกด่าอะไรฉันลาภิศ”

“ก็...” พี่โฬมยืนล้วงกระเป๋ากางเกงเสมองฉันที่เม้มปากตัวเองจนเจ็บหนึบ “มีคนมาลาผม บอกจะไปหมั้นกับไอ้แก่หน้าหม้อ ผมด่ายับเลย”

“ไอ้ลูกเวร” ท่านรณกรถึงกับขบขัน “ฉันรักแม่ของแกมากกว่าชีวิตของฉัน แกคิดว่าฉันจะนอกใจแม่แกได้ลงหรือไง”

“จะไปรู้เหรอ ผมไม่รู้ว่าเจ้าหนี้ของพ่อนินิวคือพ่อนี่นา” ผละสายตาจากคุณพ่อ พี่โฬมก็เสมองฉันอีกครั้ง “ดีใจที่พ่อเป็นเจ้าหนี้พ่อของนินิว”

“พี่โฬม”

เราสองคนสบตากันราวกับนึกถึงกันมาตลอด ใช่ ฉันนึกถึงพี่โฬมมาตลอดที่เราสองคนห่างกัน ฉันคิดว่าเขาอาจจะรังเกียจและไม่ชอบใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น มันตาลปัตรไปเสียหมด ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเอาเป็นว่าให้จบเรื่องวันนี้ จะขอคุยเรื่องนี้กับท่านรณกรแล้วล่ะ

“คือว่าท่านคะ ดิฉันขอเสนอแนะอะไรสักอย่างจะได้ไหมคะ” แม่เดินกลับเข้ามาพร้อมกับเดือนที่มองพี่โฬมและมองฉันพลางยิ้มเยาะเย้ย

“อะไรครับ”

“เปลี่ยนตัวคู่หมั้นได้ไหมคะ” คำพูดของแม่สร้างความประหลาดใจให้กับท่านรณกรและคุณหญิงภริตาเป็นอย่างมาก “แต่แรกนินิวก็ไม่ได้อยากหมั้นอยู่แล้ว ดิฉันเลยคิดว่าจะให้เดือนลูกสาวอีกคนหมั้นกับลูกชายของท่านแทน”

“นี่คุณคิดว่ากำลังเล่นขายของอยู่เหรอคะคุณนารี” คุณหญิงภริตาเอ่ยถามเสียงแข็ง

“ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่คะ มันก็ไม่ได้ต่างกันนี่นา อีกอย่างเดือนก็อยากหมั้นหมายกับคุณลาภิศด้วย” กะแล้วว่าต้องมีแผน ตอนฉันจะหมั้นกับท่านรณกรเยาะเย้ยกันเสียเต็มประดา พอรู้ว่าเปลี่ยนตัวคู่หมั้นเป็นพี่โฬมปุ๊บรีบชุบมือเปิบทันทีเลยนะ ฉันจ้องหน้าเดือนตาเขม็งหล่อนคงคิดสินะว่ายังไงแม่ก็ต้องประเคนหล่อนให้กับเขาแน่

หากแต่ว่าฉันกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ พี่โฬมก็เดินตัดผ่านหน้าฉันโน้มไปหยิบกล่องแหวนหมั้นขึ้นมา “นี่แหวนหมั้นใช่ไหมครับแม่”

“อืม” คุณหญิงภริตาตอบลูกชายของตัวเอง จากนั้นพี่โฬมก็เดินสวนฉันไปหยุดตรงหน้าของเดือน หล่อนทำหน้าตกใจยกมือปิดปากตัวเอง ถึงจะไม่เข้าใจการกระทำของพี่โฬมแต่เขาไปหยุดตรงนั้นคือรับข้อเสนอจากแม่เหรอ

“ยื่นนิ้วนางซ้ายมา” พี่โฬมสั่งเสียงเด็ดขาดและนั่นทำให้เดือนกระดี๊กระด๊ายื่นมือซ้ายมาตรงหน้าเขา “นินิว”

“!”

“พี่บอกให้หนูยื่นนิ้วมา” ตกใจสุดขีด ไม่เว้นแม้แต่เดือนที่เบิกตากว้างเพราะดูเหมือนหล่อนถูกหักหน้ากลางงานหมั้นที่แม้จะมีแค่คนในครอบครัว หากแต่ว่าพี่โฬมกลับหมุนตัวมาหยุดตรงหน้าฉัน “ไม่ยื่นเหรอ”

“นะ หนู...” ก็คือมันตกใจจนมือไม้แข็งไปหมด พี่โฬมเหมือนรู้นะเขาอมยิ้มและหยิบแหวนเพชรเม็ดงามขึ้นมา จับมือซ้ายฉันและสวมแหวนที่นิ้วนางซ้ายแบบพอดีนิ้ว จากนั้นริมฝีปากร้อนระอุก็กดจูบมาบนหลังมือ

“คนเดียวที่ผมจะหมั้นด้วยคือนินิว คนอื่นอย่าสะเออะ” ย้ำคำว่าคนอื่นและตอกหน้าเดือนด้วยคำว่าอย่าสะเออะอีก หาหมอคงไม่ทันหรอก เพราะยับเยินชนิดที่ว่าต่อไม่ติดเลยด้วยซ้ำ “สวมแหวนให้พี่สิ คุณคู่หมั้นคนสวย”

“ค่ะ” ตอบตกลงพลางลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ แหวนเงินสำหรับผู้ชายถูกสวมเข้านิ้วนางซ้ายของพี่โฬมเป็นอันว่ามันเสร็จสมบูรณ์แล้วใช่ไหม ฉันเหลือบตาขึ้นจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ระบายยิ้มอย่างสดใส

