Ch. 6: Prim

Aria's point of view

Napilitang umurong si Luigi. Kahit gaano pa katapang ang apog niya sa mansyon namin, wala siyang laban sa mga Villarreal. He looked at me with pure hatred, yung tingin na babayaran mo 'to mamaya, bago siya bumalik sa bar area, bagsak ang mga balikat na parang basang sisiw. deserve na deserve.

One point for me, zero for the ássholes back home, tagumpay na bulong ko sa sarili ko.

Ibinaling ko ang atensyon ko kay Saint King. He was leaning closer, his hand resting on the back of my seat. "So, Aria... anong kailangan ng isang Zaldivar sa isang tulad ko? Hindi ba't balita na ang engagement mo sa lalaking 'yon?"

I laughed, a soft, melodic sound na sinadya kong gawing mapang-akit. "Engagement? That's just a contract my Tita signed. It doesn't mean anything to me. I prefer... more interesting company."

Pinaglaruan ko ang laylayan ng buhok ko habang nakatitig sa mga mata ni Saint. He was charming, and I could feel him responding to my flirtation. He reached out to tuck a strand of my hair behind my ear.

"I like your honesty. You're different from—"

"Saint."

Isang salita lang 'yon mula kay Roigie, pero parang biglang lumamig ang hangin sa paligid. Napalingon ako sa kanya. Roigie was just sitting there, swirling the ice in his glass, pero ang talim ng tingin niya sa kapatid niya.

Wait. Did I see that right? Biglang binawi ni Saint ang kamay niya. Parang isang salita lang yun, tameme na agad? Saint King—the untouchable playboy of the club, suddenly behaved. Uminom na lang siya ng whiskey niya at bahagyang lumayo sa akin.

What the hell was that?

"Is there a problem, Roigie?" tanong ko, looking at him with a raised eyebrow. "Bakit parang bad mood ka yata?"

Roigie placed his glass on the table with a soft thud. "I just don't like it when my brother gets too ahead of himself. Especially with someone... fragile."

"Fragile?" Muntik na akong matawa. "Hindi mo ba nakikita 'tong leather jacket at boots ko? I'm anything but fragile."

"Maybe," he whispered, leaning in so close that I could smell the familiar scent of his cologne, the same scent that was all over me during that car crash and the wrestling match with his fiancée. "But I’ve seen how easily you get bruised, Aria."

Napatigil ako. My heart skipped a beat. Is he referring to the scratches on my arm? Yung mga kalmot na nilinisan niya? Pero bago ko pa siya masagot, lumingon siya kay Saint.

"Saint, I think I saw your friends at the bar. Why don't you join them for a while? I need to have a... private conversation with Miss Zaldivar about a business matter."

Nakita ko ang pag-aalinlangan sa mga mata ni Saint. Tumingin siya sa akin, tapos kay Roigie. But in the end, he just sighed and stood up. "Fine. Enjoy the business talk, Roigie. Nice meeting you, Aria."

Nang makaalis si Saint, kaming dalawa na lang ang natira sa booth. The space felt smaller. Ang init na naman, kahit ang lakas ng aircon ng club.

"What do you want, Roigie?" asik ko sa kanya, dropping the sweet act. "Bayad na ako sa'yo, 'di ba? The debt is clear. Bakit ka ba nangingialam sa pang-e-seduce ko sa kapatid mo?"

Roigie leaned back, his arm spreading across the back of the sofa, effectively trapping me. "You're playing a dangerous game, Aria. My brother doesn't know who you are. He doesn't know about the car, the debt, or the fact that a week ago, you were moaning my name in a VIP room."

"I was acting!"

"Were you?" He smirked, his eyes dropping to my lips. "Tell me, Zaldivar... bakit mo kailangang gamitin ang kapatid ko? To spite your Tita? To annoy Luigi? O para lang patunayan sa sarili mo na wala ka nang nararamdaman mula sa halik ko last week?"

"You're delusional," I spat, but my inner thoughts were screaming. Bakit ba ang galing niyang basahin ako? "I chose Saint because he's a Villarreal. Simple as that."

"But I'm a Villarreal too," he whispered, his hand suddenly finding its way to the back of my neck, his thumb stroking the sensitive skin there. "And I'm much, much better at burning things down than he is."

Napalunok ako. The intensity in his eyes was terrifying. He was like a predator playing with his food. Mali yata ang pinasok ko. Akala ko gagamitin ko sila, pero bakit parang ako ang unti-unting nakukulong sa laro ni Roigie Kade?

