LOGIN"Nice to see you again, Jinah…”I smiled at him before sitting down, meeting his gaze. I could see his entire face clearly now.“How was your day?” he asked.I paused for a moment, trying to think of everything that had happened to me today. I automatically smiled when someone came to mind."Midenna and I—""Stop!" Midnight cut me off before I could even tell him about everything that happened throughout my day.Before I could do anything, he suddenly disappeared. What happened?*****Tatlong libong pera ang nakalatag sa gilid ng kama ko ang bumungad sa akin kinabukasan. Dinampot ko ito at nilagay sa bag. Baka galing dito kanina ang aking ama at hindi ko man lang natunugan. Kulang pa ito para pangbayad sa lahat nang pinamili sa akin ni Midenna, pero ayos lang. Isunod ko na lang ang iba sa susunod kong allowance. Mabilis akong bumaba nang makarinig ako ng katok galing sa pintuan. Hindi ko pa nabubuksan pero may pakiramdam na ako kung sino ito."Hi, Janella ko!" I knew it. "Ano na n
Nilingon ko siya nang hindi siya nagsalita. Naabutan kong nakangiti siyang nakatitig sa akin. Tinalikuran ko siya saka ako naglakad sa malapit na waiting shed. Kumunot ang noo ko nang nakangiti siyang sumunod sa akin. "Hindi ka ba hinahanap sa inyo?" hindi ko na naiwasang mainis. "Hindi..." ngisi niya sa akin saka ginulo ang buhok ko. "Wala kang girlfriend na magagalit kakasunod sa akin?" "Iyan na ba ang technique mo para malaman kung single ako o hindi?""Psh!" wala na talagang pag-asa ang isang 'to."Alam mo bang ito ang unang pagkakataon na makasama ka sa gabi?" "Yeah, right—Midenna!"Nagulat na lang ako nang bigla niya akong buhatin papunta sa balikat niya."Magmo-mall tayo," pahayag niya habang may malawak na ngiti sa labi."Ibaba mo ako, isa!" Tuloy lang siya sa paglalakad. Hindi iniinda ang mga suntok ko sa kaniyang likod. "Bwisit ka!" sigaw ko sa mukha niya nang maibaba niya ako sa tapat ng mall. Tinawanan niya lang ako sabay tapik sa tuktok ng aking ulo. "Stvpid!" pad
Hindi pa nakaka-isang minuto akong nakaupo sa silya ko nang tumayo sa harap ko ang kaklase kong babae, isa sa ka-grupo ko sa seminar. "Pag-aralan mo 'yan..." padabog niyang nilapag sa mesa ko ang isang libro. Saglit niya pa akong tinitigan bago nagmartsang paalis. Napabuntong hininga na lang ako nang makita ko ang kakapalan ng bigay niya. Dinampot ko ito saka ko ipinasok sa bag ko. Hindi ko alam kung ba't ako ang napili nilang pagkatiwalaan sa discussion. Alam naman nilang hindi ako pala-salitang tao. Bahala sila.Lahat ay tumahimik at umayos ng upo nang pumasok ang terror naming professor. Tutok na tutok ako habang seryoso niyang pinapaliwanag ang mga teaching strategies. Isa siya sa nakilala kong guro dito na madali niyang ipaintindi sa kaniyang estudyante lahat ng mga aralin. Strikta siya kung strikta pero may silbi naman pagiging strikta. Hinanda ko ang sarili ko nang tapos na siya sa kaniyang discussion. Paniguradong magpapa-oral na naman siya.At mukhang tama ang hinala ko
Nakapagtataka dahil kung ilag na sa akin ang mga kapwa ko estudyante, mas lalo pa itong nadadagdagan ngayon. Yung tipong matanaw lang nila akong dadaan, sobrang pag-awat na ang gagawin nila na akala mo talaga may dala-dala akong virus sa katawan. Kaya ang ending, hindi ako masyadong nakakatulog nang maayos sa kakaisip kung ano bang mali sa akin. E, wala naman akong maalala na kakaibang nagawa ko sa kanila. "Nandito ka lang pala!" Gulat akong napalingon nang may kumalabit sa braso ko, si Midenna lang pala. Hindi na talaga ako nabibigla sa biglaang pagsulpot niya kung saan. Maliban na lang kung nasa ilalim ako ng pag-iisip tapos basta-basta na lang niya akong tatawagin, katulad ngayon. "Ang loner mo masyado!" natatawa siyang tumabi sa akin. Tahimik ko na lang iniwas ang tingin sa kaniya. Kasalukuyan kaming nasa likod ng building, nakasilong sa Acacia Tree. Walang may gustong pumuntang estudyante dito, maliban lang sa akin. Ewan ko sa kanila, nakakatakot daw kasi ang parteng dito. "
