บทที่ 1

Ep.1 SEXAHOLIC ผู้หญิงขาดเซ็กส์ไม่ได้

ปลายนิ้วมือจิกเข้าที่ต้นขาอย่างสั่น สายตาเริ่มพร่ามัว และหายใจหอบถี่ ร่างกายเริ่มร้อนระอุทั้งที่อยู่ภายในห้องแอร์

ฉันรับรู้ทันทีว่า ปีศาจร้าจภายในตัวกำลังจะปรากฏออกมา...

“กระเป๋า” ฉันล้วงมือหยิบกล่องยาจากกระเป๋าแบรนด์หรู ที่เพิ่งได้จากการถ่ายแบบมา..

แกร๊กกก...ฉันเปิดกล่องใส่ยาที่เหลือเพียงเม็ดสุดท้ายเท่านั้น ฉันหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาก่อนจะยัดมันใส่ปากและกลืน

ทั้งที่ไม่มีน้ำแม้สักหยด..

เพื่อที่จะ..หยุดมัน...

“แซมมี่...” เสียงของใครบางคนเรียกฉันขณะที่ฉันยังกำชายกระโปรง

และจิกเอาไว้แน่นอย่างเก็บอาการ ก่อนจะค่อย ๆ หันไปทางเธอ

“..ไม่สบายหรอ?” เอวาลีนเพื่อนในวงการนางแบบเอ่ยทักฉันด้วยสีหน้าที่ห่วงใย

และมองกล่องยาในกำมือของฉัน

“เปล่า..คงตื่นงานไปหน่อย” ฉันตอบเสียงสั่น ๆ แต่พยายามให้มันเป็นปกติ

แม้แต่ขาที่เริ่มที่สั่นจนแทบจะยืนไม่ไหว...

เธอคนนั้นมองตามมือของฉันที่ถือกล่องใส่ยาเอาไว้และนิ่ง

ไป

“ยาลดความอ้วนน่ะ” ฉันตอบก่อนจะเก็บกล่องยาลงในกระเป๋าหลุยส์วิตตองใบใหญ่

ของตัวเอง

“เห้ย..ยูไม่อ้วนเลยนะแซม” เอวาลีนเดินเข้ามาขนาบข้างฉันอย่างเฟรนลี่

“อย่ากินเลย..กินเยอะใจสั่นเอานะ มันอันตรายมาก ๆ ด้วย” เอวาลีนส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย

“อื้ม” ฉันก็พยักหน้ารับไป

“เราเข้าไปแต่งตัวกันเถอะ” เธอเดินจูงแขนของฉันเข้ามาภายในห้องแต่งหน้าแต่งตัวสำหรับงานเดินแบบ

จริง ๆ เอวาลีนกับฉันรู้จักกันเพราะว่าเราเคยประกวด เดินแบบเวทีเดียวกันและอยู่ทีมเดียวกัน แต่ว่าเอวาลีนสละสิทธิ์ ทันทที่เธอรู้ว่ามีคนจะใช้เส้นและทำให้เธอชนะ

และการสละสิทธิ์นั่นเลยทำให้ฉันได้ที่หนึ่งนั้นมา อย่างที่ฉัน ไม่เคยคาดคิด

เอวาลีนค่อนข้างเฟรนลี่แต่ไม่ได้เฟคและเธอก็ดีกับฉันมาก

เช่นกัน

“แซมกินไหม เดี๋ยวแบ่งครึ่งให้?” เอวาลีนที่นั่งแต่งหน้าอยู่ข้าง ๆ เอ่ยถามฉัน ขณะที่เราสองคนกำลังรอ คิวขึ้นเวทีเดินแบบในอีกไม่นานนี่เอง

“ไม่ล่ะ”

ฉันส่ายหน้าอย่างยิ้ม ๆ ให้เธอไปทั้งที่ตายังเหลือบมองไปที่ ขนมปังแซนด์วิชในมือของเธออย่างกลืนน้ำไหลเบา ๆ

“ฉันกลัวว่าจะใส่ชุดเดินแบบไม่ได้”

ฉันลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองอย่างกังวลนิด ๆ

ทุกโอกาสในชีวิตทุก ๆ ย่างก้าวมันสำคัญต่ออนาคตของฉัน มาก ๆ และฉันอยากทำมันออกมาให้ดีที่สุด เพราะว่าฉันไม่เคย ได้อะไรมาง่าย ๆ....