"Let go of me, Roigie," I whispered, but I didn't move.

"I told you, Aria... this isn't the last time we'll see each other." He leaned in closer, his lips brushing against my ear. "And for the record, stop trying to seduce my brother. It’s making me... impatient."

Sa gitna ng bangayan namin ni Roigie, biglang nahagip ng mga mata ko ang isang pamilyar na bulto sa hindi kalayuan. Nanlaki ang mga mata ko.

Nyssa?

Anong ginagawa ng anak ni Victoria rito? Si Nyssa lang ang tanging rason kung bakit hindi ko pa tuluyang sinusunog ang mansyon nina Tita. She’s the golden child, prim and proper, at laging sumusunod sa gusto ng magulang niya. Pero ngayon, nakatayo siya sa gitna ng wild na crowd, mukhang takot at hindi mapakali.

"Excuse me," mabilis kong sabi kay Roigie, hindi na naghintay ng sagot niya.

Nakita ko ang isang lalaking medyo may katabaan at parang dito palang amoy ko na ang alak sa kanya, namimilit din kay Nyssa. Hawak nito ang braso ng pinsan ko at pinipilit na siyang hinahatak kung saan.

"Nyssa!" sigaw ko habang sumisingit sa crowd. "Ano’ng ginagawa mo rito?"

"A-Aria..." naiiyak na tawag niya sa akin. "I just wanted to see you, nalaman ko kay Luigi na isinama ka niya rito, I was worried—"

"Bitawan mo siya," hinarap ko yung lalaki. My voice was cold as ice. "Ngayon din."

"At sino ka namang pakialamera ka?" angal nung lalaki, lalong hinigpitan ang hawak kay Nyssa. "GF ko 'to tonight, kaya umalis ka rito kung ayaw mong masaktan."

"GF mo mukha mo! Pinsan ko 'yan at wala siyang balak sumama sa isang mukhang palaka na katulad mo!" asik ko. Ramdam ko ang pag-akyat ng dugo ko sa ulo. Walang pwedeng humawak sa kapatid ko nang ganyan.

"Aria, let's just go, please..." bulong ni Nyssa, nanginginig na siya.

"No, Nyssa. Hindi tayo aalis hangga't hindi nagso-sorry ang gonggong na 'to," matigas kong sabi.

Nagdilim ang paningin nung lalaki. "Aba, matapang ka ah!" Sa tindi ng galit niya, binitawan niya si Nyssa at mabilis na iwinasiwas ang kamay niya para sabunutan ako.

I winced, waiting for the impact, pero bago pa man dumapo ang mga daliri niya sa buhok ko, isang malakas na tunog ng pagpihit ng buto ang narinig ko.

Isang kamay ang mabilis na humuli sa braso nung lalaki. Isang kamay na may suot na mamahaling relo at punong-puno ng awtoridad.

"I don't think that's a good idea," boses 'yun ni Roigie, na nagpapatayo ng balahibo ko.

Hinigpitan niya ang hawak sa braso nung lalaki hanggang sa mapaluhod ito sa sakit. "You touched something that doesn't belong to you. And now, you're planning to lay a hand on her?"

"A-aray! Bitaw! Sino ka ba?!" daing nung lalaki.

"Someone you don't want to meet in a dark alley," sagot ni Roigie, bago niya marahas na itinulak ang lalaki palayo. "Get out of my sight. Before I decide to make sure you never walk again."

Kumaripas ng takbo yung lalaki na parang nakakita ng demonyo. Hinarap ako ni Roigie, ang kanyang mga mata ay bumalik sa dati nitong lamig, pero may bahid na ng pag-aalala na sinubukan niyang itago pero nakita ko 'yun, ha.

"Are you okay?" tanong niya, ang tingin ay nasa akin lang, na para bang nakalimutan niya ang presensya ni Nyssa.

"I-I'm fine," hingal kong sagot, bago ko mabilis na niyakap si Nyssa. "Nyssa, bakit ka ba pumunta rito? Mapapahamak ka, alam mong bawal ka sa ganitong lugar."

"I just... I couldn't let you be alone with Luigi," mahina niyang sagot, humihikbi na.

Napatingin ako kay Roigie. He was standing there like a dark guardian, watching us. Nakakainis. Bakit kailangang siya pa ang laging sumasagip sa akin? At bakit sa tuwing nandoon siya, pakiramdam ko ay ligtas ako kahit alam kong siya ang pinakamapanganib na lalaki sa silid na ito?