Kabanata 3

Hindi mawala sa isip ni Magnus ang ginawa ni Yamila. Sa tuwing maalala niya, tila naduduwal siya sa galit. Para bang gusto niyang sakalin ito hanggang sa mawalan ng hininga.

“Alam ko.” Iyon lang ang malamig na tugon ni Yamila bago siya tumalikod at magtungo sa walk-in closet.

Sinundan ng mga mata ni Magnus si Yamila hanggang sa makaalis ito. Ngunit Imbes na makadama siya ng ginhawa, mas lalo pa siyang nainis. Hindi siya nasiyahan sa reaksyong ipinakita nito. Wala siyang nakitang takot o pagsuko sa babae. At iyon ang higit niyang kinabubuwisan ng loob.

Nang lumabas si Yamila, kapapalit lang ng damit, basa pa ang buhok. Walang kahit anong kolorote ang mukha, ngunit mas lalo lamang umangat ang likas nitong kagandahan.

Gusto man niyang itanggi, alam ni Magnus na iba ang taglay nitong ganda. Isang kagandahang makapapahamak, kayang kaya nitong makapang-akit. At bagama’t pilit niyang iniiwasan, bumabalik pa rin sa isip niya ang unang pagkikita nila noong kabataan.

Mabilis niyang ipinikit ang mga mata– hindi niya gustong maalala.

Hindi niya inaasahan na lalapit pa si Yamila. At nang magtama ang kanilang mga mata, tila baga saglit na natigilan ang lahat.

Ang lalim ng titig nito— isang tanong na hindi niya kailanman masagot. At sa isang iglap, naisip ni Yamila kung ano nga ba ang kabuluhan ng tatlong taong ipinaglaban niya.

“M-Magnus…”

Ibinuka niya ang kaniyang mga labi, at ilang beses siyang natitigilan, ngunit sa huli ay nahanap din ang lakas ng loob para magpatuloy.

Mabagal siyang nagsalita. “I’m sorry. Hindi ko alam na ang sariling ilusyon ko ang nagpapahirap sa’yo.”

Kasabay ng bawat salita, naramdaman niya ang kirot habang binibigkas iyon. At ngayong buo na ang kanyang pasyang pakawalan si Magnus, lalo lamang lumalim ang sakit.

Ngunit ang salitang patawad na iyon ang siyang gumimbal sa puso ng Lalaki. Ang mga matang sanay sa lamig ay biglang natigilan nang makita ang payapang anyo ng babae.

Mabilis na tumalikod si Yamila at lumakad palayo— hindi na siya lumingon pa.

At habang papalapit ito sa pintuan, lalong bumigat ang dibdib ni Magnus.

Hindi niya napigilang isigaw, "At saan ka naman pupunta?!”

“Sa ospital. Dadalawin ko si Lola.”

Hindi na lumingon si Yamila, ngunit malinaw ang tinig nito.

Naguguluhan si Magnus. Ano ba ang ibig sabihin ng mga sinabi nito kanina? Akala ba niya, isang sorry lang ay sapat na upang magbago ang lahat?

“Hindi mo na kailangang pumunta. Lola is still in a coma. Outsiders are not allowed to disturb her.”

Bahagyang ngumiti si Yamila at dahan-dahan siyang tumango.

“If that's the case, sige. Marami pa kong aasikasuhin, when I’m free, I will move out.”

Tatlong taon siyang kumapit, nagtiis, umasa. Ngunit sa huli, lahat ay nauwi sa wala. Ang sakripisyo at pag-uunawa na inakala niyang makapagpapalambot ng puso ni Magnus ay isang malaking biro lamang.

This was the answer Magnus had always wanted. Ngunit nang marinig niya mismo mula sa labi ni Yamila na aalis ito, hindi siya nakadama ng ginhawa. Sa halip, mas lalo pa siyang nabalisa.

Malamig ang titig niya rito, saka mapait na ngumiti.

“Do you think I will change my mind if you delay for a few days?”

Saglit na tumigil si Yamila, saka marahang humarap. Diretso ang tingin nito, malamig at puno ng pang-uuyam.

“Magnus Esquivel… tatlong taon hindi ka nagbago. Ano pa ang maaasahan ko sa ilang araw lang? O baka naman… ikaw mismo, kulang ka ng tiwala sa sarili mo?”

Sandali siyang natigilan, ngunit hindi na iyon binigyan pa ng malalim na kahulugan ni Yamila. Tuluyan na siyang tumalikod at hindi man lang muling nilingon si Magnus nang buksan niya ang pinto saka lumabas.

