The Driver They Underestimated

“Ysmael, simula ngayong gabi, dito ka na muna sa bahay. Tutulungan mo akong bantayan ang tatlo kong anak.”

Napatingin ako kay Senyora Matilda, ang amo kong ilang buwan ko nang pinaglilingkuran bilang personal na drayber.

“Dito po sa main house, Senyora?”

Tumango siya.

“Hindi ko na kayang bantayan silang tatlo nang mag-isa. Laging may kanya-kanyang ginagawa ang mga anak ko. Si Criselda, halos hindi na umuuwi nang maaga. Si Crisell naman ay kung saan-saan pumupunta pagkatapos ng klase. At si Cristella…” Napabuntong-hininga siya. “Takot matulog mag-isa kapag umuulan.”

Napangiti ako nang bahagya.

“Kung iyon po ang kailangan ninyo, Senyora, wala naman po akong problema.”

Bago pa ako makasagot nang tuluyan, may malakas na yabag mula sa hagdan.

“Ma! Seryoso ka ba?”

Napatingala ako.

Si Criselda.

Ang panganay ni Senyora Matilda.

Kilala ko na siya bilang isang napakagandang babae na laging maayos ang pananamit. Kahit simpleng damit lamang ang suot niya, tila palaging mamahalin ang dating. Ngunit kasabay ng ganda niya ang matalim niyang dila.

“Ano na naman?” tanong ni Senyora Matilda.

“Bakit kailangan siyang tumira rito?” Turo ni Criselda sa akin. “Drayber lang naman siya. May sarili naman tayong mga kasambahay.”

Napayuko ako.

Sanay na ako sa ganoong tingin.

Hindi naman bago sa akin ang maliitin dahil lamang sa trabaho ko.

Mula nang mamatay ang ama ko, ako na ang tumayong katuwang ng ina ko sa probinsiya. Bata pa lamang ako nang matutong magtrabaho. Kung anu-anong raket ang pinasok ko—pagkukumpuni ng motorsiklo, pagmamaneho, paghahatid ng mga paninda—basta may maiuwi akong pera sa bahay.

Nang lumala ang sakit ng ina ko, napilitan akong pumunta sa lungsod.

Hindi ko pinangarap na maging drayber ng isang mayamang pamilya.

Ang gusto ko lamang ay magkaroon ng sapat na sahod para sa gamot ng nanay ko at kaunting ipon para sa sarili kong pangarap.

Si Senyora Matilda ang isa sa mga taong tumulong sa amin. Nang malaman niyang kailangan ng regular na gamutan ng ina ko, siya mismo ang nag-abot ng tulong.

Kaya kahit minsan ay masakit ang mga salita ng kanyang mga anak, tiniis ko.

“Si Ysmael ay hindi lamang basta drayber,” mahinahong sabi ni Alika. “Masipag siya, maaasahan, at higit sa lahat, mapagkakatiwalaan.”

“Hindi ibig sabihin nun kailangan na siyang tumira rito.”

“Pabilyon lang naman ang gagamitin niya.”

Napatingin ako kay Alika.

Bahagya siyang ngumiti sa akin.

“Pabilyon?” tanong ni Criselda.

“Pabahay. Ibig kong sabihin, kuwarto,” mabilis na sagot ni Alika.

Napailing si Criselda.

“Whatever.”

Umakyat siya sa hagdan habang nakatingin sa telepono.

“Pasensiya ka na,” sabi ni Senyora Matilda sa akin. “Ganyan talaga si Criselda kapag pagod.”

“Okay lang po, Senyora.”

“Sigurado ka?”

“Opo.”

“Salamat.”

Nang gabing iyon, matapos kong ayusin ang kaunting gamit ko sa maliit na kuwarto sa likod ng bahay, bumaba ako upang tingnan ang sasakyan ni Senyora Matilda.

Malakas ang ulan.

Paminsan-minsan ay kumikidlat, at ang buong bahay ay tila napapalibutan ng malamig na katahimikan.

Habang papunta ako sa garahe, napansin kong may tao sa isang sulok.

Si Cristella.

Ang bunso.

Nakaupo siya habang nakikinig ng musika sa tablet.

“Bakit hindi pa kayo natutulog, Senyorita?”

Nagulat siya at agad na tinanggal ang earphones.

“Ah! Ikaw pala, Ysmael.”

“Opo. Titingnan ko lang po ang sasakyan.”

Tumango siya.

“Hindi ako makatulog. Ang lakas ng ulan.”

“Takot po kayo sa kulog?”

Bahagya siyang ngumiti.

“Medyo.”

Natawa ako.

“Akala ko ba college student na kayo?”

“Eh ano naman?”

“Wala po.”

Napailing siya.

“Bastos.”

“Hindi po!”

Napatawa siya nang mahina.

Saglit kaming natahimik.

Sa unang pagkakataon, napansin kong hindi pala ganoon kasungit ang bunso.

“Ysmael.”

“Po?”

“Masaya ka ba sa trabaho mo?”

Napaisip ako.

“Masaya naman po.”

“Talaga?”

“Opo. At least may trabaho.”

“Hindi mo ba gustong gumawa ng ibang bagay?”

“May gusto po ako.”

“Ano?”

“Gusto kong magkaroon ng sariling repair shop.”

Napangiti siya.

“Ang layo naman sa pagiging drayber.”

“Pangarap lang po.”

“Hindi naman masamang mangarap.”

Bago pa kami makapag-usap nang maayos, may narinig kaming kakaibang ingay mula sa kabilang bahagi ng garahe.

Pareho kaming napalingon.

“May tao ba?” tanong ni Cristella.

“Baka po pusa.”

Lumapit ako para tingnan.

Ngunit bago pa ako makarating sa kabilang bahagi, may nakita akong dalawang anino.

At doon ko nakita si Criselda.

May kasama siyang isang lalaki.

Hindi ko makita nang malinaw ang mukha nito dahil madilim ang bahagi ng garahe. Ngunit malinaw kong nakita ang paraan ng pagtingin ni Criselda sa lalaki.

Mukhang ayaw nilang makita ako.

Mabilis akong umatras.

Hindi ko na kailangang malaman kung ano ang ginagawa nila roon.

“May nakita ka?” tanong ni Cristella.

“Wala po.”

Hindi na siya nagtanong.

Pagbalik ko sa bahay, pilit kong inisip na wala akong nakita.

Hindi ko trabaho ang pakialaman ang buhay ng mga amo ko.

May sarili silang buhay.

May sarili silang mga problema.

At higit sa lahat, isa lamang akong drayber.

Ngunit habang nakahiga ako nang gabing iyon, hindi ko maiwasang maalala ang lalaki sa garahe.

Sino siya?

Bakit kailangan nilang magtago?

At bakit parang may takot sa mga mata ni Criselda?

Hindi ko alam.

Ang alam ko lamang, ang gabing iyon ang magiging simula ng maraming bagay na hindi ko kailanman inasahang mangyayari sa buhay ko.

At hindi ko rin alam na bago matapos ang mga susunod na araw, ang pamilyang pinaglilingkuran ko ay hindi na magiging simpleng mga amo lamang para sa akin.

May mga sikreto silang unti-unting mabubunyag.

At ako ang magiging isa sa mga taong makakasaksi nito.