LOGINIsang pangungusap ang tila nagpatigas sa hangin sa loob ng buong ward. Sa mata ng publiko at ng ibang tao, si Señor Gustavo ang pinakamakatarungan at pinakamahigpit na haligi ng pamilya. Sa haba ng mga taong hinawakan niya ang mataas na posisyon sa lipunan, kailanman ay hindi siya naging madamot o naging makasarili sa anumang desisyon. Subalit, sa mismong sandaling ito, tinuro siya bilang isang hindi patas na tao ng mismong apo na pinakapinapahalagahan niya. Natigilan ang matanda. Walang makikitang pagbabago sa kanyang mukha, pero ang awra na natural na bumabalot sa kanya ay nagpakita ng kaunting galit at labis na awtoridad. "Kung ganoon, hindi mo nga ba talaga itatatanggi na ako ang may mali?" Habang mas nagiging ganito ang matanda, mas lalong nagiging malinaw na pinipigil niya lang ang matinding poot sa kanyang dibdib. Gaano man kahusay ang takbo ng karera ni Beatrice, masyado pang maaga para direktang kalabanin at sagutin nang harapan ang haligi ng pamilya. Alam na alam ni M
Kahit na sinabi niya iyon, matiyagang nag-abang si Marcus sa labas ng ward nang medyo matagal. Sa kalagitnaan ng paghihintay ay nakatanggap ng tawag si Simon at kailangan nitong magmadali pabalik sa kumpanya, kaya naman naiwan siyang mag-isa. Nang makaalis na ang lahat ng mga kamag-anak at kaibigang bumisita sa matanda, tsaka pa lang siya pumasok sa loob nang walang kaatububili. Nakaupo sa gilid si Beatrice habang tahimik na nagbabalat ng mansanas. Nakahiga naman sa hospital bed si Señor Gustavo na medyo maputla ang mukha. Nang makita nitong pumasok ang paborito niyang apo, walang bakas ng tuwa sa mukha ng matanda. Sumulyap si Marcus kay Beatrice, pero hindi man lang ito lumingon. Patuloy lang ang swabe at matatag na paggalaw ng kutsilyo sa kamay nito habang ang mahaba at walang putol na balat ng mansanas ay mabilis ngunit maingat na nahuhulog sa basurahan. Lumapit si Marcus sa tabi ng kama at ngumisi sa matanda. "Ano pong nangyari rito? Sino naman kayang walang pakialam ang nagl
Alam ni Zoe na mabait sa kanya si Doña Soledad. Pero sa kabila ng lahat, si Dion ay asawa ni Doña Soledad at ama ni Beatrice. Hindi inasahan ni Zoe na magiging mas matimbang siya sa usaping ito. Bukod doon, si Dion ay sariling anak din ni Señor Gustavo. Ganoon pa man, malinaw na hindi niya inakalang aabot sa ganitong hakbang ang pamilya Valderrama. Sapat na sanang paliwanag at hustisya para sa kanya ang tanggalan si Dion ng kapangyarihan sa kumpanya. Hindi niya akalain na tuluyan pang ipapatapon ng pamilya ang nasa katanghalian nang gulang na si Dion sa labas ng bansa. Hindi ito simpleng pangingibang-bansa lang. Isa itong malinaw na mensahe sa lahat ng mga pamilyang may katransaksyon ng mga Valderrama—na may malaking kasalanang nagawa si Dion, at ang tunay na kapangyarihan ng pamilya ay wala na sa kanyang mga kamay. Dahil dito, sa mga susunod na araw, bumalik man si Dion sa Pilipinas at kahit pa gamitin niya ang pangalan ng pamilya Valderrama para sa sarili niyang interes, kailan
Ang balita na ipinatapon si Dion ng pamilya Valderrama patungong Singapore nang magdamag ay nakarating kay Nathaniel kinaumagahan. At ang taong nagdala ng balita ay walang iba kundi ang sarili nitong anak—si Dr. Marcus Soler. Bahagyang nagulat si Nathaniel. "Kailan ang balik niya?" "Sa susunod na taon pa." Sa kabilang linya, masiglang-masigla ang boses ni Marcus. Walang bakas ng panghihinayang para sa kanyang ama, sa halip ay tila natutuwa pa ito habang nagkukuwento: "Balita ko nga, wala pang isang oras nung makabalik si Lolo sa Hacienda Viento kagabi, isinakay na agad si Papa sa isang private plane." Makabuluhang biniro siya ni Nathaniel, "Masyadong makatarungan si Señor Gustavo." "Hindi lang basta makatarungan 'yan," prangkang sagot ni Marcus. "Mas nangingibabaw lang talaga ang sakit at pagmamahal niya para sa kanyang apo-sa-tuhod." "Nung bumalik kasi si Lolo kagabi, hindi ko alam kung anong mga sinabi sa kanya ni Simon, pero sobrang nagalit ang matanda at sumakit ang dibdib
