Kabanata 2

Inangkin ni Magnus ang mga labi ni Yamila. Nilamukos ito ng halik saka hinapit ang bewang nito upang magtama ang kanilang mga dibdib.

Pumikit si Yamila, mas lalong nasaktan sa pagiging malamig at walang puso ng kaniyang asawa.

Bigla'y pinunit ni Magnus ang suot niyang damit, nalantad ang kaniyang dibdib. Para siyang nabibingi sa tindi ng pagkapunit, ngunit gayunpaman, wala siyang masabi. Nakapikit na lamang siya.

Nang maalis nito ang kaniyang damit, walang patawad nitong ibinaba ang kaniyang bra hanggang sa kaniyang tiyan at mariin na pinisil ang kaniyang dibdib. Napakagat-labi siya, pinipigilan ang sarili na dumaing.

Hindi niya kailanman naisip na gagawin ito sa kaniya ni Magnus. Akala niya'y may natitira pang kabutihan sa puso nito para sa kaniya. Ngunit mukhang wala na, dahil kahit wala siyang kasalanan ay pinaparusahan siya.

Naalis nito ang kaniyang saplot. Hubo't hubad siyang iniangat ni Magnus sa lababo at pilit na pinagparte ang kaniyang mga binti. Napasinghap siya ng tumama ang pagkalalaki nito sa maselan niyang pagkababae.

"Magnus... please." Nanginginig niyang sabi.

Kahit na parang nilalamon na ng dilim, galit, at poot ang isipan ni Magnus ay sinubukan niya pa rin na pigilan ito... umaasang papakinggan man lang siya. Gusto niyang tumigil ito at ayusin nila ang hindi pagkakaunawaan, ngunit parang bingi ang lalaki at hindi marinig ang kaniyang mga pagsusumamo.

Hindi pa man handa ay ipinasok nito ang pagkalalaki. Umawang ang kaniyang bibig, isang impit na ungol ang kumawala sa kaniyang mga labi at agad na pumatak ang luha sa gilid ng kaniyang mga mata. Para siyang hinahati sa dalawa.

Napakapit siya sa braso nito. Nanghihina niyang itinulak ang lalaki, ngunit lalo nitong ipinilit na ipasok ang kahabaan sa kaniyang loob.

Napapikit siya ng mariin saka humikbi. Sobrang sakit ng kaniyang pagkababae. Para siyang nahahati sa dalawa.

"M-magnus."

"Shut up!" Mariin nitong sabi at muling tumulak papasok.

Tahimik na lamang na pumikit si Yamila, hindi na muling sinubukan na magmakaawa.

Pagkatapos ng lahat, tahimik na nakatingin si Yamila sa tiles ng banyo kung saan nakikita niya ang patak ng dugo. Iyon ay galing sa kaniya, sa pagpilit ni Magnus na sirain siya... isang patunay na unang beses iyong ginawa sa kaniya.

Walang kahit anong bakas ng saya sa kaniyang mukha o sa puso niya.

Hindi niya inakala na ang isang bagay na dapat ay maganda at puno ng pagmamahal… ay magsisimula sa ganitong paraan.

Nakapanglulumo. Masakit.

Naka-upo siya sa malamig na sahig, halos nakayuko dahil sa kirot.

Samantalang si Magnus, isang malamig na sulyap lang ang ibinigay sa kaniya bago ito naglakad papasok ng shower.

Mabilis itong nagbanlaw, saka lumabas na nakatapis ng tuwalya, na para bang walang nangyari.

Nang mawala ito, saka siya unti-unting tumayo. Nanginginig ang kaniyang mga tuhod. Humahapding muli ang kaniyang pagkababae.

Pagharap niya sa salamin, halos hindi niya makilala ang sarili. Maputla ang mukha niya na parang papel, pero kahit ganoon hindi kayang itago ng repleksyon ang likas niyang ganda. Isang ganda na ni minsan ay hindi nakita ni Magnus.

Napakagat siya sa labi at mapait na ngumiti. Isang ngiting puno ng panunuya sa sarili. Ito ba? Ito ba ang sukli sa pagmamahal niya?

Kalapastanganan ang sukli sa lahat ng sakripisyo niya?

Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa shower upang linisin ang kaniyang sarili at alisin ang mantsa ng dugo sa kaniyang pagkababae. Napapapikit siya sa tuwing napagdidikit niya ang kaniyang mga hita.

Akala niya kanina'y ikakamatay na niya ang nangyari. Para siyang nahahati, hinihiwa, at pilit na pinagpaparte sa dalawa.

Nang matapos siyang maglinis, mabagal siyang lumabas ng banyo. At doon siya nagulat nang mapansin na naroon pa rin si Magnus sa kuwarto.

Ito ang silid nila bilang mag-asawa, pero sa loob ng tatlong taon nilang pagsasama, bihira lang itong dito umuwi at lalo nang hindi nagtatagal ng magdamag.

Ngayon, nakabihis na si Magnus at nakaupo sa sofa. Nakataas ang isang binti, nakasandal, at nakatingin sa kaniya ng may halong paghamak.

Sanay na siya sa ganoong tingin mula sa asawa, pero ngayong gabi… mas masakit, mas nakakahiya.

Matagal siyang nakatingin kay Magnus bago nagsalita, paos ang boses.

“May sasabihin ka pa ba?”

Tumayo si Magnus at lumapit sa kaniya.

Mula sa itaas, tinitigan siya ng malamig na mga mata. Nakita nito ang babaeng halos mawalan ng kulay sa katawan, puno ng kirot at pasa, pero nanatiling kalmado. At doon, dahan-dahang lumabas mula sa bibig nito ang mga salitang walang puso.

“Bumalik na si Irina. I’ll give you one day to get out of here.”

Parang natigilan si Yamila sa kinatatayuan niya. Nanlaki ang mga mata niya halatang di makapaniwala sa narinig.

"Si Irina... bumalik na siya?"

Hindi na bago sa kaniya ang pangalang iyon. Kahit hindi pa sila kailanman nagtagpo, lagi itong naroon sa buhay niya—isang aninong hindi niya matakasan.

Dahan dahan siyang tumingin kay Magnus. matagal niyang tinitigan ang lalaking kaharap niya.

These eyes were bottomless and when they looked at her, they were always as cold as a bayonet.

Tahimik niyang tinitigan ang mukha nito. Kinakabisa. Ang ala-ala ng isang binatang puno ng ngiti at may dalang liwanag sa bawat araw niya ay unti-unting naging malabo.

Maya-maya humugot siya ng malalim na hininga. Para bang nilakasan niya ang kanyang loob bago mahina at halos pabulong na nagtanong...

"Magnus, sa tatlong taon na magkasama tayo, kahit minsan, minahal mo ba ako?"

Alam ni Yamila na sa tanong na iyon, tinapakan niya ang sariling dignidad. Pinilit niyang pigilan ang mga luha na gustong pumatak.

Napatigil si Magnus. Hindi niya inasahan ang tanong na iyon. Saglit na gumuhit ang bakas ng pag-aalinlangan sa malalim niyang mga mata… pero agad ding nawala.

Matagal siyang tinitigan ni Magnus bago lumabas ang malamig at mapanuyang ngiti sa labi.

“Ano sa tingin mo?”

Kita ni Yamila ang pang-uuyam sa mga mata ng lalaking matagal niyang inibig, parang pinagtatawanan ang ilusyon niya sa sarili.

Napangiti rin siya ng mapait. Napagtanto niya na nakakatawa pala ang tanong niya. Kung kahit kaunti lang na minahal siya ni Magnus sa tatlong taon nilang mag-asawa, hindi ganitong kahihiyan ang kanyang mararanasan.

Hindi alam ni Magnus kung bakit natawa si Yamila bigla.

Nang mabanggit si Irina, ang reaksyon ni Yamila ay hindi niya inaasahang mananatiling kalmado.

Kakaibang katangian ang ipinakita ni Yamila. Ibang-iba sa reaksyon ng isang normal na asawa.

Mas lalo pang nainis si Magnus dahil rito.

Sa tatlong taon nilang kasal, palaging ipinapakita ni Yamila ang imahe ng isang mabait at maasikasong asawa—hindi nagrereklamo, hindi nagagalit at palaging nakakaunawa.

Ngunit siya lamang ang nakakaalam kung gaano karahas at tuso ang puso ng babaeng ito sa likod ng lahat ng iyon. Kaya hindi siya magpapalinlang.