Ch. 5: Villarreal

Aria's point of view

Pagkababa pa lang namin ng sasakyan, agad na humawak si Luigi sa bewang ko, yung hawak na akala mo ay pagmamay-ari na niya ako. Jusme lang ha! Ramdam ko yung dumi ng palad niya kahit may tela pa ang damit ko. Gusto ko siyang sikuhin sa sikmura para mamilipit siya, pero kailangan kong maging mautak. Hindi pwedeng puro galit, Aria. Gamitin mo ang ganda mo.

I scanned the entrance. At doon, hindi kalayuan... nakita ko na siya.

Roigie Kade the great. Mahilig talaga siya sa ganitong mga party. Playboy nga talaga ang lolo mo. Kita mo kahit sa paganito o sa kalye nakikita ko talaga siya.

He was leaning against the wall, lighting a cigarette. Ang cool-cool niya tignan, na parang sa kanya umiikot ang mundo. Kahit madilim at neon lights lang ang tumatama sa mukha niya, hinding-hindi ko makakalimutan ang mga matang 'yon. Ang mga matang nagpabayad sa akin ng twelve million sa paraang hinding-hindi ko malilimutan. Umiwas agad ako ng tingin. Baka mahuli niya pa akong nakatitig, isipin pa niya na-fall na ako sa kanya. No way!

Pagpasok pa lang namin sa loob ng club, ang malakas na bayo ng bass at ang neon lights na sumasayaw sa paligid ang sumalubong sa amin. Ramdam ko yung yanig ng sahig sa bawat step ko, pero hindi doon ang focus ko. My eyes were roaming, searching for a way out of Luigi’s disgusting grip.

At doon, sa pinaka-exclusive na VIP booth, nakita ko na agad ang target ko. A man who looked like he owned the entire world, sipping whiskey while girls swarmed around him. Saint King Villarreal. Hindi ko alam kung bakit, pero ang aura niya ay parang magnet na humihila sa akin. I didn't care who he was, ang alam ko lang, Villarreal ang dala niyang pangalan. At sapat na 'yon para mawasak ang plano nina Tita Victoria.

Isang maling galaw ko lang, siguradong sasabog ang lahat. Pero keri lang. I’d rather burn with a Villarreal than rot with a Monteclaro diba nga?

"Stay here, Luigi. I'll just get a drink," sabi ko, ang boses ko ay kasing lamig ng yelo at walang kaabog-abog na emosyon.

"I said stay—"

"Ano ba, Luigi? Fiancé lang kita, hindi mo ako pagmamay-ari. Don't be such a bore," I cut him off with a sharp side-eye na sapat na para mapa-atras siya. Nakakita ka na ba ng asong napagalitan? ’Yun ang hitsura niya. Nakakasuka.

I didn't head for the bar. Dire-diretso ako sa booth ni Saint King. Bahala na! I adjusted my leather jacket, letting it slip slightly off my shoulder, kailangan pasabog ang entrance, ’di ba? and wore my most dangerous smirk.

Nang makalapit ako, parang tumigil ang mundo ng mga tao sa paligid niya. I leaned in, my hands resting on the edge of his table, looking him straight in the eye. Grabe, meh! Ang lapit ko na sa kanya, at ramdam ko ’yung lakas ng presensya ni Saint King.

"I’ve heard so much about the Villarreals," panimula ko, my voice dripping with sweet and poison. "But they didn't mention na mas gwapo pala ang isa sa malapitan. I'm Aria. And I think... nababagot ako sa pwesto ko."

Saint King looked up, a slow, intrigued smile creeping onto his face. Yung tipong alam mong nakuha mo na ’yung kiliti niya. He was about to speak nang biglang may tumabi sa kanya. Isang lalaking pamilyar ang tindig, pamilyar ang bango, at mas pamilyar ang lamig ng tingin.

Roigie Kade. Na naman?! Kabute ba ’to? Saan ba ’to nanggagaling?! kakikita ko lang sa kanya sa labas, ah.