“แซมมี่ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้นะ เธอหุ่นดีและมีวินัย ออกกำลังกายหนักขนาดนี้ รูปร่างก็โคตรจะเพอร์เฟค แทบไม่มี ไขมันเลย”

เอวาลีนเคี้ยวไปชมฉันไปอย่างร่าเริง

“ดูพุงกับเหนียงฉันสิ เป็นชั้น ๆ ฉันยังกินไม่หยุดปากเลย”

เอวาลีนหัวเราะร่าและบีบจับพุงของตัวเองเล่น ๆ

จริง ๆ เธอเองก็หุ่นดีเหมือนกันแม้ว่าจะอวบกว่าฉันเพียงเล็กน้อย เอวาลีนดูความสุขกับการกิน และทุก ๆ อย่างจริง ๆ เธอเหมือนไม่ได้จริงจังและซีเรียสไปกับทุกเรื่อง ปล่อยมันไป แบบชิล ๆ

ซึ่ง..ต่างจากฉันมาก

“ไม่ละฉันไม่หิวจริง ๆ”

ฉันยิ้ม ๆ ไปทางเอวาลีนทั้งที่แสบหน้าท้องไปหมดแต่ก็ฝืนทน เอาไว้ เพราะแน่นอนว่าต่อให้เอวาลีนจะอวบกว่าฉัน หรือจะ ตามใจปากมากแค่ไหน

สุดท้ายแล้วเธอก็ได้สวมใส่ชุดฟินนาเล่และก็เป็นตัวเด่น

ของเวทีนี้อยู่ดี

เพราะจริง ๆ แล้ว..ตำแหน่งจากการแข่งขันนั้นมันไม่ได้ สำคัญเท่ากับว่าเอวาลีนเป็นลูกสาวของใคร..และเธอนามสกุล

อะไร..

ฉันเหลือบมองไปที่ชุดของตัวเองที่แขวนข้าง ๆ กับชุด

ของเธอ

แน่นอนว่าฉันไม่ได้อิจฉาเพื่อนอย่างเอวาลีนหรอก.. เพราะคนเราเกิดมาวาสนาไม่ได้เท่ากัน

แต่การที่ฉันผลักดันตัวเองมาจนถึงจุดนี้..ฉันว่ามันก็คุ้มค่า

และขอบคุณโชคชะตามาก ๆ แล้ว

“คุณเอวาลีน ดอกไม้ค่ะ” เสียงของออแกไนซ์เดินถือช่อดอกไม้ใหญ่สะดุดตาจนคนทั้ง

งานแอบหันไปมองทางเธอ

“จากใคร” เอวาลีนขมวดคิ้วและหยิบการ์ดขึ้นมาอ่านทันที

“คืนนี้มีวันเกิดฉันนะไม่ลืมใช่ไหม?...แอลตัล” เอวาลีนอ่านโน้ตนั่นและแบะปากเล็กน้อย

“แฟนส่งมาหรอ?” ฉันถามไปเชิงแซวเจ้าตัว

เอวาลีนนิ่งไปสักพัก

“เพื่อนน่ะ....ถ้าได้มันเป็นแฟนนะอกแตกตายแน่ ๆ” เอวาลีนยิ้มเมื่อพูดถึงใครคนนั้นและแบะปากเล็กน้อยก่อนจะวางช่อดอกไม้ไว้บนเก้าอี้

“อันนี้ชุดฟินนาเล่ของคุณเอวาลีนค่ะ” พนักงานถึงสองคนช่วยกันหอบชุดฟินนาเล่มาพรีเซนต์ต่อหน้า

เอวาลีนที่เพิ่งจะใช้ทิชชู่เช็ดคราบแซนวิชที่ขอบปากของเธอ และคว้าน้ำแร่ที่อยู่บนโต๊ะตรงหน้านั้นมาดื่ม..

