CHAPTER FOUR

Third Person:

Tahimik lamang na pinagmamasdan ni Damian ang nangyayari.

Wala pa ring emosyon ang kanyang mukha.

Habang ang dalawang babaeng kasama niya ay pilit hinihila ang waitress palapit sa kanilang mesa, nananatili lamang siyang nakaupo, tila sinusukat ang bawat kilos ng dalaga.

Napansin niya ang nanginginig nitong mga kamay.

Ang namumutlang mukha.

At ang mga matang halos maiyak sa takot habang pilit kumakalas sa pagkakahawak ng dalawang babae.

"Naku... Ma'am..."

"W-Waitress lang po ako..."

"Hindi po ako escort..."

Halos hindi na magkadugtong ang mga salita ng dalaga.

Patuloy itong umatras habang pilit na binabawi ang mga kamay.

Biglang sumagi sa isip ni Damian ang eksenang nakita niya kaninang umaga.

Siya...

Siya ang babaeng nakita ko sa pedestrian lane.

Ang babaeng bakas ang matinding pagod sa mukha.

At ngayon...

Ganoon pa rin ang mga matang iyon.

Pagod ngunit puno ng determinasyon.

Nang akmang hihilahin muli ng isa sa mga babae ang waitress...

Dahan-dahang tumayo si Damian.

Agad na natahimik ang buong VIP Room.

"Enough!"

Iisang salita lamang.

Ngunit sapat na iyon upang bitawan ng dalawang babae ang mga kamay ng waitress.

Tahimik siyang lumapit sa dalaga. Mabagal ngunit mabigat ang bawat hakbang niya. Nang tuluyan siyang huminto sa harap nito, bahagyang nanginginig na nag-angat ng tingin ang dalaga. Muling nagtama ang kanilang mga mata, at tila saglit na natahimik ang buong paligid.

Mas lalo niyang napansin ang namumugtong mga mata nito at ang pagkaputla ng mukha.

Hindi ito mukhang takot lamang.

Mukha itong pagod na pagod sa buhay.

Tahimik na inilabas ni Damian ang makapal niyang wallet.

Kumuha siya ng ilang pirasong perang papel.

Hindi siya nagsalita kaagad.

Marahan niyang inilagay ang pera sa bulsa ng blouse ng dalaga.

"This is your tip."

Maikli at malamig ang kanyang sinabi. Wala man lang pagbabago sa kanyang ekspresyon o kahit kaunting emosyon sa kanyang boses.

Saglit niyang sinulyapan ang dalawang babaeng kasama bago muling ibinalik ang tingin sa waitress.

"Sayang."

"Mas malaki pa sana ang maibibigay ko kung pumayag kang samahan kami."

"Pero malinaw namang ayaw mo."

Bahagya siyang tumango patungo sa pintuan.

"You can go."

Hindi na siya nagsalita pa.

Samantala...

Hindi agad nakagalaw si Sera.

Napatingin muna siya sa perang nakasuksok sa kanyang blouse, saka dahan-dahang ibinalik ang kanyang tingin sa lalaking nasa kanyang harapan. Halata sa kanyang mukha ang gulat at pagkalito.

Hindi niya maunawaan kung bakit.

Sa kabila ng malamig nitong aura...

Hindi niya nakita ang pagnanasa o pamimilit sa mga mata nito.

Sa halip...

Isang lalaking imposibleng basahin ang nasa kanyang harapan.

Mabilis siyang yumuko bilang paggalang.

"T-Thank you... Sir."

Mahina at nanginginig pa rin ang kanyang boses.

Mahigpit niyang hinawakan ang perang ibinigay nito.

Hindi dahil sa laki ng halaga...

Kundi dahil sa isip niya, maaaring makatulong iyon sa pambili ng gamot ng kanyang kapatid.

Pagkatapos ay dali-dali siyang lumabas ng VIP Room.

Hindi na siya lumingon at tuluyan nang umalis. Ngunit hindi niya alam na habang papalayo siya, tahimik pa ring nakatingin si Damian sa nakasarang pinto. Hindi pa rin nito inaalis ang kanyang tingin, na para bang may malalim itong iniisip.

Muling bumalik sa dati ang ingay sa loob ng VIP Room.

