SV: Kabanata 7

Pagkatapos ng isang gabi sa condo ni Paloma, nakaramdam ng kaunting ginhawa si Elowen. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, nakatulog siya nang mahimbing, malayo sa malamig na presensya ng kaniyang asawa at sa impyernong tinatawag niyang bahay.

Ngunit kinabukasan, maaga siyang bumangon. Kailangan niyang pumunta sa ospital. Pagdating niya sa isang sikat at pribadong ospital sa Makati, hindi pa man siya nakakapasok sa mismong kwarto ng kapatid niya, sinalubong na agad siya ng isang pamilyar at nakakalasong presensya sa hallway.

Ang kaniyang ama na si Rigor. 

"Aba, milagro at naisipan mo pang magpakita?" bungad agad nito sa kanya habang nanlalamig at nanlilisik ang mga mata. "Kapatid mo 'yung nakahiga doon! Wala ka man lang bang pakialam sa sarili mong kadugo? Minsan talaga hindi ko na alam kung anong silbi mo sa pamilyang 'to!"

Sanay na si Elowen sa mga ganitong salita. Simula pagkabata, ganito na ang trato sa kaniya. Isang cash cow at tagasalo ng problema. Pero kahit na pinipilit niayang hindi maapektuhan at maging manhid na lang, hindi niya mapigilan ang pag-init ng sulok ng kaniyang mga mata.

Walang imik na binuksan ni Elowen ang kaniyang lumang bag. Kinuha niya ang isang makapal na brown envelope at iniabot iyon sa kaniyang ama.

"Isang daang libo 'yan, Pa. Sobra-sobra na 'yan para sa hospital bills at gamot niya."

Padaskol na hinablot ni Rigor ang envelope, sinilip ang loob at mabilis na nag-iba ang timpla ng mukha. Hinampas nito ang envelope sa braso niya kaya nagliparan ang ilang mga pera sa malamig na sahig ng ospital.

"Isang daang libo?! Pinagloloko mo ba ako, Elowen?!" pasigaw na bulyaw nito, walang pakialam kung may mga nurse na nakatingin sa kanila. "Sayang lang yung ginastos ko para sa pag-aaral mo! Isa kang high-level executive ng kumpanya tapos ito lang ang ibibigay mo?! Barya?! Ano kami sa'yo, mga pulubing namamalimos?!"

Dahil sa pagod at sunod-sunod na pang-aabuso, tuluyan nang naputol ang pisi ni Elowen.

"Pinalaki?! Pa, mahiya ka naman sa sarili mo!" garalgal ngunit matapang na sagot ni Elowen habang nanginginig ang buong katawan. 

"Pagdating sa pagpapalaki sa akin, kailanman ay hindi ikaw ang bumuhay sa pamilyang 'to dahil si Mama ang gumawa no'n! At pagdating sa pera? Simula nang mamatay si Mama, nilustay mo ang pera ng kumpanya! Bawat sentimong kinikita ko, napupunta pambayad sa mga utang mo! Tuwing naghahanap ng gulo ang kapatid ko, ako palagi ang naglilinis!"

Umiling si Elowen habang nagsimulang ng umagos ang kanyang luha sa pisngi.  "Ang deficits ng kumpanya, ang mortgage ng bahay, ang car loan mo, lahat ako ang nagbabayad nun! Isang taon akong walang trabaho, Pa! Sagad na sagad na ako, hindi mo ba nakikita 'yon?! At alam mo ba kung bakit ako natali sa impyernong buhay kasama si River? Dahil 'yan sa pagkalugi ng kumpanya mo! Ibinenta niyo ako!"

“Aba't sumasagot ka na?!" galit na galit na dinuro siya ni Rigor. "Anong akala mo, pinahirapan kita?! Makinig ka sa akin, Elowen! Binuhay kita para alagaan at suportahan ako sa pagtanda! Ginawa kita para may tagasalo sa pamilyang 'to! Kaya hangga't humihinga ako, obligasyon mong ibigay ang lahat ng pera mo sa akin! Wala akong pakialam sa mga drama mo!"

Tinalikuran na sana siya nito, pero bago ito tuluyang pumasok sa kwarto, lumingon muli si Rigor saka ngumisi.

"Mag-transfer ka ng isang milyon sa account ko bago matapos ang linggo. Kapag hindi mo ginawa, ako mismo ang magpapakalat sa media na nagbebenta ka lang ng laman kay River! Titingnan ko lang kung may mukha ka pang maihaharap!" banta nito sa kanya. 

Pabalagbag nitong isinara ang pinto ng kwarto, iniwan si Elowen na mag-isa sa tahimik at malamig na pasilyo.

Nanigas siya sa kaniyang kinatatayuan. Unti-unting nawalan ng lakas ang kaniyang mga binti hanggang sa napasandal siya sa pader. Kasabay ng matinding paninikip ng kaniyang dibdib, biglang umatake ang isang matalim at nakakapasong kirot sa kaniyang ibabang tiyan.

Napahawak siya sa kaniyang sinapupunan, namimilipit sa sakit habang walang tunog na humahagulgol. Halos labinlimang minuto siyang nakapikit at naghahabol ng hininga bago tuluyang nawala ang sakit.

Nang makabawi siya, sumilip siya nang bahagya sa salamin ng pinto. Nakita niyang buhay ang kaniyang kapatid, nakaupo sa kama at may benda lang sa ulo. Hindi naman ganun ka-seryoso ang lagay nito.

Tumalikod na si Elowen. Bago siya tuluyang maglakad paalis, nilabas niya ang kaniyang cellphone at nag-type ng mensahe.

[Kuya, nasa ospital ako kanina pero hindi na ako pumasok. Iniwan ko kay Papa yung pera, siguraduhin mong kukunin mo sa kanya 'yon pag-uwi niyo para sa'yo. At please lang... wag ka nang makipag-away.] 

Agad niyang binulsa ang phone at nang makarating siya sa dulo ng koridor, tumunog ito. Isang simpleng text galing sa kapatid niya. 

[Sige.] 

Wala man lang salamat o ni kamusta sa kanya. Napangiti na lang nang mapait si Elowen. Ano pa nga ang aasahan niya sa sarili niyang pamilya?