อยู่กันไปก็รักกันเอง

"อยู่กันไปก็รักกันเอง"

นั่นคือคำพูดเนิบๆ ของผู้เป็นย่าที่ทำเอาญารินถึงกับอึ้งไปเลย ดวงตาคู่สวยเหล่มองใบหน้าเหี่ยวๆ สลับกับหน้าพ่อเป็นระยะ เธอเองก็เดาใจย่าไม่ถูก แถมตอนนี้บรรยากาศในห้องก็เครียดมากจนเธอหายใจไม่ออก มันเหมือนว่าเธอกำลังทำผิดและมันก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด ยิ่งได้ยินทุกประโยคที่ผู้ใหญ่คุยกันมันก็ยิ่งทำให้รู้ว่าเรื่องของเธอกำลังเลยเถิดไปไกลเกินกว่าที่จะปล่อยผ่าน เอาตรงๆ มันพูดไม่ออก บอกไม่ถูก มันเหมือนคนน้ำท่วมปาก ไม่พอยังแอบรู้สึกหวิวๆ เคว้งๆ ตงิดๆ ในใจพิกล มันเหมือนกับว่าเธอกำลังถูกทุกคนมัดมือชกให้ต้องตกลงแต่งงานกับผู้ชายแปลกหน้าที่เธอยังไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อด้วยซ้ำ

ฉันงง

ส่วนไอ้ผู้ชายข้างๆ ฉันก็คง

งงเป็นไก่ตาแตกไม่แพ้กัน!!

เพราะตอนนี้พวกป้าๆ ที่เป็นผู้ใหญ่หัวหงอกเสี้ยมเก่ง ต่างลงความเห็นด้วยสีหน้าจริงจังว่าจะต้องทำทุกอย่างให้ถูกต้องเพื่อรักษาหน้าและชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล และเพื่อกันไม่ให้มีคนนินทา ก็เลยแก้ปัญหาที่แสนจะน้ำเน่าเหมือนในละครที่เธอเคยดูเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว นั่นก็คือ...จับแต่งให้มันจบๆ ไป

เดี๋ยวก่อนนะ!!

เฮลโหล~

ได้ยินฉันไหม

ถามความคิดเห็นฉันยัง

แล้วไอ้งั่งนั่งบื้อข้างๆ ก็ไม่พูดอธิบายห่าเหวอะไรเลย คือก็รู้นะว่าตกใจ แต่ช่วยตั้งสตินิดหนึ่ง แก้ตัวนะเป็นไหม ฉันพูดจนปากจะฉีกถึงรูหูอยู่แล้วเนี่ย!! หญิงสาวคิดพลันลอบถอนหายใจ ดวงตาคู่สวยชำเลืองมองคนตัวโตที่นั่งพับเพียบข้างๆ เธอ ยิ่งไปกว่านั้นไอ้สีหน้าที่เหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนั่นคืออะไร ทำไม อย่าบอกนะว่ารู้สึกพะอืดพะอม รังเกียจที่จะต้องแต่งงานเข้าหอกับเธอ

เหอะ!! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย

ฉันก็ไม่ได้อยากแต่งเหมือนกัน เป็นไปได้อยากจะลุกขึ้นมาอย่างองอาจ แล้วตะโกนอย่างไม่แคร์เวิลล์ต่อหน้าทุกคนว่า ไอ ด้อน แคร์ เสร็จแล้วก็นะ....ขับรถกลับคอนโดเดี๋ยวนี้ตอนนี้เลย

แต่อนิจจา.....

มันทำไม่ได้อย่างที่คิดไง

ความเป็นจริงคือ เสียงร้องโวยวายของเธอเมื่อคืนมันทำคนทั้งบ้านตื่น ถ้าแค่พ่อกับญาติๆ คงไม่เท่าไหร่ แต่นี้มีทั้งคนงาน คนขับรถ คนสวน คนรับใช้ที่เห็น มันก็นะ....กลายเป็นเรื่องใหญ่ แถมไอ้ผู้ชายเฮงซวยที่นั่งข้างๆ ร่วมชะตากรรมกับเธอก็ยังอยู่ในสภาพกึ่งโป๊ะ กึ่งเปลือย และถึงจะมีกางเกงบ็อกเซอร์ปิดบังส่วนตุงๆ นั้นอยู่ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้น เธอกับผู้ชายที่นั่งติดกันรู้ดีว่าไม่มีอะไรเกินเลย เพราะต่างคนต่างหลับ แต่อย่างว่าภาพที่เห็นมันสื่อให้คิดในแง่ดีไม่ได้เลยจริงๆ

หญิงชายอยู่กันสองต่อสอง

ถ้าเป็นข้างนอกคงไม่เท่าไหร่

แต่นี่.....

มันอยู่ในห้องนอนไง

มันก็เลยหมดคำแก้ตัว!!

 

มุแงง~

จบแล้วญาริน!!