ส่วนทางฉันก็ได้รับชุดสีครีมเนื้อบางที่เป็นคอลเลกชั่นใหม่

จากดีไซน์เนอร์ชื่อดัง

แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ลุกไปลอง

“นี่ ออแกไนซ์เซอร์งานนี้จัดงานเป็นจริง ๆ รึเปล่าอะ?” เอวาลีนลุกขึ้นจากเก้าอี้และหยิบชุดของเธอมาถือไว้ทันที

“คะ?” พวกพนักงานเริ่มทำหน้างงและตกใจที่อยู่ดี ๆ เอวาลีน ก็ลุกขึ้นชักสีหน้า ฉันเป็นแค่นางแบบโนเนม ประกวดก็ไม่ได้ ตำแหน่งอะไรแต่ได้ใส่ฟินนาเล่ ?” เธอทวนย้ำและชี้ไปที่ชุดนั้น

“แต่เพื่อนของฉันได้ที่หนึ่ง..เพิ่งได้มาหมาด ๆ เลยนะ.. แต่เธอกลับให้เขาใส่ชุดธรรมดา ๆ เนี่ยนะ”

เอวาลีนมองมาที่ฉัน ก่อนจะดึงชุดจากมือของฉันไปทันที

“ไม่เอาน่าเอวา ดีไซเนอร์อาจจะเห็นว่ามันเหมาะกับเธอ.. ชุดฉันก็สวยดี”

ฉันพยายามจะช่วยพูดให้เรื่องมันจบ ๆ ไป

“มันไม่แฟร์กับเธอแซมมี่ และก็ไม่แฟร์กับฉันด้วย” เอวาลีนยัดเอาชุดฟินาเล่นั่นให้กับฉัน

“งานนี้เป็นงานที่เธอจะได้เฉิดฉายให้สมกับตำแหน่งที่เธอได้ ที่เธอพยายามอย่างหนักเพื่อมัน” เอวาลีนพูดอย่างเสียงแข็ง

“ฉันไม่ต้องการเอาเปรียบเธอ..และเธอก็เป็นเพื่อนของฉัน”

“ทุกคนเข้าใจตรงกันนะ ...” เอวาลีนพูดอย่างชัดเจนจนออแกนไนซ์ทุกคนพยักหน้าอย่าง

เข้าใจ

“และถ้าผู้ใหญ่คนไหนในงานมีปัญหา บอกไปว่าฉันต้องการ จะใส่ชุดนี้”

เธอพูดอย่างเด็กเอาแต่ใจ ซึ่งก็ไม่มีพนักงานคนไหนกล้าขัด และพวกเขาก็รีบจับเราทั้งสองแยกไปแต่งตัว เพื่อเตรียมขึ้น เดินแบบทันที

ถึงฉันจะไม่ค่อยสนิทกับเอวาลีนมากเท่าไหร่ แต่ฉันก็... รู้สึกว่าเธอนิสัยดีแต่เอาแต่ใจนะ..

และฉันไม่คิดเลยว่าคนรวยระดับเธอจะนับว่าฉันเป็นเพื่อน

ของเธอด้วย

งานเดินแบบผ่านไปได้ด้วยดี เกินกว่าที่คาดคิด

กล้องจากทั่วทุกทิศส่องตรงมาที่ฉัน ...ดีไซเนอร์ชื่อดังท่านนั้นเดินออกมาพร้อมกับพรีเซนต์

ชุดสุดท้ายที่อยู่บนเรือนร่างของฉันและเธอหยุดยืนข้าง ๆ ฉัน

เสียงปรบมือดังสนั่น ทำเอาฉันเองตื่นเต้นจนแทบไม่อยากจะเชื่อว่า

“งานเพอร์เฟคมากจ้ะ เธอเหมาะกับชุดนี้มาก ๆ เลย” ดีไซเนอร์ห้องเสื้อชื่อดังหันมาพูดกับฉันก่อนที่เธอจะเดินจิก

รองเท้าส้นสูงลงจากเวทีไปอย่างสง่างาม

และทิ้งให้เหล่านางแบบรวมถึงฉันที่ยืนเด่นได้ให้สื่อมวลชน เข้ามาถ่ายรูปเก็บภาพไปทำข่าวกันเต็มที่

“มองกล้องนี้ด้วยครับ” เสียงของตากล้องที่ตะโกนเรียกเพื่อขอถ่ายภาพเดี่ยวดังขึ้นเป็น คนแรก

ก่อนที่กล้องอีกหลาย ๆ ตัวจะหันตาม ๆ กันมา

แชะ แชะ แชะ แชะ.....

