CHAPTER 2

Mabigat ang talukap ng mga mata ni Xavian nang dahan-dahan siyang magising.

Bahagyang kumunot ang noo niya habang nakatitig sa puting kisame ng Presidential Suite. Hindi niya maalala kung kailan siya huling nakatulog nang ganito kahimbing.

Tahimik ang buong paligid.

Walang tunog ng ulan. Wala ring tunog ng mahinang ungol o habol-hininga ni Astrid na paulit-ulit niyang narinig kagabi. Unti-unti siyang napamulat nang tuluyan. At doon niya agad napansin na wala na ang babae sa tabi niya.

Nanigas ang ekspresyon niya.

Mabilis siyang napabangon at napatingin sa kabilang side ng kama. Gusot pa rin ang bedsheet at may bakas pa ng presensya ni Astrid doon, pero malamig na ang pwesto nito.

Ibig sabihin matagal na itong umalis.

Mariing napahawak si Xavian sa noo niya habang pilit inaalala ang nangyari kagabi.

Astrid.

She came back.

Pagkatapos ng limang taon.

At pagkatapos ng limang taon na iyon… ngayon lang ulit siya nakatulog nang maayos.

Napabuntong-hininga siya at isinandal ang likod sa headboard.

I have insomnia for five fucking years.

Simula nang mawala si Astrid ay halos hindi na siya makatulog nang maayos. Kahit gaano siya kapagod sa trabaho, kahit ilang bote ng alak ang ubusin niya, kahit ilang sleeping pills pa ang inumin niya, hindi talaga siya makatulog nang diretso.

Every night felt like torture.

Sa tuwing ipipikit niya ang mga mata niya, mukha ni Astrid ang nakikita niya.

Noong una, galit ang nararamdaman niya. Pero habang tumatagal… mas nangingibabaw ang pangungulila. Hinahanap-hanap niya ang init ng babae. Ang boses nito. Ang halik nito.

At kagabi, for the first time in five years…nawala lahat ng ingay sa isip niya. Mahimbing siyang nakatulog habang yakap si Astrid.

Napatawa siya nang mahina ngunit walang saya iyon.

“Fuck…” paos niyang bulong.

Parang isang magandang panaginip lang ang lahat.

Ngunit mabilis ding nagdilim ang ekspresyon niya nang maalala niyang wala na naman si Astrid paggising niya. Just like before. Bigla na lang itong nawawala na parang bula.

Mariin siyang napapikit.

“Damn it, Astrid…”

Tumayo siya mula sa kama at walang emosyon na pinulot ang pantalon niyang nakahagis sa sahig. Kalat pa rin ang mga damit nilang dalawa sa buong suite.

Maging ang red laced nightgown ni Astrid ay nakahandusay pa malapit sa sofa. Napatitig siya roon nang matagal. Naalala niya kung paano iyon dahan-dahang nahulog mula sa katawan ng babae kagabi.

Kung paano siya halos mabaliw nang marinig niyang banggitin ni Astrid ang pangalan niya habang lasing ito. Hindi niya alam kung ano ang mas matindi, ang galit niya rito? O ang katotohanang hanggang ngayon ay baliw pa rin siya rito?

Mabigat ang hakbang na nagtungo siya sa banyo.

Pagharap niya sa salamin ay isang pagod at magulong bersyon ng sarili niya ang sumalubong sa kanya. Magulo ang buhok niya. May bakas ng kalmot sa leeg at dibdib niya.

At sa unang beses matapos ang mahabang panahon, mukha siyang tao ulit at hindi na parang bangkay na gumagalaw.

Napailing siya bago binuksan ang shower.

Malamig na tubig ang bumagsak sa katawan niya ngunit hindi noon maalis ang init na naiwan ni Astrid sa balat niya.

Damn her.

Kahit mawala ito nang paulit-ulit, kaya pa rin nitong guluhin ang buong pagkatao niya.

Pagkatapos maligo ay mabilis siyang nagbihis. Nagsuot lang siya ng black slacks at white polo. At ang mamahaling relo na basta na lang nakapatong sa bedside drawer. Ngunit nang akmang kukunin niya iyon, napahinto siya. May nakita siyang perang nakapatong sa bedside table. Isang malinis na bundle ng libo-libong piso.

5,000 pesos.

