ANMELDENEveryone went silent when Ma’am Bainarie came in, our GED III teacher for Edukasyong Pantahanan at Pangkabuhayan.She’s the strictest and most terrifying teacher in the school. Wala siyang sinasanto kahit na ikaw pa ay anak ng isang presidente ng bansa. Kung ibabagsak ka niya, iyon na 'yon. She graduated magna cum laude from college, which probably explains why she’s so strict.“Miss Salazar, stand up!”Gulat akong napatayo sa aking upuan pagkatawag pa lang niya sa aking apelyido. Halos lumabas na ang aking dibdib sa katawan sa sobrang bilis ng pagtibok nito. Holy God, guide me."Yes, Ma'am?" pilit kong pinapakalma ang sarili. Tinaasan niya ako ng kilay na mas lalong nagpangamba sa akin. Seryoso siyang nagmartsa papunta sa harap ko. Nakatutok lang ang mata ko sa kaniya habang ganoon din ang ginagawa niya sa akin. "Nasa labas ang papa mo," God! "Puntahan mo na..." saka niya ako tinalikuran. Napahawak ako sa bandang dibdib ko. Ramdam ko pa rin ang kaba, ngunit hindi na tulad ng kanin
Isang hindi pamilyar na kuwarto ang bumungad sa akin pagkamulat ko ng aking mga mata. Napagtanto kong nasa loob ako ng ospital nang makita kong may nakasabit na dextrose sa tabi ko. Sinubukan kong tumayo ngunit agad din akong napabalik ng upo nang maramdaman ko ang pananakit ng aking likod. Holy great! Nawalan nga pala ako ng malay. "Gising ka na pala!" Dinilat ko ang aking mata. Binalingan ang kakabukas pa lang na pintuan. Nakangiting lumapit sa akin ang isa sa babaeng kagrupo ko, yung hindi ko masyadong napapansin sa kanila. "Kamusta na ang pakiramdam mo?" may bahid ng pag-aalala ang nakapinta sa kaniyang mukha. "Malakas ang pagkakabagsak mo, Jinah. Magpahinga ka na muna." Tinanguhan ko siya bilang pagsang-ayon ko. Bumalik ako sa pagkakahiga katulad ng bilin niya. Pagkatapos ay nilibot ko ang aking tingin sa silid upang maghanap ng orasan ngunit wala akong nakita. "Anong oras na ba?" "11:30 ng hapon..." tipid niyang ngiti sa akin. Nginitian ko na lang din siya bago ko ulit p
"How was your day?" Nagising ako sa aking kama. Kusa akong napangiti nang masilayan ko ang blangkong mukha ni Midnight. Nag-inat ako at humikab bago ako umupo. Inayos ko ang nagulo kong buhok. Pinantayan ang kaniyang tingin. Parehas na kaming nakaupo ngayon sa aking kama, magkaharap. "Ano nga ulit ang tanong mo?" "How was your day?" pag-uulit niya sa kaniyang tanong. Agad akong napasimangot. Bumalik ako sa pagkakahiga saka ko siya tiningnan patagilid. "Malungkot. Mukhang babagsak ata ako sa aking major." "It's okay. It's just a grade. There's still next time, Jinah..." aniya saka niya sinuklay ang aking buhok gamit ang kaniyang daliri. Hinawakan ko ang kaniyang kamay upang pigilan ito sa ginagawa sa aking buhok. Umupo ako at pinantayan ulit ang kaniyang tingin. "Malay ko ba. Ayos naman kapag reporting namin sa isang subject. Siguro, nahihiya lang talaga ako 'pag sa ibang lugar na..." kibit-balikat ko sa kaniya. Muli niyang ginulo ang aking buhok. Pagkatapos ay saka niya ako
Walang nagsasalita sa amin ni Midenna sa kalagitnaan ng byahe. Seryoso lang siyang nagmamaneho habang ang mga nakaupo sa likod ay pabulong na nagkukuwentuhan. Hindi nagtagal ay narating namin ang publikong paaralan, malapit lang sa lugar namin. Isa-isang nagsilabasan ang tatlo kong kasamahan habang ang kaninang kausap sa kanila ni Midenna ay nanatiling nakaupo, nakamasid sa amin. Bumuntong hininga ako. Inayos ko ang aking bag. Bubuksan ko na sana ang pintuan nang pigilan ako ni Midenna sa aking braso. "Why?" lingon ko sa kaniya. Hindi siya sumagot. Bagkus, lumingon siya sa likod. Tahimik na lumabas ang babae nang senyasan niya ito. Binalik niya ang tingin saakin pagkatapos. "Catheleen is my ex, Jinah. Huwag ka sanang mag-isip ng iba. Simpleng pag-uusap lang ang kanina..." mamumungay ang kaniyang matang nakatingin saakin. "Catheleen pala pangalan niya? Hm..." tango ko. Napakunot ako ng noo nang kunutan din niya ako ng noo. "Kaklase mo pero hindi mo alam pangalan niya?" "Hindi