...............................

“ ยังไงค่ะนางแบบสุดฮอต..ฉันต้องขอลายเซ็นเอาไว้ ล่วงหน้าเลยดีไหม?”

เสียงของเอวาลีนที่เปลี่ยนชุดเสร็จสรรพ และเดินมารอแซวฉัน ที่เพิ่งแยกตัวไปสัมภาษณ์ และถ่ายรูปเสร็จ

“ขอบคุณเอวา” ฉันก้มหัวให้กับเพื่อนในวัยเดียวกันอย่างซึ้งใจและขอบคุณ

สำหรับโอกาสที่เธอสละให้

“ขอบคุณทำไมกัน?” เอวาลีนส่ายหน้าอย่างขี้เล่น

“งั้นฉันต้องขอบคุณเธอเหมือนกันที่ทำให้ฉันไม่ต้องเดิน

ในชุดยาวและยากแบบนั้น ไม่งั้นนะมีหวังสะดุดหัวทิ่มพื้นแน่ ๆ” เธอพูดอย่างขำ ๆ แต่ฉันก็ยังรู้สึกขอบคุณเธออยู่ดี

“งั้นฉันไปก่อนนะ” ไม่นานเอวาลีนก็โบกมือลา

ฉันก็เดินเข้ามาเปลี่ยนชุดเพื่อเตรียมที่จะกลับบ้าน

————————————

“อ้าวเอวา?” ฉันเดินออกมารอขึ้นแท็กซี่ก็เจอเอวาลีนที่กำลังยืนอยู่หน้ารถสุดหรูของเธอเหมือนกำลังรอใครสักคน

เอวาลีนขยิบตาข้างหนึ่ง และในขณะที่เธอยืนกอดอกพิงรถ คันหรูอย่างมาดเท่

“ฉันแค่คิดว่าอยากจะลองชวนเธอไปงานงานหนึ่งต่อในคืนนี้” เธอพูดขึ้นก่อนจะโชว์นามบัตรที่แนบมากับการ์ดช่อดอกไม้

ของเธอที่ฉันเห็นในงาน

“งานวันเกิดเพื่อนฉันเองน่ะ” เธอพูดขึ้นเหมือนเห็นว่าฉันเงียบและฟัง

“คือฉัน...” ฉันกำลังจะตอบปฎิเสธไป

“ถ้าเธออยากรู้จักกับพี่เฮเลนโมเดลลิ่ง เธอควรจะไปงานนี้”

จู่ ๆ เอวาลีนก็พูดขึ้นและมองมาที่ฉัน

“พี่เฮเลน” ฉันถามเอวาลีนย้ำอีกครั้ง

ใช่! ไม่มีนางแบบคนไหนไม่รู้จักพี่เฮเลนโมเดิลลิ่ง

“โอกาสเจอพี่เฮเลนนะไม่ง่ายนะ..ฉันเลยคิดว่าเผื่อเธอ จะสนใจ” เอวาลีนยักคิ้วและยิ้มแย้ม

พี่เฮเลน คือโมเดลลิ่งมือหนึ่งที่ปั้นนางแบบโดยเฉพาะ

มีงานทั้งในและต่างประเทศ และแบรนด์หรู ๆ ทั้งนั้น

ซึ่งถ้าฉันได้เจอกับพี่เฮเลน สาวประเภทสองมือหนึ่งของวงการนางแบบคนนี้. หนทางในการเป็นนางแบบมืออาชีพคงง่ายมากขึ้นและคงจะ

สร้างรายได้ได้มากกว่าตำแหน่งที่เพิ่งได้มาด้วยซ้ำ

“เอาไงดี?” เอวาลีนเอียงคอถามฉันเล็กน้อยและมองนาฬิกาข้อมือของเธอ

“ไปสิ ต้องไปแน่นอน” ฉันพยักหน้ารับทันที

ซึ่งชื่อของพี่เฮเลนนั่นทำให้ฉันไม่ลังเลเลยที่จะคว้าโอกาส

แบบนี้เอาไว้

“แต่งานปาร์ตี้ก็จะ..มั่ว ๆ หน่อยนะเธอคงไม่ถือใช่ไหม?”

