LOGINKAERON'S POV "BAKIT MO AKO GINAGANITO, VALDERAMA?!!!" Umalingawngaw ang sigaw ni Marvin sa buong silid. Hindi ako gumalaw. Nananatili lamang akong nakaupo sa isang malamig na silyang bakal habang pinagmamasdan ang mga tauhan ko. Tahimik. Kalmado. At higit sa lahat...wala akong nararamdaman na kahit katiting na awa sa lalaking nasa harapan ko. Si Marvin Lacsama. Ang lalaking ilang taon nang ginagamit ang isang bagay mula sa nakaraan ni Virelle upang takutin at kontrolin siya. Mga litrato. Mga litrato na kinuha niya noong panahong wala sa tamang ulirat si Virelle, dahil sa dr*ga na kanyang inihalo sa inumin nito—sa isang event. Mga litrato na ginamit niya para i-blackmail ang isang babae na wala namang kasalanan at ginawa sa kanya. At sa loob ng maraming taon...tahimik siyang namuhay habang hawak niya ang lihim na iyon. Hanggang ngayon. "Akala mo ba makakaligtas ka mula sa 'kin?" "Ano bang sinasabi mo? Wala akong atraso sa'yo, put*ngina ka!!!" muling si
VIRELLE OLIVIA'S POV Hindi ko alam kung alin ang mas nakakahiya. Ang katotohanang maraming tao ang nakatingin sa amin...O ang katotohanang parang unti-unting nagbabago ang ekspresyon ni Kazriel sa harapan ko. Naramdaman kong umiinit ang mukha ko habang naririnig ang mahihinang bulungan ng mga taong nasa paligid. Some of them were staring. Some were pretending not to. But I knew they were listening. And I hated it. I didn't want Kazriel to find out about him like this. Not here. Not in front of everyone. Not from the man himself. "Kazriel..." Agad kong hinawakan ang kamay niya. Mahigpit. Sobrang higpit na halos kumirot ang mga daliri ko sa pagkakakapit. Pero hindi ko iyon pinansin. I was scared. Not because I thought Kazriel would hurt me. But because I was terrified that he would look at me differently after this. "I'm sorry." Tahimik lamang siyang nakatingin sa akin. "I should've told you." My voice trembled. "I wanted to. I just..." napalu
KAZRIEL HECTOR VALDERAMA'S POV I never thought wedding preparations could be this exhausting. Not because of the wedding itself.But because Virelle had somehow decided that every single detail had to be perfect. Mula sa mga bulaklak na gagamitin, invitations at guests. Even the stupid little ribbons attached to every invitation card must be perfect. And somehow, I didn't mind. Because I was doing all of it with her. At gusto kong maging masaya siya sa araw ng aming kasal kaya siniguro ko na rin na magiging maayos ang lahat. "Careful." I reached for the stack of invitation cards in her hands before she could drop them. "I've got it," reklamo niya at inirapan pa nga ako. "You almost dropped them, Babe..." "Almost. Hindi ibig sabihin nahulog na." Aniya. I smirked. She shook her head and continued walking beside me. Today, we were personally delivering invitations to some of our friends and acquaintances. Virelle insisted that we should hand them over ourselves instead of simp
KAZRIEL HECTOR VALDERAMA'S POV I never thought I'd see the day when I'd be sitting across from not as her enemy, but as her fiancé. And somehow, that thought alone was enough to put an idiotic smile on my face. "Why are you smiling?" Agad akong napatingin ako sa kanya. She was holding a fork in one hand, her attention completely focused on the food in front of her. "Nothing." "You're staring." "So?" Kumunot ang noo niya. "You're being creepy, you know?" Napatawa ako nang mahina. I leaned back against my seat and continued watching her. "Just eat." She rolled her eyes before taking another bite. And there it was again. That adorable expression she made whenever she genuinely enjoyed something. I had bought almost everything she mentioned liking. Not because I wanted to impress her—maybe i did. But mostly because I wanted to see that smile. And right now, she was too busy eating to notice that I hadn't touched my own food. She took another bite. Then an
