Chapter 2

Isang linggo na kaming naghahanap ng babaeng magpapanggap bilang mommy ni Vincent at hindi magiging kapalit na asawa ko. Dahil pansamantala lang ito, may mga nagtangkang mag-apply naman pero walang pumapasa dahil lahat sila, wala sa kalingkingan ng asawa ko.

Ang laki pa naman ng ipapasweldo ko tapos masasayang lang kaya kailangan kong kilitasin ng maigi ang mga babaeng mag-aapply.

May pumasok bigla sa loob ng office ko. Mukang nalusutan na naman ang secretary ko.

"Who are you?" Umupo siya sa harap ng lamesa ko.

"I can't remember na nag-offer ako to seat you here." Agad tumayo ang lalaki sa harapan ko.

"Sir, ako po ang nagmamay-ari ng maliit na kumpaniyang kinuha niyo po. At sana po ibalik niyo na lang po sa akin."

"Whoa. Do you know why I got your company, right?" Diretso kong tanong sa kaniya.

"Yes, sir. Malaki po ang utang ko sa inyo at ang kumpaniya ko po ang kabayaran dahil wala po akong maibayad, dahil nalugi po ako."

Tumango-tango ako sa sinabi niya. Kinuha ko ang ballpen at pinaglaruan sa mga daliri ko.

"At bakit ko naman ibabalik sayo ang kumpaniya?" Nanunuyang tanong ko sa kaniya.

"Sir, kasi po maliit na kumpaniya lang naman po yun sakin kumpara sa iba na malalaki na hawak niyo na po." Sinagot niya talaga!

"I don't care if small or big the company, as long as it's earning money and increasing my wealth, it's fine with me."

Tumayo ako para matapos na 'to, nag-text na kasi sakin si Diego na may kaibigan daw ang kapatid niya na mag-aapply.

"You can leave now. My answer is no."

Lumuhod bigla ang lalaki sa harap ko.

"Pls. Sir, maawa ka na, may mga nag-aaral pa akong mga anak." Nakakasawa na yang dahilan na yan. Palagi ko na lang naririnig yang palusot na yan!

Tinignan ko siya nang nakakatuya.

"So? It's not my problem and I don't care." Nilagpasan ko siya at naglakad ako palabas, pero may naalala ako sa sinabi niya.

"Mister, mercy? In a business industry, hindi nag-eexist ang salitang yan dahil hindi awa at puso ang pinapagana sa mundong ginagalawan natin kundi utak."

"Sa maliit na kumpaniya mo na gusto mong ibalik ko sayo, anong magagawa ng isang tulad mo na walang ginawa ata kundi ang mag-makaawa at umiyak na parang musmos sa sulok para sa kumpaniyang unti-unti mong pinabagsak? Dahil sa ugali mong yan, mas pinatunayan mong mas mabuting ako ang humawak nun kesa sa taong mahina ang utak pati ang damdamin. Kawawa ang empleyado mo."

At tuluyan na kong lumabas.

Nakita ko ang secretary ko na halatang kinakabahan at tumango agad siya nang titigan ko.

Alam niya na kung ano ang ibig sabihin: she needs to leave my company immediately. She's fired.

Ayoko ng tanga o ang taong makakasira ng magandang imahe na binuo kong kumpaniya.

Walang puwang dito sa lugar ko ang mga tanga at mahihina.

My rules are a virtue to me. Nakagawa ka ng pagkakamali, maliit man o malaki, is enough to leave my company.

I don't give a second chance.

I don't waste my time and my precious money sa taong wala namang kwenta.

Hindi laro ang mundong ginagalawan ko at lalong hindi malaking biro.

Kailangan kung mabait ang kausap mo, ikaw hindi. Kung mautak ang kausap mo, kailangan mas mautak ka din. At kung pakikipagtusuan lang din naman ang labanan, siguro matulog na lang ang kaharap ko, dahil daig ko pa ang unggoy kapag ako ang kinalaban mo. Sorry, siya—it's my hobby.

Sanay na kong masabihan ng mga masasakit na salita o makita ang mga taong kinakabahan kapag ako na ang ka-transaction nila. And I'm proud of it because it means I'm the one great businessman in this world.