เธอพูดก่อนจะเดินไปขึ้นรถอีกฝั่งและยังกดรีโมทเปิดประตูให้กับฉันอีกด้วย

“มั่ว?” ฉันหันไปถามกับเอวาลีนที่กำลังตั้งใจขับรถพาฉัน ไปงานปาร์ตี้ที่หนึ่ง

“ใช่ วงการนางแบบนะมันไม่ได้มีแค่ด้านขาวสะอาดนี่ เด็กบางส่วนของพี่เฮเลนก็ยินดีและเสนอตัวที่จะเป็นของเล่นพวกหนุ่มไฮโซทั่ว ๆ ไป” เอวาลีนเล่าไปขับรถไป

“อย่างเช่นเพื่อนสนิทฉันที่ชอบกินนางแบบเป็นที่สุด” เธอพูดขึ้นเบา ๆ และส่ายหน้าก่อนจะเหยียบคันเร่งขึ้นไปเรื่อย ๆ

“ฉันเห็นเธอตั้งใจมาก ๆ มาตั้งแต่ตอนแข่งขันแล้วล่ะ” เอวาลีนพูดขึ้นด้วยท่าทีจริงจังมากกว่าทุกครั้ง

“เชื่อไหมว่าฉัน...ไม่เคยมีความฝันหรือความตั้งใจต่ออะไร จริง ๆ เลยสักอย่าง” เธอพูดไปสยายผมไปอย่างชิล ๆ

“ฉันไม่ได้อยากเป็นนางแบบ ไม่ได้อยากเป็นคนมีชื่อเสียง” เอวาลีนส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

“แต่ฉันยินดีเป็นสะพานให้เธอก้าวไปถึงฝันนะ แซมมี่” เอวาลีนพูดและยิ้มด้วยแววตาหยอกล้อ

“เพราะเธอตั้งใจและพยายาม จนฉันนับถือจริง ๆ” เธอยักคิ้วก่อนจะเลี้ยวเข้าไปจอดภายในบ้านหลังใหญ่แห่งหนึ่ง

“บ้านคุณแอลตัล คนหื่นกามระดับประเทศ” เธอแนะนำทันทีที่เราจอดรถในลานจอดรถสุดกว้างแห่งนี้

ทั้งงานถูกตกแต่งอย่างหรูหรามีไฟประดับประดาไปทั้งบ้าน

แน่นอนว่ามันทำให้ฉันรู้สึกประหม่าไม่น้อยที่จะได้มาร่วม

งานวันเกิดของเพื่อนสนิทเอวาลีน ที่ดูมีฐานะมากขนาดนี้

“เราเข้าไปด้านในกันเถอะ” เอวาลีนพูดก่อนจะหยิบเอากล่องของขวัญขนาดใหญ่ภายในรถของเธอออกมาถือและเดินเข้ามาในงานพร้อม ๆ กับฉัน

ภายในงานเป็นงานปาร์ตี้ที่หรูหรา ถูกจัดกลางลานน้ำพุ ที่อากาศค่อนข้างเย็นในยามกลางคืน

อาหารและเครื่องดื่มที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้มากกว่าคนในงานซะอีก

แต่จังหวะที่กำลังจะเดินผ่านห้องโถงรับแขกที่เชื่อมกับ

ทางเดินไปสระว่ายน้ำ ด้านนอกกนั้น

“เอวาลีน!!!!!” เสียงผู้ชายคนหนึ่งที่มีสาวสวยนั่งตักอยู่ตะโกนเรียกมาทางฉัน

กับเอวาลีนที่เดินเข้ามาในงานที่ถูกจัดอยู่ริมสระว่ายน้ำ และยาวไปถึงลานน้ำพุภายในบ้าน

เอวาลีนหยุดมองไปที่ชายคนนั้น ซึ่งเขาก็น่าจะเป็นเจ้าของ งานนี้ เธอเดินตรงเข้าไปหาเขาทั้งที่มีสาวคนหนึ่ง ...และนั่นมัน...

