CHAPTER 5: The Unexpected Discovery

Clara Santos POV

Nagising ako na masakit ang buong katawan. Ang sikat ng araw na tumatagos sa kurtina ay tila nanunukso sa akin. Paglingon ko sa aking tabi, wala na ang bakas ni Sebastian. Ang tanging naiwan ay ang gusot na kumot at ang amoy ng kanyang pabango na tila ayaw humiwalay sa aking balat.

Bumangon ako at dahan-dahang naglakad patungo sa banyo. Sa bawat hakbang, naaalala ko ang mga nangyari kagabi. Ang kanyang mga haplos, ang kanyang mga bulong na puno ng poot pero may halong pagnanasa. Napahawak ako sa aking labi. I surrendered. I gave him the only thing I had left, and he took it without mercy.

Paglabas ko ng banyo, nakita ko ang isang tray ng pagkain sa ibabaw ng lamesa. May maliit na note sa tabi nito.

“Stay in this room. Don’t even think about stepping out. The guards are stationed at your door. — S.V.”

Niyukom ko ang papel sa mga kamay ko. Bilanggo pa rin ako. Kahit matapos ang nangyari kagabi, wala siyang balak na paluwagin ang gapos sa akin. Pero hindi ako pwedeng maupo na lang dito at maghintay kung kailan niya ulit ako gustong gamitin. Kailangan kong makausap si Papa. Kailangan kong malaman kung ayos lang ba siya o kung totoo ba ang mga sinasabi ni Sebastian tungkol sa ebidensya.

Sinubukan kong buksan ang pinto. Tama siya—naka-lock ito mula sa labas. Pero nakalimutan niya ang isang bagay. Ang suite na ito ay may connecting door sa isang walk-in closet na luma na, na may isa pang pinto patungo sa kabilang hallway na bihira nang daanan.

Dahan-dahan akong pumasok sa closet. Puno ito ng mga coat ni Sebastian. Hinawi ko ang mga damit hanggang sa makita ko ang maliit na pinto. Sa kabutihang palad, hindi ito naka-lock. Marahil ay hindi na nila ito pinapansin dahil akala nila ay sapat na ang mga guards sa main door.

Lumabas ako sa hallway. Madilim ang bahaging ito ng mansyon. Walang bintana at tila hindi na nalilinis. Malayo ito sa moderno at makinang na disenyo ng ibang bahagi ng bahay. Habang naglalakad ako, ramdam ko ang kabog ng dibdib ko. Bawat yabag ko sa lumang carpet ay tila sumisigaw ng babala.

“Papa, kailangan ko lang ng telepono,” bulong ko sa sarili ko.

Narating ko ang dulo ng hallway. May isang pintong gawa sa mabigat na kahoy. Hindi ito tulad ng ibang pinto na high-tech. Ito ay luma, may mga ukit na tila mga baging ng rosas. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, naramdaman ko ang kakaibang hatak mula sa loob. Parang may bumubulong sa akin na pumasok ako.

Pinihit ko ang door knob. May langitngit itong lumikha, sapat para patayuin ang balahibo ko.

Pagpasok ko, ang amoy ng luma at tuyong pintura ang sumalubong sa akin. Hindi ito kwarto para sa bisita at hindi rin ito opisina. Isa itong art studio. May mga canvases na nakasandal sa pader, lahat ay nakatakip ng puting tela. May mga brushes at tubes ng pintura na tuyo na sa sahig.

Sa gitna ng kwarto, may isang malaking easel. Nakatakip din ito ng tela, pero kakaiba ang dating nito—tila ito ang sentro ng buong silid.

Nilapitan ko ito. Nanginginig ang kamay ko habang hinahawakan ang dulo ng tela. Sa isip ko, baka ito ang portrait ni Diana, ang kapatid niyang pumanaw. Baka dito niya itinatago ang kanyang pangungulila.

Huminga ako nang malalim at mabilis na hinila ang tela.

Napako ako sa kinatatayuan ko. Ang paghinga ko ay tila tumigil.

Hindi si Diana ang nasa painting.

Ako.

Ito ay isang portrait ko—isang mas batang bersyon ko. Marahil ay noong labing-walong taong gulang pa lang ako. Nakasuot ako ng simpleng puting bestida, nakaupo sa ilalim ng isang puno ng narra, at nakatingala sa langit habang nakangiti. Ang bawat detalye ay perpekto. Ang kurba ng aking labi, ang kislap sa aking mga mata, pati na ang maliit na nunal sa malapit sa aking tenga.

Hindi ito basta painting. Ito ay gawa ng isang taong matagal akong pinagmasdan. Isang taong kilala ang bawat anggulo ng mukha ko.

Napahawak ako sa aking dibdib. Paano? Paano nagkaroon si Sebastian Vergel ng painting ko na ipininta maraming taon na ang nakalilipas? Ang sabi niya ay kinamumuhian niya ako dahil sa tatay ko. Ang sabi niya ay bahagi lang ako ng kanyang paghihiganti.

Pero ang painting na ito... hindi ito gawa ng galit. Ang bawat haplos ng brush sa canvas ay may halong paghanga, o marahil ay isang bagay na mas malalim pa.

“What are you doing here?!”

Isang kulog na boses ang bumungad mula sa pinto. Napatalon ako sa gulat at agad na napaharap kay Sebastian. Nakatayo siya doon, gusot ang buhok, at ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit—isang galit na hinaluan ng takot na tila may natuklasan akong hindi ko dapat makita.

“S-Sebastian...” ang tanging lumabas sa bibig ko.

Mabilis siyang lumapit sa akin. Hinablot niya ang tela at muling tinakpan ang painting, pero huli na ang lahat. Nakita ko na ang katotohanang pilit niyang itinatago sa ilalim ng kanyang Ruthless CEO persona.

“Sino ang nagpinta nito?” matapang kong tanong, kahit na nanginginig ang buong katawan ko. “Bakit may painting ka sa akin, Sebastian? Hindi ba't sabi mo ay ngayon mo lang ako nakita nang bilhin mo ako mula kay Papa?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, hinawakan niya ako sa braso nang mahigpit. “You should have stayed in your room, Clara. Hindi mo alam kung anong gulo ang pinasok mo sa pagbukas ng pintong ito.”

“Sagutin mo ako!” sigaw ko. “Kailan mo pa ako kilala? Is this all a lie? Ang paghihiganti mo... ang utang ni Papa... lahat ba ito ay plano mo para makuha ako?”

Tinitigan niya ako nang matagal. Ang kanyang panga ay gumagalaw, pilit na pinipigilan ang anumang emosyong gustong kumawala. Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin, sapat para maramdaman ko ang lamig ng kanyang boses.

“You want the truth, Clara? Yes, I’ve known you for a long time. At ang painting na ‘yan? ‘Yan ang paalala sa akin kung gaano mo ako winasak bago mo pa man nalaman ang pangalan ko.”