SV: Kabanata 2

Matapos pakalmahin ang sarili agad na nag-ayos si Elowen. Dahil sa mga pasa at marka ng mga daliri sa kanyang leeg, napilitan siyang magsuot ng isang high-necked mesh top na pinatungan niya ng isang simpleng business suit.

Paglabas niya ng elevator papuntang lobby, sumalubong sa kanya ang liwanag at ingay sa paligid. Nagtatawanan ang mga tao, nag-uusap tungkol sa kani-kanilang buhay at negosyo. Sobrang payapa nilang tingnan, parang isang malaking kasinungalingan ang impyernong nangyari sa taas.

"Miss Elowen!"

Napatigil siya nang makita si Assistant Mateo na patakbong lumapit sa kanya dala ang kanyang coat. Kahit nakayuko si Elowen at nakababa ang brim ng kanyang sombrero, nakuha ng boses ng assistant niya ang atensyon ng ilang tao sa lobby.

"Wait, hindi ba't si Elowen 'yan? Yung anak ng mga David?” dinig niyang bulong ng isang babae hindi kalayuan sa kanila.

"Kadiri siya! Rich girl ba talaga ‘yan? Kung ganun nga, isa naman siyang ahas! Siya na nga ang nanira ng ibang buhay tapos may gana pa siyang magpakita dito?"

"Pero mabait naman daw 'yan, 'di ba? Marami kayang orphans na pinag-aral ang pamilya David."

"Sus, naniwala ka naman! PR stunt lang 'yon ng pamilya nila para magpapansin sa media. Wala naman talaga silang perang nilabas!"

"Kaya pala! So totoo nga, hindi talaga mabuting tao 'yang si Elowen!"

"True! Isang inosenteng babae ang sinira niya. Nasa balita pa nga 'yan eh..."

Nagbingi-bingihan lang si Elowen. Dumiretso siya sa sasakyan na naka-park sa labas ng hotel. Ito na lang ang natitirang piraso ng dignidad niya, hindi pa kinukuha ng kumpanya ang kanyang sasakyan. Pagpasok niya, para siyang nakapasok sa isang sanctuary kung saan hindi niya maririnig ang husga ng mundo.

Sumiksik siya sa pinakadulong upuan, niyakap ng mahigpit ang kanyang sarili at unti-unting pumikit.

Napansin ni Mateo sa rearview mirror kung gaano kaputla at kapagod si Elowen. Hindi man niya alam kung anong nangyari sa taas, alam niyang hindi iyon maganda. 

Hindi niya maintindihan kung bakit kailangan pa nitong pumunta sa hotel room ni Mr. Samaniego tuwing buwan. Minsan isang oras, minsan umaabot ng apat at halos lima. At sa tuwing lalabas si Elowen, mukha itong lantang gulay na inalisan ng kaluluwa.

"Miss Elowen, saan po tayo ngayon?" maingat na tanong ni Mateo. 

Idinilat ni Elowen ang kanyang mga mata at tiningnan ang kanyang relo.

"Dumiretso tayo sa dinner party ni Mr. Del Hamor," paos na sagot niya.

Tumango na lang si Mateo. Gusto sana nitong sabihing, “Ang sama ng pakiramdam mo, bakit hindi na lang tayo umuwi?" Pero pinigilan niya ang sarili. Alam niyang matagal na nawalan ng trabaho si Elowen dahil sa mga iskandalo at ngayon lang ulit ito nabigyan ng pagkakataon ng kumpanya.

Habang binabagtas nila ang kahabaan ng traffic sa kalsada, biglang tumunog ang cellphone ni Elowen. Si Luna iyon, ang project director ng kumpanya.

"Hello, Ate Luna, napatawag ka?" mahinang sagot ni Elowen.

Ilang segundong tumahimik ang kabilang linya hanggang sa nagsalita ito.  "Anong nangyari sa boses mo? Bakit tuwing nagkikita kayo ng walanghiyang River na 'yon, nawawalan ka ng boses?! May… may ginawa ba siyang masama sa'yo?"