Napatigil ako. Sheezz. Kasama rin siya sa table na ’to? Pero bago pa ako makapag-react, dahan-dahang tumayo si Roigie. He looked at me with those lethal eyes, pero wala ng bakas ng pagkakakilala. Literal na parang hindi kami nag-meet, ah. He acted like the Twelve-Million-Crash and the wrestling match with his fiancée never happened.

Ang galing niya mag-acting, ha! Mas magaling pa sa akin. Nakakainis ’yung blankong tingin niya, na parang isa lang akong random na babaeng lumapit sa table nila para mag-papansin. Pero parang ganun na nga.

"And who is this lovely lady, Saint?" tanong ni Roigie, his voice smooth as silk. He extended his hand toward me. Jusmeh! Kung hindi ko lang alam na nanggaling kami sa gitna ng ulan nung unang kita, iisipin ko talagang first time niya akong nakita ngayon. Ang galing umarte, nakakainis! "I’m Roigie Kade. My brother, Saint King."

Brother? So? Magkapatid sila? Literal na gumuho ang mundo ko sa narinig ko. Kaya pala parehong intimidating ang aura nila! Napalunok ako pero hindi ko ipinahalata. I took his hand, the same hand that was cleaning my scratches, and shook it like a total stranger.

"Aria Szarie Zaldivar," pakilala ko, my eyes challenging him. Pinanindigan ko yung titig ko, yung subukan mo akong ilaglag, yari ka sa akin look. "Nice to meet you, Roigie."

"The pleasure is mine, Aria," he replied. And then it happened, his thumb grazed my knuckles for a split second. Tago lang at mabilis na haplos na ako lang ang nakaramdam, pero sapat na para mag-vibrate ang buong pagkatao ko. "Join us?"

Eksakto namang lumapit si Luigi, namumula ang mukha sa selos at galit. Habol ang hininga ng lolo mo, parang sasabog na ang ugat sa leeg. Sana nga, ano? para deserve. "Aria! What are you doing here?! You're with me!"

I leaned closer to Saint King, almost whispering in his ear pero siniguro kong maririnig ni Luigi. Ibinuhos ko na ang lahat ng kamalditahan ko. "Pasensya na, Luigi. But I think I found a better company. I’ll be back... if I feel like it."

Doon ko nakita ang pag-igting ng panga ni Luigi, pero wala siyang magawa. Sino ba naman siyang Monteclaro sa harap ng dalawang Villarreal, 'di ba?

Naupo ako sa gitna ng dalawang Villarreal. meh, feeling ko nasa gitna ako ng dalawang naglalakihang bagyo! Luigi was fuming, his fists clenched as he stood there like an idiot. Samantalang si Roigie? He leaned back, taking a sip of his drink, his gaze fixed on me, yung titig na parang tinatalupan ako ng buhay.

Game on, Roigie Kade, bulong ko sa isip ko. Hindi ko alam kung bakit mo pinaninindigan ang stranger act na 'to, pero lalaruin ko ang laro mo. Tignan natin kung hanggang saan ang galing mo.

"Excuse us for a moment, Luigi," sabi ni Roigie, a smirk playing on his lips. Yung ngisi niya, parang nanunukso na ewan. Well, at least katapat na ni Luigi. "We have a lot to talk about with Miss Zaldivar."

Doon na umalis si Luigi na parang bulkang sasabog na. Buti naman, ang dumi niya sa paningin ko. Parang garapata, e.

Habang nakaupo ako roon, sa pagitan ng dalawang pinakamakapangyarihang lalaki sa club, ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko sa ilalim ng lamesa. Kahit gaano ako katapang tignan sa labas, deep inside, naglulundagan na ang mga organ ko sa kaba. I was playing with fire.

And based on the way Roigie’s knee brushed against mine under the table, isang sadyang haplos na nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa katawan. I knew... hindi lang ang buhay nina Tita Victoria ang masusunog ko tonight. Dahil sa bawat dikit ng balat namin, pakiramdam ko pati ako, unti-unti nang natutupok.