“ผิงผิง” ฉันนึกชื่อของผู้หญิงที่นั่งกอดนัว ๆ อยู่กับเจ้าของ วันเกิดขึ้นมาได้

เธอคือคนที่ประกวดเวทีเดียวกันกับฉันและได้ที่สอง ซึ่งฉัน กับเธอก็มีคะแนนที่สูสีกันเอามาก ๆ เลย

“ของขวัญ!” เอวาลีนยื่นของขวัญของเธอให้กับแอลตัล ซึ่งนั่นทำให้เขาคลายมือที่โอบเอวผิงผิงออก และหันมารับ ของขวัญจากเอวาลีนทันที

“ไม่คิดว่าจะเจอเอวาลีน กับแซมมี่ที่นี่เลย” ผิงผิงหันมามองเอวาลีนกับฉันนิด ๆ

ฟุ๊บบ จู่ ๆ เอวาลีนก็ทิ้งตัวนั่งลงตักอีกข้างของแอลตัล

“ก็ฉันเป็นคนสำคัญของแอลตัลนี่” เธอพูดก่อนจะ..

ฟ๊อดดด หอมเข้าที่แก้มของเขาอย่างเสียงดัง

“happy birthday” เอวาลีนพูดขึ้นแต่ใบหน้าเธอมองไปที่

ผิงผิงและยิ้มก่อนจะลุกจากตักแอลตัลและเดินหันกลับมาทางฉัน

แอลตัลแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา และกัดริมฝีปากมองมาทาง เอวาลีน

“กล่องนี้อะไรอะ?” เขาเขย่ากล่องของขวัญและถามทางเอวาลีนราวกับว่างานนี้มี

แค่เขาสองคนเท่านั้น ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้อะไร มีแต่ผิงผิงที่สีหน้า เริ่มไม่ค่อยโอเคที่นั่งอยู่กับตักแท้ ๆ แต่ดูเหมือนเป็นส่วนเกิน

“ถุงยางอะ ซื้อมา 365 ชิ้น ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ปลอดภัยจากโรค นะมึง!!!” เอวาลีนพูดอย่างยิ้มแย้มและน้ำเสียงกวน ๆ แต่แอลตัลกลับไม่ได้ชักสีหน้าหรือโกรธอะไรเธอ แต่กลับกอด กล่องของขวัญไว้แนบกาย

“กูไปหาเจ๊เฮเลนดีกว่า อย่าลืมใช้ของขวัญกูด้วยละ!” เอวาลีนตัดบททันที เมื่อเห็นว่าของขวัญกวน ๆ ของเธอทำอะไร แอลตัลไม่ได้

“เฮ้ยเอวา!! แล้วมึงรู้ไซส์...ของกูด้วยหรอว่ะ??” แอลตัลถามขึ้นเสียงดัง

“ไม่ยากนี่ กูก็ซื้อไซส์ที่เล็กที่สุดนั่นแหละ” เอวาลีนก็ตอบกลับทันควัน

“พูดแบบนี้ก็สวยดิวะ มึงเดินกลับมาจับก่อนเลย ๆ!!” แอลตัลเถียงกลับอย่างไม่ยอม

“ไปแล้วไอ้บ้า!!!” เอวาลีนเดินมาจับแขนของฉันให้ออกมาจากตรงนั้น

“แต่ยังไงซะ เวลากูใช้ของขวัญกูจะคิดถึงคนให้ก็แล้วกันนะ” และนั่นคือเสียงของแอลตัลที่ตะโกนไล่หลังพวกเราออกมา

“เมาและพูดจาเลอะเทอะ ไอ้เพื่อนบ้า” เอวาลีนบ่น ๆ ก่อนจะพาฉันออกมาจากห้องนั้น

และทางที่ฉันกำลังเดินออกมายังสระว่ายน้ำ ฉันก็สวนเข้ากับ...

“มอร์ฟิน..” ฉันเหลือบมองไปทางเขานิดเพราะว่าเขาคือเพื่อนร่วมชั้นเรียน

ของฉันนั้นเอง ซึ่งทั้งงานนี้คงเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันรู้จัก มีผู้ชายวัยรุ่นอีกมากมายในงานที่นัวเนียกับพวกสาว ๆ นางแบบ รูปร่างสวย ๆ เต็มไปหมดจริง ๆ อย่างที่เอวาลีนบอกฉันเอาไว้

“พี่เฮเลนขาาาาา” เอวาลีนนำร่องด้วยการพาฉันเข้าไปหา พี่เฮเลน สาวสวยประเภทสอง ที่สวยราวกับเป็นผู้หญิงแท้ ๆ

