Chapter 3 [Birthday Gift]

“Lasing ka na,” narinig kong saad ni Kuya Francis.

Hindi ako sumagot hanggang sa naramdaman ko na lamang ang pagdikit ng mainit niyang palad sa likod ko. Binuhat niya ako hanggang sa maihiga niya ako sa kaniyang kama.

“It's better na dito ka na lang muna magpalipas ng gabi. Magagalit si Mommy kung iuuwi kitang lasing,” wika niya pa sa malamig na boses.

Gusto ko ang bawat pagbigkas niya ng mga salita. Ang boses na parati kong inaasam na marinig, ang nami-miss kong tinig sa araw-araw.

Hindi ko inalis ang pagkakahawak ko sa kaniyang batok. Ramdam ko ang mainit niyang hininga at kahit medyo may kalabuan, alam ko ang klase ng titig niyang iyon. Natukso akong halikan siya. Hindi ko alam kung bakit may nagtulak sa akin na gawin iyon.

Hindi pa man nagtatagal nang ilang segundo ang paglapat ng aming mga labi nang agad siyang dumistansya mula sa ‘kin. Nakita ko ang pagkagulat sa kaniyang mukha. Uminit ang pisngi ko nang kunut-noo niya akong tinitigan. Biglang nawala ang kalasingan ko. Hindi ako makatingin sa kaniya nang diretso. Pakiramdam ko ay napahiya ako.

“Gab..” hindi makapaniwalang bigkas niya sa pangalan ko.

Napayuko ako. Kahit na kailan hindi talaga mawawala sa isip niya na magkapatid kami–na kapatid lang ang turing niya sa ‘kin. Bumagsak ang butil ng luha mula sa mata ko. Tumayo ako para sana lumabas dahil sa kahihiyan, nang hatakin niya ako pabalik.

Sinalo niya ako ng kaniyang mga bisig. Napalunok ako at lihim na napakagat-labi. Hanggang sa manlaki ang mga mata ko nang siilin niya ako ng halik.

“Is this what you want, Gab? Then, pagbibigyan kita,” tiim-bagang niyang saad nang angkinin ang mga labi ko.

Nang malasap ko ang malambot niyang mga labi, pakiramdam ko ay ibinabayo ako sa alapaap. Hanggang sa sunud-sunod na naglaglagan ang aking mga kasuotan. Hindi ko inaasahan na ganito pala siya kasabik na gawin ang bagay na ito. Nalunod ako sa halik niyang iyon at sa bawat haplos niya.

Lumapat ang mga katawan namin sa kama. Napaliyad ako ng ilang beses nang matikman ang init ng kaniyang mga labi sa aking hubad na katawan. Sunud-sunod ang pagpapakawala ko ng ungol sa sarap na dulot ng kaniyang ginagawa. Ngayon ko lang naranasan ang sambahin ng isang lalaking si Kuya Francis, ang pinapangarap ko na ngayon ay nasagot na.

“Oh..” bulalas ko nang maramdaman ang mainit-init na pagkalalaki niya na lapastangang pumasok sa aking masikip na lagusan.

“Just bear with it, Sis. Don't worry, I’ll be gentle,” marahan niyang bulong sa tenga ko.

Dumaloy ang luha sa aking pisngi nang maburak ang aking pinakaiingat-ingatan. Napakapit ako nang mahigpit sa kaniyang likuran. Pinaghalong kirot at sarap ang naramdaman ko habang ginagawa niya ang pagpapala. Hanggang sa tuluyan akong makaramdam ng kiliti at sumunod ang matinding panghihina dulot niyon. Habang siya naman ay pinagpapawisan na pero todo pa rin sa pag-indayog sa ibabaw ko.

Saksi ako sa ngiting tagumpay niya nang maramdaman ko ang mainit-init na likidong bumugwak sa aking looban. Hudyat na tapos na siya.

“Ang sarap mo, Gab..” hinihingal ngunit kagat-labing bulong niyang muli sa tenga ko. Ramdam ko ang init ng hininga niya.

Napapikit ako nang mapasalampak siya sa kama sa tabi ko. Hindi ako kumibo. Binabawi ang lakas at enerhiyang nawala. Hindi ako makapaniwala sa ginawa kong pagpapaubaya ng aking sarili sa kaniya, sa araw pa mismo ng kaniyang kaarawan.

Kinaumagahan, napakunot-noo ako nang makaramdam ng sakit ng ulo at katawan. Tumambad sa akin ang mahimbing na natutulog na si Kuya Francis nang imulat ko ang aking mga mata. Para bang biglang naglaho ang bigat na nararamdaman ko nang tumagilid ako at humarap sa kaniya. Kumikislap ang mga mata kong pinagmasdan ang gwapo niyang mukha.

Hindi ko mapigilan ang mapangiti dulot ng kilig. Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na may nangyari sa amin ni Kuya Francis kagabi. Hindi pala letter o cake ang magiging regalo ko sa kaniya kung hindi ang aking sarili. Pakiramdam ko ay nanalo ako sa lotto–masayang-masaya.

Muling naglaro sa aking alaala kung paano namin pinagsaluhan kagabi ang masarap at mainit na sandali. Hindi na napalis ang ngiti ko hanggang sa maramdaman ko ang paggalaw niya. Napakurap siya nang makitang tinititigan ko siya. Nagtaka ako nang agad siyang tumayo at mabilis na nagtungo sa banyo. Hindi man lang niya ako binati ng ‘good morning’.

Hindi ko na lamang iyon pinansin at hinintay na lamang na lumabas siya. Halos kalahating oras din siya sa loob. Tumayo na lamang ako at nagbihis. Kaagad kong pinalitan ng bagong bedsheet ang kaniyang kama nang makita ang pulang marka roon. Marka ng pag-alay ko ng aking sarili sa kaniya kagabi.

Kahit medyo hindi maganda ang pakiramdam ko, nagtungo pa rin ako sa kusina. Magiliw na pinagluto siya ng fried rice. Pagkalabas niya ng banyo, basa na ang kaniyang buhok. Senyales na tapos na siyang maligo.

“Kuya, nagluto na ako ng agahan. Baka nagugutom ka na–”

Tinapunan niya lamang ako ng tingin saka pumasok sa dressing room. Hindi ko mawari kung ano ang nangyayari sa kaniya. Isinawalang-bahala ko na lamang iyon at nagpatuloy sa aking ginagawa.

Nang maluto na ang light-egg, spam at fried rice, tinanggal ko na ang suot kong apron. Magtutungo na sana ako sa dressing room para yayain siyang mag-agahan nang lumabas siya na naka-business suit na.

“I'll leave first, i-lock mo na lamang ang pinto kapag umalis ka na,” saad niya nang hindi man lang nag-abalang tingnan ako.

“Hindi ka ba magbe-breakfast, Kuya? Ipaghahanda na kita para–”

“I'm full,” tipid niyang turan at kaagad nang lumabas matapos kunin ang leather bag.

Naiwan akong nakatayong mag-isa sa sala na nakaharap sa may pintuan. Binalot nang katahimikan ang buong paligid. Wala sa sariling naupo ako sa sofa.

Bakit parang estranghero ang dating niya kung makipag-usap sa akin, may problema kaya? Kung anu-anong katanungan ang nabuo sa utak ko. Hindi ko napigilan ang isang butil ng luha na nagtangkang pumatak. Pinunasan ko agad ang aking pisngi at inisip na lamang na nagmamadali lang siya dahil baka ma-late na siya sa trabaho.