Chapter 2

Hindi agad nakapagsalita si Alessandra. Paulit-ulit niyang binasa ang unang pahina ng kontrata, umaasang baka nagkamali lang siya ng basa. Para kasing baliw na yata tong kausap niya eh. Bakit naman kasi ito magbibigay ng marriage agreement kung assistant lang naman ang gusto niya applyan. Kaloka! Parang pati siya mawawalan ng bait eh.

MARRIAGE AGREEMENT.

Paulit-ulit niya pang binasa yon, at hindi talaga nagbago ang nakasulat kahit ilang pikit-pikit pa ng mata ang gawin niya. Ganon pa rin talaga ang nakasulat.

Marriage.

Napatawa siya nang mahina dahil sa sobrang gulat.

“Is this some kind of joke? Prank ba to? Kasi alam mo, Sir, trabaho ang pinunta ko rito. Wala akong time para makipagbardagulan po sa inyo. Kaya pwede ba, sabihin mo na kung prank lang to para makaalis na ko.”

Hindi man lang gumalaw ang lalaki sa harap niya.

“No.”

“Then you're insane.”

Bahagyang umangat ang isang kilay ni Alexander. “I’ve been called worse.”

“Mr. Blackwood, I came here because I need a job.” Pag-ulit pa niya sa sinabi niya kanina. Nag-english pa siya at baka sakaling maintindihan siya nitong kausap niya.

“I know.”

“Then why are you offering me marriage?”

“Because I don't need an assistant.”

Ipinatong nito ang dalawang kamay sa mesa.

“I need a wife.”

Napatingin siya rito nang masama. Siraulo!

“Then find someone who actually wants to marry you.”

“I did.”

“Excuse me?”

“You.”

Natahimik siya. Diretsong tumingin si Alexander sa kanya at kung susuriin talaga, parang hindi naman ito nakikipagbiruan eh. Seryosong-seryoso ang mga mata nitong nakatingin sa kaniya.

“You need money. I need a wife. We solve each other's problems.”

Napailing siya. “You make marriage sound like a business transaction.”

“It is.”

Walang kahit anong pag-aalinlangan sa boses nito. At iyon ang pinakakinaiinisan niya. Para bang ordinaryong bagay lang ang marriage. Para bang sapat nang may pera at pirma para maging mag-asawa ang dalawang tao.

“Hindi ako mabibili.”

“We’re not talking about buying you.”

“Then what exactly are you doing?”

“Offering you a contract.”

Ipinakita nito ang isang pahina. Nandoon ang halaga na pwede nitong i-offer sa kaniya. Napakurap pa siya nang mabasa iyon. Shutangina! Sigaw ng utak niya.

Twenty million dollars.

Parang tumigil ang utak niya. Hindi niya agad naproseso ang nakita. Dalawampung milyon para sa isang taon.

“At iyon,” dagdag ni Alexander, “ay para sa iyo.”

Napatitig siya. “You're paying me twenty million?”

“If you fulfill the terms.”

Unti-unting bumilis ang tibok ng puso niya. Dalawampung milyon. Sapat para mabayaran ang utang ng pamilya niya. Sapat para mapagamot ang ina niya. Sapat para makabangon ang negosyo ng ama niya. Sapat para hindi na sila muling mag-alala tungkol sa pera.

Pero kasal ang kapalit non. Isang taon. Sa isang lalaking halos hindi niya kilala.

“Bakit ako?”

“That's not relevant.”

“Para sa akin, relevant iyon.”

Natahimik si Alexander. Then, in a calm voice, he said, “You don't need to know everything.”

Napailing siya. Dapat na siyang umalis diba? Dapat niyang ibalik ang kontrata at sabihing hindi niya kayang gawin iyon pero naalala niya ang ama niya at ang boses ng ama niyang nagsasabing hanggang Friday na lang sila.

Huminga siya nang malalim. “How much exactly will you pay for my family's debt?”

“I'll settle every cent.”

“Everything?”

“Everything.”

“And my father won't go to jail?”

Alexander's expression remained unreadable. “I'll make sure he doesn't.”

“And my mother's hospital bills?”

“I'll cover them.”

Hindi na niya alam kung ano ang mas nakakabigla, ang offer o ang katotohanang tila alam ng lalaking ito ang bawat problemang kinakaharap niya.

“Bakit mo ba ginagawa to? Kasi kahit anong gawin ko hindi kita main—”

Alexander leaned back. “Because I can.”

Muli siyang natahimik kasi napakasimple lang ng sagot nito. Mayabang kung papakinggan pero alam naman niyang nagsasabi ito ng totoo. May kapangyarihan itong gawin iyon. At siya? Wala siyang ibang maiaalok kundi ang sarili niyang oras.

Sa dulo, dahan-dahan niyang kinuha ang ballpen na nasa ibabaw ng desk.

“After one year?”

“The contract ends.”

“And we're divorced.”

“Yes.”

“No interference in my life?”

“None.”

“You won't control what I do after marriage?”

Alexander stared at her. “No.”

Naramdaman niyang bahagyang gumaan ang dibdib niya. Then she looked down at the contract one more time.

“I want my family's debt settled immediately.”

Oh taray, umeenglish talaga siya para magkaintindihan lang sila. Baka kasi pag nagtagalog siya at hindi sila magkaintindihan nito ay masisira ang buhay niya. 

“It will be.”