“ว๊ายย ลูกสาวของขุ่นแม่” เธอเอ่ยทักเอวาลีนและพุ่งเข้ามากอดทันที

“พาเพื่อนมาแนะนำให้รู้จักนะคะ”

เอวาลีนเลี่ยงตัวหลบมาทางฉัน

“สวัสดีค่ะ พี่เฮเลน” ฉันยกมือไหว้เธอทันที

“ซุปเปอร์โมเดล hot hit ปีนี้ และยังเพิ่งลงจากเวที Born to be model season 2 ดีไซเนอร์ชื่อดังมาเมื่อสักครู่นี้เอง” พี่เฮเลนเอ่ยทักทายและยื่นมือมารับไหว้ฉันอย่างยิ้มแย้ม

“พี่รู้จักหนูด้วยหรอคะ?” ฉันยิ้มรับและหันไปมองทางเอวาลีนเล็กน้อย

“แซมมี่ ใครไม่รู้จักหนูก็เชยมากละ” พี่เฮเลนหัวเราะกลับมาอย่างอารมณ์ดี เธอเองก็มีกลิ่นจาง ๆ ของแอลกอฮอล์

“บลูฮาวาย์สักแก้วไหม?” เอวาลีนส่งเครื่องดื่มที่ผสมด้วยแอลกอฮอล์มาทางฉัน

กับพี่เฮเลนซึ่งเธอก็จิบดื่มและทานขนมภายในงานไปพลาง ๆ

“ไม่ละ” ฉันเลือกที่จะปฏิเสธแต่ว่า

“ดื่มกับพี่สักแก้วสิ แซมเราจะได้คุยกันคล่องคอมากขึ้น” แต่พอพี่เฮเลนเปิดประเด็นมาแบบนั้นฉันเลยจำเป็นต้องฝืนใจ ดื่มแอลกอฮอล์แก้วนั้นไปทั้งทีไม่อยากจะดื่มมันเลย

“บ้านหลังนี้ห้องนอนเยอะนะ ถ้าเมาก็ไม่ต้องกลับไว้กลับตอนเช้าเอาปาร์ตี้สไตล์ฝรั่ง ๆ หน่อยนะ” เอวาลีนกระซิบบอกกับฉัน ก่อนที่เธอจะเดินหาย ไปทักทายพวกเพื่อนแก๊งไฮโซ ๆ ของเธออีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นพวกผู้ชาย รวมถึงมอร์ฟินที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วย

“เรานะ มีสังกัดหรือโม ไหนมาทาบทามบางรึยัง?” พี่เฮเลนวางแก้วของเธอและมองสำรวจร่างกายของฉันไป

พลาง ๆ

“ยังเลยค่ะ แซมรอเจอพี่เฮเลนก่อนใครเลย” ฉันพูดอย่างเยินยอเธอและรู้งาน

“เก๋กู๊ดลูกสาว” พี่เฮเลนยิ้มออกมา เธอวางมือลงที่เอวคอดของฉัน ก่อนจะดูรูปร่าง และผิวหน้าชัด ๆ

“พรุ่งนี้ ไปแคสที่สตูนะ พี่มีงานจะให้ทำและก็....เซ็นสัญญา ใต้สังกัดโมพี่” พี่เฮเลนพูดก่อนจะตีก้นของฉันอย่างหยอกล้อ และยื่นนามบัตรสีม่วงประกายวิ้งวับให้กับฉัน

“เจอกันนะลูก แม่จะรอ” เธอพูดและยื่นค็อกเทลอีกแก้วให้ ฉันก่อนจะชน และดื่มอีกรอบ

ฉันเริ่มเดินไปรอบ ๆ งาน อย่างเกร็ง ๆ เพราะในงาน มีแต่นางแบบที่มีทั้งชื่อดัง และนางแบบหน้าใหม่เต็มไปหมด รวมถึงพวกไฮโซลูกท่านหลานเธอเต็มงาน

ภาพปาร์ตี้ที่สุดเหวี่ยง และชุดบิกินิ ชุดวาบหวิวเดินกันไป ทั่วงาน เสียงดนตรี และภาพของหญิงชายที่นัวเนียกัน ราวกับคู่รัก

นางแบบชื่อดังที่กำลังจูบอย่างดูดดื่มกับชายหนุ่มหน้าหล่อ

กลางสระว่ายน้ำอย่างไม่สนใจสายตาใด หน้าอกตู้มที่แนบเข้า แผ่นอกของเขา ภาพริมฝีปากที่บดขยี้ทำให้ฉัน...เริ่มรู้สึก ไม่ค่อยดี...

บวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่กระตุ้นอะไรบ้างอย่างในตัว

ของฉัน...

“ห้องน้ำ” ฉันรีบเดินเข้าไปในตัวบ้าน เพื่อหาห้องน้ำ

“เออนี่เธอ” เสียงของแอลตัลที่เดินเมา ๆ ตรงเข้ามาทางฉัน และเขาเปลื่อยท่อนบนเอาไว้

“เห็นเอวาลีนปะ?” เขายื่นหน้าเข้ามาถามฉันในระยะประชิด

“ไม่” ฉันตอบไปอย่างใจสั่น ๆ

“อ่อ นี่ถ้าเมาก็ขึ้นไปนอนได้นะ มีหลายห้องนอนเลย เลือกเอา” เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินลงบันไดออกไป

เพียงไม่นานฉันก็สวนกับ ผิงผิงที่เดินตามแอลตัลลงมา ด้วยสภาพที่เสื้อผ้ายับยู่ยี่ไปหมด และไม่ทักทายใด ๆ แต่เดินสวนกับฉันไปเลย

ภาพของเขาทั้งสองคนถูกสร้างจินตนาการบางอย่างภายในหัวของฉันอย่างไม่สามารถจะหยุดมันได้เลย...

ฉันเดินหาห้องน้ำ แต่กลับเจอเข้ากับห้องนอนที่ว่างอยู่ เลยเลือกที่จะเดินเข้าไปในนั้น

ก่อนจะเทกระเป๋าออกมาเพื่อหาสิ่งที่ฉันต้องการ

ยาในกล่องเพิ่งจะหมดไปที่งานเดินแบบนั้น...

และฉันไม่ได้พกเข็มฉีดยามาอีกด้วย

เพราะคิดแค่ว่ามาทำงานแล้วจะกลับบ้านเลย...

แกร็ก!! ฉันกดล็อกประตูห้องทันทีเมื่อเข้ามาแล้วพบว่าไม่มีใคร

ฉันหันมองใบหน้าของตัวเองผ่านในกระจกนั้น

เนื้อตัวเริ่มสั่นอย่างเร่าร้อน ภาพสิ่งเร้าในงานเริ่มประติดประต่ออย่างไม่อาจจะหยุดมันได้

ฉันค่อย ๆ เอามือสอดเข้าไปภายใต้ชุดราตรีรัดรูปสีดำนั้น ก่อนจะดันปลายนิ้วเข้าไปสัมผัสกับ น้ำที่ไหลออกมา จากร่องสวาทของตัวเอง

ฉันหลับตาสนิท และกำหมัดแน่น เมื่อรับรู้แล้วว่า

ปีศาจร้ายในตัวกำลังจะออกมา...

ฉันทิ้งตัวนอนลงบนเตียงกว้างใหญ่

ก่อนจะชันขาทั้งสองข้างขึ้น เช่นทุก ๆ ครั้งที่เคยทำมา

ในวันที่ขาดยาระงับ และเข็มฉีดยาลดระดับฮอร์โมนนั้น

ฉันสอดนิ้วลงไปด้านในร่องสวาทของตัวเองที่เต็มไปด้วยน้ำที่แสดงถึงความต้องการทางเพศและมืออีกข้างที่บีบหน้าอกของตัวเอง ที่คัดเต้าราวกับจะแตกออกมา

ร่องสวาทกลีบกุหลาบที่ร้อนระอุ และต้องการที่จะเสียดสี กับบางสิ่งและใช่ค่ะ..

“และเรื่องเลวร้ายที่ติดตัวฉันมาตั้งแต่เกิด... มันมีชื่อว่า... นิมโฟมาเนีย...”

“อื้ออออ...” ฉันครางออกมาอย่างไม่สามารถระงับความต้องการทางร่างกายนั้นได้

ก่อนที่ฉันกำลังจะกลาย...เป็นใครอีกคน.