Paulit-ulit kong kinukurap ang aking mga mata. Nagbabakasali na may makita pang ibang bagay bukod sa buwan, ngunit kahit dukutin ko pa palabas ang aking mata ay wala ng pag-asa. Walang pag-asa na makilala pa ang kinaroroonan ko. Umakyat lahat ng kaba ko sa dibdib nang sinubukan kong igalaw ang katawan ko. Wala ni isa ang nais maigalaw, para bang may kumukontrol sa akin."Jshsbsbdndbdj…" subok kong salira kaso, holy sh*t! Kahit ang bibig ko ay hindi na rin maibuka. Ano bang nangyayari sa akin?Marahas kong ipinikit ang aking mga mata, magbabakasaling magising kung ako man ay binabangungot. Ngunit nadismaya na lang ako nang ganoon pa rin ang bumungad sa akin. Kaba at pananayo ng aking balahibo sa katawan ang tanging naramdaman ko nang may lalaking tumayo sa harap ko. Lalaking blangko ang mukha subalit kitang-kita ng dalawang mata ko ang pagsilay ng ngisi sa kaniyang labi. "Who are you?!" saglit akong nagulat nang walang kahirap-hirap kong naibuka ang bibig ko. "Who are you?!" pag-uul
"Akala ko nabingi ka na naman, e!" halos mapunit na ang labi sa kakangiti. "Ano na naman ang kailangan mo?" tamad ko siyang tiningnan. "Sabay na tayo umuwi." Psh. Inikutan ko siya ng mata at tinalikuran. Kung ang ibang estudyante dito ay lubos kung magpapansin sa kaniya, pwes ako, hindi. Ayaw ko sa sobrang maputing lalaki at mas lalo na sa preskong lalaki. Ganiyan na ganiyan ang pagkakakilala ko sa kaniya. Ni hindi ko nga maintindihan kung anong nagustuhan nila sa kaniya, e. Palibhasa, uhaw sa mapuputing lalaki lahat ng kababaihan dito. Probinsyanang-probinsyana. "Kahit kailan talaga napakasungit ng Janella ko.""Janella?" kunot-noo kong baling sa kaniya.Kasalukuyan kaming nasa sakayan ng Jeep. Ewan ko ba't lagi siyang nakasunod sa akin kahit halos hindi ko na mabilang ang pangbubugaw ko sa kaniya."Si Janella na artista. Hindi mo siya kilala?" namimilog ang singkit niyang matang nakatingin sa akin."Ewan ko sa 'yo!" sabay ikot ko ng mata sa kaniya.Mabilis kong pinara ang muntik
Medyo natagalan bago ako nakabangon mula sa pagkakahiga. Ramdam ko ang lagkit sa buong katawan ko pero mas nangingibabaw ang hapdi. Pagkaapak pa lang ng paa ko sa sahig ay muntik na akong mabuwal. Literal na nangangatog ang tuhod ko."Ten minutes, Ika. I'm counting," dinig kong sabi ni Ymilio mula
“Ang sagwa n'yo po palang makipag-s*x!” ulit ko pa, sunod ay pinapahid ko ang gilid ng labi ko gamit ang likod ng kamay ko. Lasang-lasa ko pa rin ang lagkit at alat ng likidong iniluwa niya sa loob ng bibig ko."You're making a fuss over a drop of milk? We haven’t even started the real work," he sa
Halos hindi ko na malasahan ang steak na nginunguya ko habang siya'y halos patapos na. Para akong kumakain ng papel habang panakaw-nakaw ang tingin sa kaniya. Grabe. Normal na normal na siguro sa kaniya ’yung ganito. ’Yung magha-hire ng gagawing parausan, tapos kapag magsawa ay hahanap na naman ng
Halos tumigil ang paghinga ko sa mga binitawan niyang salita. Hindi man ako nakatingin sa kaniya'y ramdam na ramdam ko ang paninitig niya sa akin.Parausan tuwing gabi…Hindi ako t*nga para hindi maintindihan ang ibig niyang sabihin doon. Sa café pa lang ay quotang quota na ako sa ilang pambabastos