“I want proof.”

“You'll have it before the wedding.”

“And twenty million?”

“You'll receive it according to the agreement.”

Ilang segundo pa siyang nakatitig sa huling linya ng page. Pagkatapos ay pinirmahan niya. Hindi na siya nagdalawang-isip pa. At nang ilagay niya ang signature niya sa ibaba ng page, pakiramdam niya ay may bahagi ng buhay niyang isinara niya kasama ng tinta.

Tinulak niya ang kontrata pabalik sa binata.

“There.”

Kinuha iyon ni Alexander at tiningnan ang signature niya. Then he signed his own.

“Welcome to the Blackwood family, Mrs. Blackwood.”

Nanlamig ang mga daliri niya. Mrs. Blackwood.

Hindi pa niya kayang paniwalaan yon pero wala na siyang choice eh. Kahit medyo natatawa siya sa last name nito ay pinipilit na lang niya ang sarili na huwag tumawa. Blackwood ba naman kasi. Kaloka naman talaga.

Tumayo siya. “I want to go home.”

“You can.”

Akala niya tapos na ngunit nang hahakbang na siya, nagsalita ulit si Alexander.

“One more thing.”

Lumingon siya. “What?”

“Read the entire contract.”

Nakunot ang noo niya. “I already did.”

“You didn't.”

“I read enough.”

“Apparently not.”

May kakaibang tono sa boses nito. Parang may alam itong bagay na hindi niya alam. Bumalik siya sa desk.

“What's that supposed to mean?”

Ipinakita ni Alexander ang makapal na kontrata. “Page eighteen.”

Dahan-dahan niyang binuklat ang mga pages. Hanggang sa makarating siya sa page 18. Huminto siya at halos nawala ang kulay sa mukha niya. Naramdaman niyang parang biglang bumigat ang papel sa kamay niya.

Binasa niya ang clause nang ilang beses at umaasang mali ang pagkakaintindi niya. Pero malinaw ang nakasulat. May kondisyon tungkol sa obligasyon nila bilang mag-asawa, kabilang ang mandatory physical intimacy sa loob ng marriage period.

Napatingin siya kay Alexander. “What the hell is this?”

Tahimik lang itong nakatingin sa kanya. “You said this was a business arrangement.”

“It is.”

“This is not part of a business arrangement!”

“It's a marriage contract.”

“Marriage doesn't mean I owe you my body.”

Sa unang pagkakataon, nagbago nang kaunti ang expression ni Alexander. Hindi siya ngumiti at hindi rin ito lumapit.

“I'm not asking you to do anything tonight.”

“That's not the point!” Halos manginig ang boses niya. “You hid this from me.”

“You were supposed to read everything before signing.”

Napahigpit ang hawak niya sa kontrata. “So you knew I wouldn't notice.”

“I knew you were desperate enough to sign quickly.”

Nanlaki ang mga mata niya. That sentence hurt more than she expected.

“So that's what I am to you? A desperate woman you can take advantage of?”

Hindi agad sumagot si Alexander. At sa katahimikang iyon, lalo siyang nasaktan.

Binitiwan niya ang kontrata sa desk.

“I want out.”

“That's not possible.”

“Then I'll tear it up.”

“You can.”

“Then what stops me?”

Alexander's gaze hardened. “The debt.”

Napahinto siya hanggang sa dahan-dahang tumayo ang lalaki.

“The moment you signed, I already transferred the first payment to settle your family's immediate creditors.”

Nanlaki ang mata niya. “You—”

“You wanted your family safe.”

Tumango siya, nanginginig ang labi. “But you didn't tell me everything.”

“No.”

“At alam mong pipirma ako.”

“Yes.”

Napatawa siya nang mapait. “You're unbelievable.”

Alexander didn't respond. Sa halip, kinuha niya ang kontrata at muling isinara ang folder.

“You have time to think before the wedding.”

Napatingin siya rito. “Think about what?”

“The agreement.”

“Especially page eighteen?”

Hindi sumagot si Alexander at iyon ang mas lalong nagpagalit sa kanya. Lumapit siya sa p***o. Bago niya iyon tuluyang buksan, narinig niya ang malamig na boses ng lalaki sa likuran niya.

“You can still walk away.”

Napalingon siya. “Then why does it feel like I can't?”

Alexander held her gaze. “Because you already know what will happen to your family if you do.”

Napalunok siya. At sa unang pagkakataon, malinaw niyang nakita ang tunay na presyo ng kontrata. Hindi lang pera ang kapalit. Hindi lang isang taon ng kanyang buhay. May bahagi ng sarili niya na gusto rin ni Alexander. At kahit hindi pa niya alam kung bakit, naramdaman niyang mas delikado pa ang lalaking ito kaysa sa akala niya.

Paglabas ni Alessandra sa mansion, mahigpit niyang yakap ang sarili niya. Hindi niya alam kung mali ba ang ginawa niyang pagpirma pero alam niyang wala na siyang atrasan.

Sa loob ng Blackwood Mansion, nanatiling nakatayo si Alexander sa harap ng malaking bintana. Sa kamay nito ang kontratang may signature ni Alessandra. At sa unang pagkakataon, bahagyang gumalaw ang ekspresyon sa malamig nitong mukha. Hindi ngiti kundi isang bagay na mas mahirap basahin. Because the moment Alessandra signed that contract, the game had officially begun.