Nanlaki ang mga mata niya. Saglit siyang hindi gumalaw. Parang hindi agad nag-register sa isip niya ang nakita. Ngunit nang tuluyan iyong magsink in, biglang nanigas ang panga niya. Unti-unting dumilim ang ekspresyon niya habang nakatitig sa perang iniwan ni Astrid.

Then he snapped.

“Fuck!”

Marahas niyang sinuntok ang bedside lamp dahilan para bumagsak iyon sa sahig at mabasag.

Malakas ang paghinga niya habang titig na titig sa perang para bang iyon ang pinaka-insultong natanggap niya buong buhay niya.

Binayaran siya.

Binayaran siya ni Astrid matapos ang nangyari sa kanila kagabi. Parang isa siyang bayarang lalaki. Parang isa lang siyang random na spa technician na pinatulan nito dahil lasing ito.

Nanlilisik ang mga mata niyang dinampot ang pera. Halos madurog iyon sa higpit ng hawak niya.

“Is this how you see me?” madiin niyang bulong.

Sumikip ang dibdib niya dahil sa galit. At sakit.

Tangina.

Habang siya halos mabaliw sa paghahanap dito sa loob ng limang taon…Habang gabi-gabi siyang hindi makatulog dahil sa pagkawala nito…Habang buong buhay niya umiikot pa rin kay Astrid. Para sa babae, isa lang siyang lalaking nakasama nito sa kama. At heto pa ang mas malala. Binayaran pa siya nito.

Napatawa siya nang malamig.

“Unbelievable…”

Mabilis niyang kinuha ang cellphone niya mula sa mesa at agad na tumawag.

Ilang segundo lang ay may sumagot.

“Boss?” rinig niyang boses ng assistant niya.

“Find Astrid.”

Mabilis. Malamig. Nakakatakot.

“Sir?”

“I don’t care how,” madiin niyang saad. “I want her location within the hour.”

Ramdam niya ang kaba ng assistant sa kabilang linya.

“Y-Yes, sir.”

Pagkababa niya ng tawag ay muli niyang tinitigan ang perang nasa kamay niya.

Naalala niya ang mukha ni Astrid kagabi. The way she held him. The way she whispered his name. Hindi iyon peke at sigurado siya.

Kaya bakit? Bakit ito umalis ulit? At bakit kailangan siyang bayaran?

Napailing siya habang pilit kinokontrol ang matinding emosyon sa dibdib niya. Pero isang bagay ang malinaw ngayon. Hindi na niya hahayaang mawala ulit si Astrid.

Not this time.

Kahit itali pa niya ito sa tabi niya. Kahit ikulong pa niya ito. Hindi na siya papayag na muling maranasan ang limang taon na impyerno.

Muli niyang dinampot ang pera at malamig na ngumiti.

“You really know how to piss me off, Astrid…”

Samantala, sa loob ng isang black luxury car na mabilis na bumabaybay sa highway, tahimik lang na nakasandal si Astrid sa passenger seat habang nakatingin sa labas ng bintana.

Mahigpit niyang hawak ang handbag niya.

Halos hindi pa rin mawala ang panginginig ng katawan niya. Hindi dahil sa lamig. Kundi dahil sa alaala ng lalaking iniwan niya sa hotel.

Napapikit siya nang mariin.

Hindi niya akalaing si Xavian iyon.

Sa dami ng taong pwede niyang makasama kagabi… bakit siya pa?

Parang tinatawanan siya ng tadhana.

Mahina siyang napatawa ngunit puno ng pagod iyon.

“Miss Astrid?” tawag ng driver.

Hindi siya sumagot.

Abala siya sa pagpigil sa magulong emosyon sa dibdib niya.

Akala niya handa na siyang bumalik ng Pilipinas. Akala niya kaya na niyang harapin ang nakaraan. Pero nagkamali siya. Dahil isang gabi pa lang kasama si Xavian. Pakiramdam niya babalik na naman siya sa dating sarili niya. Sa babaeng handang sirain ang mundo para lang sa lalaking iyon.

Dahan-dahan niyang inilabas ang cellphone niya. At agad bumungad ang mahigit limampung missed calls mula kay Fiona.

Napabuntong-hininga siya.

Tatawag pa lang sana siya pabalik nang biglang may pumasok na mensahe.

From Unknown Number.

Nanlamig ang kamay niya nang mabasa iyon.

You ran away again.

Kasunod no’n ang isa pang message.

This time, I’ll make sure you can’t escape from me anymore.