Nagpatuloy ang laro na kami ang nangunguna sa puntos. Midenna is such a fan of kpop. Halos lahat ng patugtog na korean ay agad naman niyang nasasagot. "Grabe! Sobra akong na-enjoy. Sana maulit pa 'to..." masiglang baling niya sa akin pagkapasok namin sa kanilang sasakyan. Inirapan ko na lang siya at hindi na pinansin ang sunod pa niyang sasabihin.Kami ang nanalo sa laro. Hindi na ako tumanggi nang ibigay niya sa akin ang napanalunan naming laptop. Yung cellphone na kasama sa premyo ay pinamigay lang niya sa iba niyang kasamahan. Ayaw ko man aminin sa sarili ko pero talaga ngang nasiyahan ako sa kalagitnaan ng laro. Lalo na nang nagsunod-sunod na ang puntos namin. "Goodluck tomorrow, Jinah. Gusto sana kitang panoorin pero halata namang ayaw mo..." nakasimangot niyang tugon. Magkaharap kaming nakatayo ngayon sa pintuan ng bahay. Kakababa ko lang sa kotse nila nang sundan niya ako dito. "Sige na. Gabing-gabi na. Ingat ka..." saka ko siya tinalikuran. Bukas na ang aming seminar ka
"Good Afternoon sa inyong lahat!" panimula ng kasing-edad lang namin na lalaking emcee sa harap.Lahat ay tumahimik at tumingin sa kaniya. Walang espesyal na dekorasyon sa paligid. Simpleng mga plastik na bangko ang inuupuan namin habang ang kinatatayuan ng emcee ay simpleng ginawang entablado na gawa sa plywood. "May ipapatugtog akong mga trends na kanta. Kung sinuman ang makahula ng title ay siyang makakatanggap ng premyo." Everyone applauded as the emcee announced the mechanics of the games. And here I was, sitting silently, with no plans to join their cliché segment."At..." Emcee paused for awhile. "May karagdagang premyo kung magagawan niyo ito ng dance step." Great. This is getting worse. "Halika!" anyaya sa akin ni Midenna. Wala akong nagawa kun'di tumayo na lang din tulad ng kagustuhan niya. Iginiya niya ako papuntang gilid upang mabigyang space ang mga nautusang alisin ang mga bangko. "Ayaw ko," bigo kong iling kay Midenna nang hihigitin na sana niya ako. "I won't join
Halos tumigil ang paghinga ko sa mga binitawan niyang salita. Hindi man ako nakatingin sa kaniya'y ramdam na ramdam ko ang paninitig niya sa akin.Parausan tuwing gabi…Hindi ako t*nga para hindi maintindihan ang ibig niyang sabihin doon. Sa café pa lang ay quotang quota na ako sa ilang pambabastos
Naniniwala ako na kapag mahirap ka, wala kang bilang sa mundo.Dito sa maliit na baryo namin sa Cagayan, kaming mga mahihirap ay parang asong kalye kung ituring. Uutos-utusan ng kung sinumang mas nakatataas sa amin, tapos kapag hindi na kailangan, basta na lang itatapon sa gilid.Bukod sa wala kami
Medyo natagalan bago ako nakabangon mula sa pagkakahiga. Ramdam ko ang lagkit sa buong katawan ko pero mas nangingibabaw ang hapdi. Pagkaapak pa lang ng paa ko sa sahig ay muntik na akong mabuwal. Literal na nangangatog ang tuhod ko."Ten minutes, Ika. I'm counting," dinig kong sabi ni Ymilio mula
“Ang sagwa n'yo po palang makipag-s*x!” ulit ko pa, sunod ay pinapahid ko ang gilid ng labi ko gamit ang likod ng kamay ko. Lasang-lasa ko pa rin ang lagkit at alat ng likidong iniluwa niya sa loob ng bibig ko."You're making a fuss over a drop of milk? We haven’t even started the real work," he sa







