CHAPTER 4: The First Night Of Submission

Clara Santos POV

Isang itim na backless gown ang nakalatag sa kama ko. Kasama nito ang isang set ng mga dyamante na tila mas mabigat pa sa kadenang nakagapos sa puso ko. Inutusan ako ni Sebastian na mag-ayos. Ngayong gabi ang charity gala ng Vergel Foundation. Ang gabi kung saan kailangan naming i-flex sa mundo ang aming "masayang" pagsasama.

Habang tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin, hindi ko na makilala ang babaeng nasa harap ko. Ang dating masayahing Clara ay napalitan ng isang maputlang anino na balot ng karangyaan.

Pumasok si Sebastian sa kwarto. Nakasuot siya ng tuxedo na lalong nagpadagdag sa kanyang nakakatakot na karisma. Tumayo siya sa likuran ko at pinanood ako sa pamamagitan ng salamin.

“Wear the diamonds, Clara. Ayaw kong isipin ng mga tao na pinapabayaan ko ang asawa ko,” malamig niyang utos.

Isinuot niya sa akin ang kwintas. Ang lamig ng metal sa balat ko ay naghatid ng matinding kilabot. Inilapit niya ang kanyang labi sa tenga ko. “Smile later. If I see even a hint of sadness on your face, your father will lose his privileges in the detention cell tonight. Understood?”

Tumango ako nang bahagya. “Yes, Sebastian.”

“Yes, who?” madiin niyang pagtatama.

Huminga ako nang malalim, pilit nilulunok ang bara sa aking lalamunan. “Yes, Love.”

Isang mapait na ngisi ang sumilay sa kanyang labi. “Good girl.”

Pagdating sa venue, tila nag-iba ang anyo ni Sebastian. Sa harap ng mga camera at flash ng media, siya ang *perfect* na asawa. Ang kanyang kamay ay nakapulupot sa bewang ko, protektado at malambing sa paningin ng iba.

“You look breathtaking tonight, Mrs. Vergel,” sabi niya habang may mga reporters na nakikinig. Hinalikan niya ang sentido ko, isang halik na punong-puno ng pagpapanggap.

Naupo kami sa main table kasama ang ilang matataas na opisyal. Sa ibabaw ng mesa, hawak ni Sebastian ang kamay ko habang seryoso siyang nakikipag-usap tungkol sa negosyo. Pero sa ilalim ng mesa, ibang kwento ang nangyayari.

Ang kanyang malapad na palad ay gumapang mula sa tuhod ko patungo sa aking hita. Napasinghap ako at muntik nang mabitawan ang wine glass na hawak ko. Ang haplos niya ay hindi banayad—ito ay madiin, nagmamay-ari, at tila nananakot.

“Is something wrong, darling?” tanong niya, hindi inaalis ang tingin sa kausap niya, pero lalong humigpit ang hawak niya sa hita ko. Ramdam ko ang init ng kanyang palad sa manipis na tela ng aking gown.

“W-wala,” nauutal kong sagot. Pinipilit kong huwag manginig habang ang kanyang mga daliri ay unti-unting umaakyat, sinusukat ang limitasyon ng aking pasensya.

Ito ang laro niya. Gusto niyang makita kung gaano ako katagal makakapagpanggap habang binabastos niya ako sa harap ng maraming tao. Ang bawat haplos niya ay tila kuryenteng gumagapang sa katawan ko—isang halo ng galit at isang nakakahiyang pagnanasa na pilit kong itinatago.

Natapos ang gabi na puno ng papuri para sa "perfect couple." Pero pagpasok pa lang sa limousine, agad na nawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Kinuha niya ang flask ng whiskey sa gilid at uminom nang diretso. Lasing siya nang bahagya, at ang kanyang mga mata ay naniningkit sa bawat tingin sa akin.

Tahimik ang biyahe pauwi. Pagdating sa mansyon, hindi na niya ako hinayaang maglakad. Binuhat niya ako na parang isang kagamitan at dinala diretso sa kanyang master suite—hindi sa guest room kung saan ako natutulog.

Pinuwersa niya akong inihiga sa kama. Ang amoy ng alak at ng kanyang matapang na perfume ay nakakahilo.

“Sebastian, lasing ka na,” pagpigil ko nang magsimula niyang tanggalin ang kanyang tuxedo.

“Lasing? Marahil. Pero sapat pa ang wisyo ko para kunin ang akin,” ungol niya.

Sinunggaban niya ako ng mga halik na walang halong tamis, puno ng poot at pangungulila. Mabilis na gumalaw ang kanyang mga kamay, tinatanggal ang anumang hadlang sa pagitan ng aming mga balat.

“Ayaw mo ba nito, Clara?” bulong niya sa gitna ng paghingal habang ang kanyang labi ay nasa leeg ko. “Don’t lie to me. Your body is trembling for me.”

Hindi ako makasagot. Gusto kong lumaban, pero ang bawat pagdampi ng kanyang balat sa akin ay tila tumutunaw sa aking depensa. Sa loob ng kwartong iyon, nawala ang galit sa nakaraan. Ang tanging natira ay ang matinding tensyon sa pagitan naming dalawa.

Isinuko ko ang lahat. Ang aking dangal, ang aking katawan, at ang huling piraso ng aking pagkatao sa lalaking pinaka-kinamumuhian ko. Sa gitna ng dilim, naramdaman ko ang bawat haplos at bawat linyang nag-uugnay sa amin sa isang paraang hindi ko inaasahan.

Nakuha ni Sebastian ang gusto niya. Ipinakita niya sa akin kung sino ang tunay na may-ari ng gabing iyon. Pero nang matapos ang lahat, nang humupa ang init ng aming mga katawan, tumalikod siya sa akin nang walang pasabi.

Humiga ako nang patagilid, yakap ang kumot na tila iyon na lamang ang tanging proteksyon ko. Sa gitna ng katahimikan ng madaling-araw, isang malamig na luha ang pumatak mula sa aking mata patungo sa mamahaling unan.

I was officially his. In every way possible. At iyon ang pinakamasakit na reyalidad na kailangan kong harapin.