Ch. 7: Home

Aria's point of view

"Nyssa, let's go. Uuwi na tayo," mahinahong sabi ko habang inaalalayan si Nyssa na nanginginig pa rin. Gusto ko nang lumabas sa mausok at magulong lugar na 'to.

"I'll take you home," singit ni Roigie. Hindi iyon tanong kundi isang desisyon. Napabuntong hininga qko. Kahit kailan talaga paladesisyon ang lalaking 'to.

Napatigil ako. "No thanks, Roigie. Nakakaabala na kami. We'll just call a cab or—"

"I said, I'll take you home, Aria. It’s late, and your cousin is clearly in no state to be wandering around," putol niya sa akin. At tinitigan ako ng mariin.

Bigla kong naalala si Saint. Nasaan na 'yun? Akala ko ba business talk lang ang rason ni Roigie kaya niya pinalayas ang kapatid niya? Pero bago ko pa maitanong, isang marahas na kamay ang biglang humuli sa braso ko.

"Aria! What the fúck is wrong with you?! Kanina pa kita hinahanap!"

Si Luigi na naman. Namumula na ang mukha, amoy na amoy ko na rin ang alak sa bungangá niyang mabaho, at halatang kanina pa nagngingitngit sa galit. "Let's go! I'm taking you and your cousin home. Ngayon din!"

Marahas niya akong hinila, dahilan para mapatagilid ako. "Bitawan mo ako, Luigi! Nasasaktan ako!"

"I don't care! Fiancee kita, kaya susunod ka sa akin—"

Hindi natapos ni Luigi ang sasabihin niya dahil isang kamay ang humarang sa kanya. Roigie stepped in, his presence so overwhelming na parang biglang lumiit si Luigi sa paningin ko.

"Step back, Monteclaro," pagbabanta na utos ni Roigie.

"At sino ka namang pakialamera ka?! This is Zaldivar business!" sigaw ni Luigi, pinilit pa talagang magmatapang kahit halatang nanginginig na ang boses. Abah, tumapang lang kasi lasing. Di na ata nakilala ang isang Villarreal.

Roigie smirked, a cold and mocking smile. "I'm the one who's taking them home. Baka kung ano pang gawin mo sa kanila sa loob ng sasakyan mo."

Tiningnan ni Roigie si Luigi mula ulo hanggang paa na parang nandidiri. "Besides, look at yourself. Mas mukha ka pa namang adik sa mga tambay sa kanto kaysa sa isang disenteng fiancé. You’re in no condition to drive, let alone protect anyone."

"What did you say?!" Akmang susugod si Luigi pero isang matalim na tingin lang mula kay Roigie ay napaatras na siya.

"You heard me. Go home, Monteclaro. Bago ko pa makalimutan na may merger ang pamilya niyo sa mga Zaldivar at tuluyan kitang iligpit dito," banta ni Roigie.

Hinarap ako ni Roigie, ignoring Luigi’s presence completely. "Aria, Nyssa. My car is outside. Let’s go."

Wala nang nagawa si Luigi kundi panoorin kaming maglakad palayo. Ramdam ko ang talim ng titig niya sa likuran namin, pero wala akong paki. Mas ligtas ako sa tabi ng démonyong si Roigie kaysa sa hayop na si Luigi.

Habang naglalakad kami palabas, pasimple kong tiningnan si Roigie. Bakit mo ba 'to ginagawa? Is it just for the debt? O may iba pa?

Nang makarating kami sa sasakyan niya, pinagbuksan niya si Nyssa sa likod bago hinarap ako. "Get in, Aria."

"Bakit kailangang insultuhin mo pa siya ng ganoon?" tanong ko, referring to his tambay comment. Hindi ko mapigilang mapangisi kahit seryoso na ang sitwasyon.

"Because it's the truth," simple niyang sagot habang binubuksan ang pinto para sa akin. "At dahil ayokong may humahawak sa'yo na hindi ako."

Napatigil ako. Ano raw? My heart did a stupid little somersault. Huwag kang marupok, Aria. Acting lang 'to. Seduction game lang 'to. Game ka naman diba?

"Whatever, Villarreal. Just drive us home," sabi ko na lang at sumakay na.

Habang dahan-dahang umaalis ang sasakyan sa tapat ng club, nakita ko sa side mirror si Luigi na naiwan sa kalsada, mukhang talunan. Isang panalo na naman para sa akin, pero bakit pakiramdam ko, sa bawat segundong kasama ko si Roigie, ako ang unti-unting natatalo?

"Aria..." mahinang tawag ni Nyssa mula sa likod. "Sino ba talaga siya? Bakit parang... bakit parang kilalang-kilala ka niya?"

