เข้าสู่ระบบKinagat ni Mariposa ang kanyang labi bago siya tumingala kay Gilbert.“Masakit.”Namumuo ang mga luha sa kanyang mga mata. Nang makita iyon ni Gilbert, agad na kumirot ang kanyang puso.Walang malay siyang napaluwag sa pagkakahawak at tuluyang binitiwan ang kamay nito.Mabilis namang binawi ni Mariposa ang kanyang kamay.“Umalis na tayo. Salamat sa pagsama mo sa akin ngayon.”Kaunti lamang ang mga taong naroon sa sementeryo.Sabay silang bumaba sa hagdan at muling sumakay sa kotse.Tahimik na tumingin si Mariposa sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang mga punong marahang hinahampas ng hangin.Nagsayawan sa hangin ang mga dahon bago isa-isang nalaglag sa lupa.Iniunat ni Mariposa ang kanyang kamay at nasalo ang isang dahon. Bigla niyang naalala ang sinabi noon ni Brando.Ibinigay sa kanya ng kanyang ama ang pangalang ito dahil umaasa itong paglaki niya, magiging malaya siya sa buhay, walang anumang makapipigil sa kanya at malayang mamumuhay ayon sa kanyang nais.Pagkasara ng kabilang p
Kahit anong pigil niya, hindi na niya mapahinto ang pag-agos ng mga ito.Marahang iniabot ni Mariposa ang kamay at pinunasan ang mga luhang dumudulas sa kanyang pisngi. Kumirot ang kanyang ilong sa tindi ng damdaming pilit niyang pinipigilan.“Ang araw na umalis ako ng bansa… ay kaarawan mo.”Biglang napalingon si Gilbert sa kanya.Malamig at mahangin ang araw na iyon sa sementeryo.Hinila ni Mariposa ang suot niyang jacket habang nakatitig sa lapida ng kanyang ama. Hindi malaman ni Gilbert kung sa kanya ba siya nakikipag-usap o sa ama nitong nakahimlay sa harapan nila.“Talagang may tadhana sa inyong dalawa ni Papa. Pareho kayong may kaarawan sa iisang araw.”“Akala ko noon, pagkatapos kitang bigyan ng regalo, uuwi ako para ipagdiwang ang kaarawan ni Papa.”Ngunit sa halip, narinig niya ang walang pakialam na sinabi ni Gilbert.Sinabi nitong balang araw, makikipaghiwalay din siya kay Mariposa.Pag-uwi niya, nalaman niyang nasa ospital na pala ang kanyang ama.Agad na nakipag-ugnayan
Kalmadong nagsalita si Mariposa.“Gilbert, hindi mo puwedeng samantalahin ang dati kong nararamdaman para sa’yo at tratuhin ako na para bang wala akong sariling damdamin.”May kung anong biglang bumara sa kanyang dibdib, dahilan upang mahirapan siyang huminga nang maluwag.Ganoon si Mariposa sa sandaling iyon, tahimik sa panlabas, ngunit mabigat ang dinadala sa kalooban.At ganoon din si Gilbert.Mahigpit na hinawakan ni Gilbert ang manibela. Narinig niya mismo ang sarili niyang tinig, pigil, mabigat, at tila hindi niya maibulalas nang maayos. May pait at bahid ng dugo sa kanyang lalamunan, na para bang kinagat niya ang sariling labi sa sobrang pagpipigil.“Kasi...”Ngunit wala na siyang maipaliwanag.Sa sandaling iyon, alam niyang kahit anong sabihin niya ay wala ring saysay.Alam na alam ni Gilbert kung gaano kawalang-katwiran ang mga ginawa niya noon.Wala ring saysay ang anumang paliwanag.“Hindi ko… sinasadya.”Marahang tumango si Mariposa.“Kung sinadya mo iyon, mas lalo lang ni
Sa huli, pati sina Brando at ang asawa nito ay hindi rin pala maaasahan.Nanuyo ang lalamunan ni Chabelita. Sandali siyang nag-atubili bago tuluyang nagsalita at tinawag ang kanyang anak.“Mariposa, kasalanan ito lahat ni Mama.”Hindi niya napansin ang mga pinagdaraanan ni Mariposa. Hindi rin niya alam na ganoon pala kasakit at kabagsik magsalita si Brando sa kanyang anak.Ngumiti lang si Mariposa at inayos ang ilang hiblang nalaglag sa kanyang dibdib, isinuksok ang mga iyon sa likod ng kanyang tainga.Pumasok siya sa silid, yumuko at niyakap si Chabelita. “Okay lang, pinapatawad na kita.”Marahan niyang tinapik ang likod ng kanyang ina, na lalong pumayat dahil sa kanyang pagkakasakit.Tumayo si Mariposa, nagsabi ng ilang salita sa tagapag-alaga, saka isinara ang pinto at umalis.Mula sa kabilang silid, hindi maalis ni Ina ni John ang kanyang tingin sa papalayong pigura ni Mariposa.Napailing siya at napabuntong-hininga sa sarili.“Sayang naman… napakabuti ng batang iyon. Nakakalungko
Tiningnan ng guwardiya si Gilbert na bahagyang nakakunot ang noo.“Ikaw ba ang asawa niya? Kung ganoon, huwag mong hayaang pumunta rito ang mga kamag-anak ninyo para manggulo. Kailangang makapagpahinga nang maayos ang pasyente.”Hindi kumontra si Gilbert. Sa halip, inilagay niya ang isang braso sa balikat ni Mariposa at bahagyang tumango. “Oo, naiintindihan ko iyon.”Umalis na ang guwardiya, at unti-unting nagbalikan sa kani-kanilang silid ang mga pasyente at mga kasama nilang kanina’y nakikiusyoso.Hinawakan ni Mariposa ang kamay ni Gilbert at maingat itong sinuri.“Nasugatan ang kamay mo. Lagyan natin ng gamot, gusto mo?”May ilang bahaging nasugatan sa kanyang mga buko, at may kaunting balat na natuklap dahil sa suntok.Marahil ay nangyari iyon nang suntukin niya kanina si Brando at aksidenteng sumayad ang kamay niya sa metal na butones ng damit nito.Napatingin si Gilbert kay Mariposa na nasa harapan niya.Maingat nitong hawak ang kamay niya, isa-isang sinusuri ang mga buko at dal
Bahagyang napabuntong-hininga si Rafael bago nagpatuloy.“Gusto ng mga magulang ko na palitan ni Yenyen ang apelyido niya at bumalik sa poder ko. Pero tungkol naman sa kalagayan ni Elaine.”Hindi na niya kailangang ipaliwanag pa.Alam na ni Mariposa ang ibig niyang sabihin nito.Tiyak namang hindi papayag ang babae.Bukod kay Elaine, maging si Saida mismo ay hindi rin sasang-ayon.Sa pakikitungo ni Rafael sa mga relasyon lamang talaga lumalabas ang kanyang mga pagkukulang. Kung tutuusin, hindi rin kalabisan kung tawagin siyang isang lalaking walang paninindigan sa pag-ibig.Hindi na nagtanong pa si Mariposa. Naisip na lamang niyang kapag nagkita sila ni Saida sa susunod, saka niya ito kakausapin tungkol sa nangyari.Biglang umalingawngaw sa labas ng silid ang isang malakas na sigaw sa sakit.“Baliw ka ba?! Ano bang pakialam mo kung murahin ko si Mariposa? Wala kang karapatang makialam!”Malakas at galit na sigaw ni Brando habang nakikipagtalo.Ngunit bago pa siya makaiwas, isang kamao