Hindi maintindihan ni Magnus ang biglang kirot na gumuguhit sa kanyang dibdib. Para bang may mabigat na nakadagan doon, dulot ng mga salitang iniwan ng babae.

Mabilis siyang tumayo mula sa sofa at lumapit sa bintanang salamin. Doon niya nasilayan ang unti-unting paglayo ng sasakyan ni Yamila, hanggang sa tuluyang maglaho ang pulang ilaw ng mga taillight.

Napasandal siya. Wala sa sariling nailapat niya ang kamay sa ibabaw ng kaniyang dibdib. Muling ipinikit ang mga mata. Hindi mawala sa kanyang isip ang payapa ngunit malamig na anyo ni Yamila nang huli silang mag-usap. At sa halip na gumaan ang kanyang kalooban, lalo lamang siyang naiinis.

“Ilusyon?” bulong niya, may mapait na ngiti sa labi.

Dahan-dahang iminulat ang kanyang mga mata, tinanaw ang katahimikan ng gabi.

“Yamila… tatlong taon mo bang tinatawag na one-sided lahat ng iyon?”

Kung totoo ang sinseridad nito, paano nagawa ng babae ang isang bagay na hanggang ngayon ay hindi niya mapatawad?

Saglit na dumilim ang mga mata ni Magnus. Ngunit agad ding pinigil ang damdamin.

Hindi na muling umuwi si Yamila. Nagpalipas siya ng gabi sa dating apartment na kaniyang tinitirhan. Nang mag-umaga naman ay naroon na siya sa harap ng matayog na gusali ng Esquivel Group. Itinaas niya ang paningin sa gintong karatulang nakasabit sa itaas, saka mahigpit na hinawakan ang ilang papeles sa kanyang kamay. Buo ang loob niyang pumasok.

“Hello, is Secretary Warren here?”

Kilala ang front desk bilang mukha ng kompanya, kaya kahit pa may halatang paghamak sa mga mata nito, pinilit parin ang pormal na ngiti.

“May appointment po ba kayo, ma’am?”

Alam ni Yamila ang paghamak na iyon, ngunit hindi siya nagpahalata. Marahan lang siyang umiling.

“Wala.”

“Pasensya na po pero kung wala kayong appointment, doon muna kayo sa lounge maghintay.” Sabay turo ng receptionist sa upuan sa gilid. Malinaw ang pagtanggi, hindi man lang ito nag-abala na tawagan ang desk ni Warren.

“Okay.” magaan ang tono ni Yamila at lumakad papunta sa lounge area kahit na bigo siya.

Ngunit bago pa siya makaupo, isang pamilyar na tinig ang agad na pumukaw sa kaniya.

“Madam!”

Napalingon siya, at mula sa elevator ay lumabas si Warren, ang sekretaryo at assistant ng Presidente ng kompanya. Mabilis itong lumapit, bakas ang pagkagulat at paggalang sa mukha.

“Madam, dumalaw po ba kayo sa President? Nasa meeting pa kasi siya ngayon. Kung gusto n’yo–”

“Hindi.” mabilis na putol ni Yamila. “Ikaw ang pakay ko.”

Inabot niya rito ang hawak na papeles.

“Pakiabot na lang kay Magnus. Pirmahan niya kapag may oras siya.”

Hindi na nagtagal si Yamila. Alam niya kung hindi dahil kay Lola Nerita, hindi kailanman papayag si Magnus na pakasalan siya. At sa ngayong pagkakataon, sigurado siyang hindi magdadalawang-isip ang lalaki sa pagpirma ng kasulatan, lalo pa't sabik na itong alisin sa pangalan niya ang apelyidong Esquivel.

Kasabay ng kanyang pag-alis, tila nawala ang bigat na pasan niya nitong tatlong taon.

Naiwan si Warren na hawak ang dokumento. Nang mapansin ang nakasulat sa ibabaw, nanlaki ang kanyang mga mata.

Divorce Agreement.

Napakamot ito ng sentido, halos sumakit ang kaniyang ulo.

“Madam anong klaseng responsibilidad ang iniwan mo sa akin? Paano ko ’to ibibigay kay Mr. Esquivel? Pagminamalas ka nga naman!”

Samantala, nanatiling nakatingin ang receptionist. Gulat na gulat parin siya sa narinig kanina.

“Madam?”

“Madam President?

Ibig bang sabihin…may asawa na ang kanilang presidente?!

Ngunit… bakit walang nakakaalam?

Nang maalala ng receptionist ang inasal niya kanina sa asawa ng presidente, kusa itong nanginig.

Natakot siya sa maaaring mangyari kung sakaling umabot sa pandinig ni Mr. Esquivel ang kaniyang pagsusungit. Baka masisante siya.