Hindi ako nakasagot. Gusto ko ring itanong 'yan. Dahil sa bawat haplos at bawat tingin ni Roigie, parang may kung anong alaala sa utak ko ang subok talaga na bumabangon, mga alaalang matagal nang nakabaon, kasama ng mga magulang ko.

Habang bumabaybay ang sasakyan ni Roigie sa tahimik na subdivision namin, walang nagsasalita sa amin. Ang tanging maririnig lang ata ay ang mahinang hininga ni Nyssa sa likuran na parang nakatulog na sa pagod at takot. Pasimple kong tinitingnan si Roigie. Seryoso lang siyang nakatingin sa kalsada, ang isang kamay ay nasa manibela habang ang isa naman ay nakapatong sa gear shift.

"We're here," maikling sabi niya nang huminto kami sa harap ng malaking gate ng mansyon. Errr. Feeling ko isang oras akong nakatitig sa kanya.

"Thanks, Roigie. For everything," sabi ko nang hindi tumitingin sa kanya. Bubuksan ko na sana ang pinto nang maramdaman ko ang kamay niya sa braso ko.

"Aria," tawag niya sa pangalan ko. His voice was low, almost like a warning. "Be careful inside. Kung may mangyari... nandito lang ako."

"I can handle my family, Roigie," sagot ko bago tuluyang lumabas. Ginising ko si Nyssa at sabay kaming pumasok sa loob.

Pero pagtapak pa lang namin sa main door, parang biglang bumigat ang hangin. Nakatayo sa gitna ng hallway si Tita Victoria, suot na ang kanyang silk robe, at kung hindi ako nagkakamali, umuusok na naman ang ilong niya sa galit. Her eyes were bloodshot, looking like a predator waiting for its prey.

"So, the brat is finally home," panimula niya. "At dinamay mo pa ang anak ko sa kalsadahan mo?!"

"Mama, it's not Aria's fault—" subok ni Nyssa, pero isang matalim na tingin lang mula kay Victoria ay napatigil na siya.

"Shut up, Nyssa! I received a call from Luigi! Sabi niya, nakipaglandian ka raw sa ibang lalaki sa club at hinayaan mong mapahamak ang pinsan mo?!" sigaw ni Victoria habang lumalapit sa akin.

"Landi agad? Why don't you ask Luigi kung anong ginawa niya?" sagot ko, sinubukan ko na lang na maging kalmado ang boses ko. "And Nyssa went there because she was worried! Wala akong kinalaman sa pagpunta niya roon!"

"Liar! You are a bad influence!" Bigla niyang hinablot ang braso ko nang marahas. "Ganyan ka ba talaga? Wala ka nang utang na loob! Pinatira ka na rito, pero pati ang kaisa-isa kong anak na babae, dinudumihan mo ang isipan?!"

"Mama, please! Aria saved me!" iyak ni Nyssa, pinilit na rin niya kaming pinaghihiwalay.

Pero parang nawalan na ng katinuan si Victoria. Kinaladkad niya ako paakyat ng hagdan, her nails digging into my skin. "Hindi na kita pwedeng hayaang gumala-gala! You need to learn your place, Aria Szarie!"

"Bitawan mo ako, Victoria! Ano ba?!" sigaw ko, at nagpupumiglas na pero mas lalo lang niyang hinihigpitan ang kapit sa akin.

Nang makarating kami sa tapat ng kwarto ko, marahas niya akong itinulak papasok. Napasubsob ako sa sahig, ang tuhod ko ay tumama sa matigas na wood flooring. Gasgas na naman sa apdo 'to. Haiisst. Buhay nga naman.

"Stay here! Huwag kang lalabas hangga't hindi ko sinasabi!" asik niya bago marahas na isara ang pinto.

Ang tunog ng susi na pumipihit sa labas ang huling narinig ko. I scrambled to the door, pounding it with my fists. "Victoria! Buksan mo 'to! You can't just lock me up like a prisoner!"

"Watch me!" sigaw niya mula sa kabila. "And don't you dare use your phone! I’ll make sure the signal in this wing is dead by tomorrow!"

Narinig ko ang paalis niyang mga hakbang at ang humihikbi pang boses ni Nyssa na pinapakiusapan din siya. Pagkatapos noon, katahimikan na lang ang naiwan para sa'kin.

Napaupo ako sa likod ng pinto, niyayakap ang mga binti ko. Sa dilim ng kwarto ko, ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ko. Bakit ba laging ganito? Bakit sa tuwing sinusubukan kong lumaban, lalo lang akong nalulubog sa impiyernong 'to?