Humalakhak ang dalawang babaeng kasama ni Damian at muling naupo sa magkabilang tabi niya.

"Babe..."

Mahina ang bulong ni Lauren habang marahang humahawak sa kanyang braso.

Lumapit si Lauren at marahang hinalikan siya sa labi. Ngunit gaya ng dati, nanatiling walang anumang reaksyon si Damian. Hindi siya gumanti sa halik, at ni isang ngiti ay hindi man lang sumilay sa kanyang mga labi. Nanatili lamang siyang tahimik, malamig, at walang mabasang emosyon sa kanyang mukha.

Napabuntong-hininga na lang ang dalaga.

"Ilang taon na kitang kasama..."

"Hindi ko pa rin mabasa kung ano talaga ang nasa isip mo."

Tahimik lamang si Damian.

Muli niyang iniangat ang hawak na crystal glass.

Ngunit bago pa man niya ito maihatid sa kanyang mga labi...

Isang mukha na naman ang kusang sumagi sa kanyang isipan.

"What's wrong?" nakangiting tanong ulit ni Lauren habang nakatingin sa kanyang mga mata.

Hindi sumagot si Damian.

Tahimik lamang niyang ininom ang laman ng kanyang baso.

Maya-maya'y muling sumagi sa kanyang isipan ang mukha ng babaeng waitress.

******

SEREA'S POV:

Halos nanghihina ang mga tuhod ko nang makalabas ako ng VIP Room.

Hindi ko namalayang mabilis na pala ang tibok ng puso ko.

Pakiramdam ko'y saka lang bumalik ang paghinga ko nang tuluyan nang sumara ang pinto sa likuran ko.

Mabilis akong nagtungo sa comfort room ng mga staff.

Pagkapasok na pagkapasok ko...

Agad akong napasandal sa lababo.

"Diyos ko..."

"Naubos ang lakas ko roon..."

Mahina kong sambit habang nanginginig pa ang aking panga.

Napatingin ako sa sarili ko sa malaking salamin.

Maputla ang mukha ko.

Halos wala na ring kulay ang mga labi ko.

Hindi ko pa rin makalimutan ang malamig na titig ng lalaking iyon.

Pero sa isang salita lang niya na 'Enough'

Tumigil ang dalawang iyon.

Parang hanggang ngayon ay naririnig ko pa rin ang malamig niyang boses.

Napailing ako.

"Ano ba naman 'yan, Sera..."

Mahina kong bulong sa sarili.

Maya-maya'y bigla kong naalala ang perang ipinasok niya sa bulsa ng blouse ko.

Mabilis kong kinapa ang aking bulsa.

Nandoon pa rin.

Dahan-dahan ko iyong inilabas.

Nanginginig pa rin ang mga kamay ko habang isa-isang binubuklat ang mga perang papel.

"Isa..."

"Dalawa..."

"Tatlo..."

"Apat..."

"Lima..."

Natigilan ako.

Nanlaki ang mga mata ko.

"Five..."

"Five thousand...?!"

Napasinghap ako.

Halos mapasigaw ako sa sobrang gulat kaya mabilis kong tinakpan ang sarili kong bibig.

"Diyos ko..."

"P-P... limang libo?"

Paulit-ulit kong tiningnan ang perang hawak ko, baka sakaling mali lang ang bilang ko.

Pero hindi.

Limang libong piso nga.

Sa buong buhay ko...

Ngayon lang ako nakahawak ng ganoong kalaking tip.

Ang limang libong ito... sapat na para sa ilang araw na gamot ni Liam. Sapat din para sa ilan niyang laboratory tests at pagkain naming magkapatid sa loob ng ilang araw.

Unti-unting nanubig ang mga mata ko. Hindi dahil sa saya... kundi dahil sa kaunting pag-asa na matagal ko nang hinihintay.

Kundi dahil sa matinding ginhawang matagal ko nang hindi nararamdaman.

Mahigpit kong niyakap ang perang hawak ko at napapikit.

"Salamat po..."

Mahina kong bulong.

"Hindi ko man kilala ang lalaking iyon..."

"Pero malaking tulong po ito sa amin."

Mabilis kong pinunasan ang mga luhang tumakas sa aking mga mata.

Hindi ito ang oras para umiyak.

Kailangan kong bumalik sa trabaho.