VIRELLE OLIVIA'S POV Hindi ko pa rin lubos maisip na isang gabi lang ang lumipas mula nang sabihin ni Kazriel sa harap ng dalawang pamilya na ako ang gusto niyang pakasalan. Mas lalong hindi ko alam kung paano ko haharapin ang Daddy ko. My father is known as a strict person. Intimidating and protective. At higit sa lahat... he had always treated me like I was made of glass. Spoiled ako sa kanya, kahit hindi niya iyon aaminin. Kaya nang sabihin kong may pupunta sa bahay ngayong umaga para humingi ng pahintulot na pakasalan ako... ay hindi na ako nagulat nang makita kong halos buong umaga siyang nakaupo sa living room. "Virelle," napalingon ako kay Mommy. "Yes, Mom?" "Are you sure about this?" Huminga ako nang malalim. "Yes." Ngumiti siya nang bahagya. "Then don't be afraid." Bago pa ako makasagot ay narinig namin ang tunog ng sasakyang huminto sa labas. Napatingin ako sa bintana at nakita kong pumarada ang isang itim na sasakyan sa garahe. At ilang segundo lang
VIRELLE OLIVIA'S POV Hindi ko alam kung ano ang mas nakakabaliw. Iyong sinabi niya. O iyong katotohanang hinahawakan niya ang kamay ko at basta na lamang akong isinama sa paglalakad na para bang may matagal na siyang planong gawin. "Kazriel, saan tayo pupunta?" Hindi siya sumagot. "Hello? I'm talking to you." Patuloy lamang siyang naglakad habang mahigpit na nakakapit ang kamay niya sa akin. "Kazriel!" Bahagya siyang lumingon. "Trust me." "That's not an answer." "Malalaman mo rin kung saan tayo pupunta," makahulugan niyang saad. Napairap ako. Ang kapal talaga ng mukha. Pero kahit gusto kong bawiin ang kamay ko... Hindi ko ginawa. Sa halip, hinayaan ko lang siyang hilahin ako palayo sa parking area. Ilang minuto ang lumipas bago namin marating ang isang eleganteng private restaurant. At nang makita ko ang buong gusali ay unti-unti akong napatigil. Dahil sa isang malaking private dining area, ay may ilang taong pamilyar sa akin. Napakurap ako. "Wait..." Huminto rin
ROUGE VALDERAMA’S POV “Mayor, sabay ka ba sa lunch?” tanong ng isa sa mga kasamahan ko habang palabas kami ng function hall. Hindi ako agad sumagot. Tahimik lang akong naglakad, inaayos ang cuff ng suot kong suit. Kalmado sa labas. Pero sa loob ay hindi pa rin nawawala sa isipan ang tungkol sa
SABRINA DE VERA'S POV "Sino kaya ang asawa ni Mayor Rouge? siguro sobrang ganyan din dahil napaka-gwapo niya.." "Oo nga, baka model o kaya artista?" "Napaka-swerte naman niya. Sobrang gwapo ba naman ng Asawa niya. Kahit siguro masama ang araw niya ay nagiging maganda kapag nakikita niya ang
SABRINA DE VERA'S POV Napapikit ako nang mariin habang pilit inaagaw ang braso ko mula sa pagkakahawak niya. “Let go of me!” galit kong saad, pilit hinahablot ang sarili ko habang hinihila niya ako papunta sa kotse niya. Ngunit parang wala siyang naririnig. Mas lalo lang humigpit ang hawak niy
SABRINA DE VERA'S POV (Continuation....) Nanlaki ang mata ko. Hindi agad pumasok sa utak ko ang nakikita ko. It doesn't make sense. How does this even happen? “What…?” mahina kong bulong. Mga pangalan. Lahat bf detalye maging ang perma ay naroon. Pati na ang pangalan ng taong nag kasal