ชีวิตโสดๆ สวยๆ ชิคๆ ต้องมาจบเห่ที่คำว่า "แต่งงาน" เพื่อรักษาชื่อเสียงและหน้าตาอันแสนบางของวงศ์ตระกูลที่ถือเป็นผู้รากมากดีสมัยเก่าก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น....

พอถามไปถามมาถึงสาเหตุก็กลับกลายเป็นว่าเป็นเธอที่ผิดเอง ไอ้ผู้ชายที่นั่งบื้อประหนึ่งกลัวดอกพิกุลร่วงออกจากปากคือ "หลาน" ของเพื่อนสนิทย่าที่โตมาด้วยกัน แถมยังมีดีกรีไม่ธรรมดาเป็นถึงหมอจบใหม่ที่มาทำงานใช้ทุนที่ ร.พ. แถวบ้าน

เชี่ยเอ้ย!!

แล้วทำไมไม่พักที่พักในร.พ.

จะมาพักที่บ้านย่าทำไมวันนี้....

จะบอกว่า "บังเอิญ" มันก็พูดได้ไม่เต็มปาก ยิ่งย่าทวนความทรงจำเธอที่กำลังตกใจด้วยน้ำเสียงตำหนินิดๆ ว่า

"จำที่ย่าบอกไม่ได้หรือ"

"บอกอะไรคะ"

ญารินรีบถามด้วยสีหน้าร้อนรน ทุกอย่างรอบตัวตอนนี้มันกดดันมากบอกเลย

"พี่พีทจะมาพักที่บ้านย่า"

พี่พีท??

มาพัก??

ที่บ้านย่า??

ใช่!! เธอจำได้ แต่ "พี่พีท" ที่ย่าพูดถึงเนี่ยไม่ใช่ "พี่พีท" หลานสาวคนสวยของย่าอีกคนที่อายุมากกว่าเธอสองปีเหรอ แต่เดี๋ยวนะ!! ขอเธอตั้งสติแป๊บ สิ่งที่ย่าบอกก่อนหน้า แล้วเธอเหนื่อยจนนึกไม่ออก คือเรื่องนี้สินะ โธ่ถัง กะละมัง หม้อ ไห!! ญาริน เธอเข้าใจผิด "พี่พีท" จะเป็น " พี่พีทชี่" ได้ยังไง อยากจะชกหัวตัวเองแรงๆ ในความโง่เง่าก็กลัวเจ็บ เอาเป็นว่าไอ้ผู้ชายที่เธอไม่เคยรู้จัก ย้ำว่าไม่รู้จักเลยจริงๆ มีชื่อว่า

พีท!!

และเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นคนที่นั่งหน้าตั้ง หลังตรงข้างๆ เธอไม่ได้ผิดอะไรเลย เพราะห้องๆ นั้นคือห้องที่ย่าตั้งใจจัดไว้ให้เขาพักอยู่แล้ว แต่เป็นเธอที่เสร่อเข้าห้องผิดเอง เพราะไม่ฟังย่าให้ดีว่าห้องที่จัดให้เธอนั้นคือห้องทางซ้ายมือ ไม่ใช่ห้องทางขวามือ พอเธอเถียงว่าได้ยินย่าบอกว่าให้พักที่ห้องขวาจริงๆ ย่าก็พูดเสียงสั่นๆ เหมือนน้อยใจว่า "หลานหาว่าย่าโกหกเหรอ" เอากับย่าสิ!! ใครมันจะกล้าโทษคนแก่ บางทีอาจเป็นเธอที่ฟังผิดเองก็ได้ 

"พะ....พูดอะไรหน่อยสิ"

ญารินกระทุ้งข้อศอกใส่คนนั่งข้างๆ เผื่อคำพูดของคนที่เป็นหมออาจจะดูน่าเชื่อถือกว่าคำพูดของเธอที่ไม่มีใครสนใจฟัง คือแบบว่าไร้น้ำหนักสิ้นดี

และคำพูดคำแรกที่ออกจากริมฝีปากได้รูปของนายนั่นที่นั่งบื้อเป็นตอไม้อยู่นานสองนานก็ทำเอาญารินที่อุตส่าห์ฝากความหวังไว้อย่างดิบดีถึงกับอ้าปากค้าง อยากจะระเบิดตัวเองให้กลายเป็นโกโก้ครั้น เพราะแทนที่จะปฏิเสธ แต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจังเกินเบอร์ประหนึ่งกลัวว่าเธอจะมีมลทินให้หมองหม่นว่า

"ผมจะรับผิดชอบเองครับ!!!"

ฉิบ*""

หญิงสาวสบถเสียงต่ำ ดวงตาคู่สวยเบิกโตจนแทบถลนด้วยความตกใจ แต่ตอนนี้มันทำอะไรไม่ได้ไงนอกจากพึมพำให้คนข้างๆ ได้ยินเต็มสองหูว่า

ถ้าจะพูดแล้วมันแย่กว่าเดิม

ก็จงเงียบและหุบปากไปซะ!!!!