Nang marinig ang balita, sinulyapan ni Ethan ang cellphone bago ito pabalang na ibinato sa coffee table nang may halong pagkabagot. Bakas ang lamig sa kanyang mapanganib na mga mata. "Mga tanga ba kayong dalawa, o ako ang ginagawa mong tanga?" Tiningnan ni Ethan si Solenn nang condescending. "Kahit pa gustong pumunta ni Zoe, sa tingin mo ba tanga si Nathaniel at ang pamilya Valderrama? Hahayaan lang ba nila siyang pumunta sa tagpuan nang mag-isa?" Pumunta si Zoe sa Hacienda Viento kanina. Hindi sa hindi nakuha ni Ethan ang balita, kaya lang ay sobrang higpit ng gwardiya ni Nathaniel, kaya wala siyang nahanap na tyansa para kumilos. Napakalinaw na sa mga susunod na araw, mas lalo pang magiging alerto ang mga Mendoza. Kaya naman ang mga mumurahing patibong nina Solenn at Athena ay walang silbi. Biglang nabaon sa kaba ang dibdib ni Solenn. "Kung ganoon, anong gagawin ko?" Imposible naman na siya mismo ang pumasok sa Crystal Mansion para dukutin si Zoe. Ano ang pagkakaiba niyo
Nang tumayo si Nathaniel at lumapit sa kama, narinig na siya ni Zoe. Sa pagkakataong ito, hindi na siya nagpanggap na tulog. Iminulat niya ang kanyang mga mata at tinitigan ang lalaki. "Bakit ba parang lahat na lang ay nakikita at nababasa mo?" Hindi agad sumagot si Nathaniel. Inalalayan ng isang kamay niya ang likod ng ulo ni Zoe habang ang kabila naman ay inayos ang unan nito para mapataas ang pagkakasandal ng dalaga. Nang makasandal na ito nang maayos sa headboard gamit ang kanyang lakas, marahan niyang pinisil ang pisngi nito. "Siyempre, hindi ka makakatakas sa mapanuri kong mga mata." Nang marinig ito, hindi napigilan ni Zoe ang mapangiti. Noon, kailan niya ba naisip na makakarinig siya ng mga ganitong salita mula sa seryosong lalaking nasa harap niya? Noong una, bawat salitang binibitawan nito ay sobrang tigas at pormal. Pero ngayon, kung magsalita ng lambing ay tila ba natural na natural na at puno ng kompyansa. Iniangat ni Zoe ang kanyang kamay para hawakan ang maini
Patanong ang pagkakasabi niya, pero kilalang-kilala na ni Zoe si Elijah.Papayag si Elijah.Ganyan siya parati—magtatanong sa surface, pero wala naman talaga siyang pakialam sa isasagot mo. Ang "concern" niya, parang 'yung kaswal na tanong lang kapag nakasalubong mo ang kapitbahay mo habang naglala
Dalawang hakbang na lumayo si Zoe para bigyan ng distansya ang sarili niya, sabay bawi ng kuwelyo niya mula sa kamay nito.Nagsimula nang mag-ayos ng hapag ang mga katulong at bumalik na sa kusina para mag-asikaso.Sila na lang ni Vincent ang naiwan sa restaurant.Naging malamig ang ekspresyon ni Zo
Dalawang beses sa isang taon kung ipa-physical exam ni Nathaniel ang lola niya; mas kabisado niya ang katawan nito kaysa sa kahit sino.Inirapan siya ni Yuan. "Anong pekeng doktor? Tingin ko naman napakabait nung bata, magaling ang skills, maayos ang ugali..." Sabay biglang kislap ng mga mata nito.
Alam ni Zoe na wala na siyang takas, kaya pinaglaruan na lang niya ang mga daliri niya at mahinang sumagot."Ano po... busy lang talaga siya lately. Pero sabi niya, susubukan niyang humabol kapag natapos na siya sa ginagawa niya.""Huh."Tiningnan siya ni Madam Rebecca nang may nakakalokong ngiti. "