“ย้ายไปอยู่กับพี่”

“พี่โฬม”

“หลังจากนี้อีกครึ่งปี หนูจะต้องใช้ชีวิตอยู่กับพี่ในฐานะคู่หมั้น ถูกต้องนะ” พี่โฬมจับมือฉันบีบเบาๆ ราวกับต้องการให้กำลังใจฉัน ซึ่งก่อนหน้านั้นเขารู้เรื่องราวทั้งหมดและไม่คิดไม่ฝันว่าทุกอย่างมันพลิกผันไปหมด แทบจะตั้งหลักตั้งตัวไม่ทันเลย พี่โฬมหันมาสบตากับท่านทั้งสองที่อมยิ้มเสมองแม่ของฉันที่ยืนทำหน้านิ่งเมื่อหันไปมองเดือน หล่อนแลดูอึ้งไปไม่เป็นที่ถูกโดนพี่โฬมหักหน้าจนพังยับ “ใช่ไหมครับ”

“อืม ตามนี้นะคุณนารี”

“เอ่อ...”

“หรือคุณมีปัญหาอะไร บอกมาได้เลยนะ”

“มะ ไม่มีค่ะท่าน” แม่รู้ว่าถ้าหากปฏิเสธหนี้ที่เหลือแม่จะต้องหามาชดใช้ ดังนั้นต่อให้ฉันไม่ได้หมั้นหมายกับท่านรณกรอย่างที่พวกเราคิด ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ก็รู้สึกโล่งอกโล่งใจมากที่คนๆ นั้นคือพี่โฬม แม้จะเขินอายเล็กน้อยที่จะต้องไปอยู่กับพี่โฬมในระยะเวลาครึ่งปี มันจะทำให้ชีวิตของฉันเปลี่ยนไปมากแค่ไหนกันนะ นึกภาพเหล่านั้นไม่ออกเลยจนกว่าจะได้สัมผัสด้วยตัวเอง

“ห้องหนูอยู่ไหน”

“ทำไมคะ”

“พี่จะช่วยหนูขนของ” พี่โฬมบีบกระชับมือของฉันแน่น แน่นอนว่ามันชื้นไปด้วยเหงื่อและความเย็นวาบจากแหวนเพชรเม็ดโตที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย

“เอาเป็นว่าค่ำนี้พ่อจองโต๊ะอาหารบนดาดฟ้าโรงแรมเอาไว้ พาน้องมาดินเนอร์ร่วมโต๊ะกัน”

“ครับพ่อ”

“ไว้เจอกันนะนินิว”

“ค่ะคุณท่าน”

“แม่” คุณหญิงภริตาวางมือลงบ่าฉัน รอยยิ้มที่อ่อนโยนและแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้ฉันเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นเสมองพี่โฬมที่ยักไหล่ไหว

“ค่ะ คุณแม่” ท่านยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็ควงแขนท่านรณกรเดินออกจากบ้านโดยมีแม่กับพ่อเลี้ยงเดินไปส่ง ส่วนเดือนก็มองฉันกับพี่โฬมด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง พลางสะบัดหน้าหนีอย่างไม่พอใจ ฉันสนเหรอ... สะใจต่างหากที่หล่อนโดนพี่โฬมด่าเหน็บเสียจนหน้าแตก

“ไปเก็บของ”

“พี่โฬมคะหนู...”

“ไว้ถึงห้อง ค่อยอธิบายเรื่องทุกอย่างให้พี่ฟัง” ตอนนี้กลายเป็นว่าพี่โฬมดูหน้าตึงกว่าเดิมเสียอีก ฉันรู้ว่าเขาคงโกรธเรื่องวันนั้นไม่มากก็น้อย “ห้ามปิดบังพี่”

“ค่ะ”

“พี่จะไม่เซ้าซี้นะนิว พี่แค่อยากรู้ เราจะได้แก้ปัญหาด้วยกันได้ หนูเข้าใจที่พี่พูดใช่ไหม” พยักหน้ารับขณะสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทของเขา ลมหายใจของเขาถูกถอนออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า โน้มใบหน้ามาจรดจูบลงบนศีรษะฉันเบาๆ “อย่าเดินหนีพี่แบบวันนั้นอีก รู้ไหมพี่แทบเป็นบ้า”

“หนูขอโทษ”

“กลับห้องกับพี่นะ”

เพียงแค่คำว่า ‘กลับห้องกับพี่นะ’ เล่นงานหัวใจดวงนี้ให้เต้นถี่มากยิ่งขึ้น ฉันพยักหน้ารับก่อนจะจูงมือพี่โฬมขึ้นมาบนบ้าน พี่โฬมช่วยฉันขนกระเป๋าที่จัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยมาถึงรถของเขา หันกลับไปมองแม่ พ่อเลี้ยงและเดือนที่ยืนกอดอกมองมาที่ฉัน ทว่าไม่ได้นึกเสียใจเลยสักนิด ไม่ได้รู้สึกเศร้าที่ต้องจากบ้านหลังนี้ไป ฉันแค่รู้สึกว่าตัวเองกำลังพ้นจากเรื่องราวแย่ๆ ในบ้านหลังนี้เสียมากกว่า

อย่างน้อยฉันก็ได้ที่พักพิงแห่งใหม่... แม้ว่าที่พักพิงนี้จะเป็นแค่ชั่วคราว ก็ขอให้ได้พักให้หายเหนื่อยก่อน ฉันขอเวลาเพื่อพักใจตัวเองจะได้มีแรงต่อสู้กับเรื่องราวที่ตัวเองต้องเผชิญกับมันไม่มีวันจบสิ้น

*-------------------------------------*