Alam ni Luna ang sitwasyon sa pagitan ni Elowen at River. Kahit na buhay pribado iyon at wala siyang karapatang mangialam, hindi naman ibig sabihin na hindi siya mangingialam, may pakialam pa rin siya kay Elowen dahil kaibigan niya ito. 

Si Elowen ang isa sa pinakamagaling na empleyadong nahawakan niya. Hinding-hindi niya hahayaang may mang-abuso rito, kahit pa si River iyon! Pero walang balak si Elowen na palakihin ang isyu. Mabilis niyang iniba ang usapan. 

"Malapit na po ako sa venue niyo ni Mr. Del Hamor. May kailangan po ba akong ihanda o dalhin, Ate Luna?"

Sa kabilang linya, napabuntong-hininga na lamang si Luna na nakatayo sa labas ng private room ni Mr. Del Hamor. "Hay naku, Elowen. Malaki ka na. Kahit twenty-four ka pa lang, marami ka nang nakita sa mundo. Sige, hindi na ako makikialam sa private life mo... Nandito ako ngayon sa labas ng private room ni Mr. Del Hamor, pagdating mo, dumiretso ka na lang dito sa labas. Dito na tayo magkita."

"Okay po," sagot ni Elowen.

Binaba niya ang tawag. Ibinagsak niya ang kanyang ulo sa sandalan ng sasakyan at dahan-dahang napakapit sa kanyang ibabang tiyan.

Napapikit siya nang mariin. Sobrang sakit… May kung anong matinding kirot ang gumagapang sa kanyang sinapupunan, isang pamilyar at nakakabahalang sakit na pilit niyang binabalewala.

Mabilis na pumasok ang sasakyan sa basement parking ng isang exclusive, high-end hotel sa Makati. Hindi pa man tuluyang nakakapag-park si Assistant Mateo, nakabukas na ang pinto at nakababa na ang isang paa ni Elowen.

Laking gulat niya nang makitang nag-aabang sa VIP lobby si Luna, hawak ang cellphone nito at halatang balisa.

"Ate Luna, bakit nandito ka pa sa labas?" tanong ni Elowen habang binibilisan ang paglakad palapit dito.

Napahilot si Luna sa sentido, bakas ang matinding pag-aalala sa mukha ng babae. "Elowen, I'm so sorry! Tumawag yung teacher ng anak ko sa daycare. Isinugod daw sa ER dahil mataas ang lagnat at nag-seizure!"

Nagmamadali nitong sinukbit ang bag. "Kailangan ko nang umalis. Ikaw na muna ang bahalang humarap kay Mr. Del Hamor ha. Kaya mo ba?"

Alam ni Elowen ang pinagdadaanan ng pamilya nito. Kakahiwalay lang ni Luna sa asawa at mag-isa nitong itinataguyod ang bata. Walang pag-aalinlangang tumango si Elowen.

"Ate, sige na, go! Ako na ang bahala rito. Unahin mo ang anak mo, balitaan mo ako agad, okay?"

"Thank you talaga, Elo. I owe you one!" mabilis na sagot ni Luna bago sumakay sa sasakyang kabababa lang ni Elowen.

Naiwan si Elowen sa basement kasama si Mateo. Huminga siya nang malalim. Nandito siya ngayon para sa isang life-changing na proyekto. May hawak na prime real estate property si Mr. Del Hamor sa South na target bilhin ng kumpanya nila. Kapag nakuha nila ang lupang iyon, magiging bagong sentro iyon ng negosyo.

At para kay Elowen? Ang komisyon mula rito ang magliligtas sa kanya. Kapag nanalo siya sa bidding, mababayaran niya ang mga utang ng pamilya niya, makakabili siya ng maliit na bahay sa Baguio o Sagada, magtatayo ng isang tahimik na bed and breakfast at tuluyan nang makakatakas sa impyernong buhay na ito.

“Nakakatawa,” isip-isip niya. Dati, siya ang reyna ng high society. Ngayon, ganito na lang kaliit ang pangarap niya, ang makatakas sa buhay na kinasasadlakan niya ngayon.