Chapter 4

Little Sister

“Why don’t you try me? Kaya ko naman nang makipag-s*x.”

Halos mabuga ni Jerome ang iniinom niyang kape sa sinabi ko. Napalingon pa ang ilang taong nasa paligid namin dahil sa lakas ng boses ko. Ako naman, patay-malisya lang at patuloy na kumakain ng chocolate cake ko.

Why? That’s our life. Walang pakialamanan.

“Fuck. Shut up, brat!” iritang sabi ni Jerome habang pinupunasan ang natalsik na kape sa mesa.

“Alam mo namang I can’t do that to you. We can’t, okay?”

Nakasimangot akong sumubo ng cake habang pinagmamasdan siya. Bakit ba kasi kailangan pa niyang tawagan ang ibang model para makipag–one-night stand? Parang wala man lang akong karapatan magreklamo.

“Okay, in five minutes nandito na siya,” dagdag pa niya habang tumitingin sa relo. “Kaya ubusin mo na ’yan para makaalis ka na. Or we should leave first? Tapos mag-taxi ka na lang.”

" Comfort room lang ako." Pagpapaalam niya.

Inirapan ko siya pero hindi na ako sumagot.

Napalingon ako sa counter ng café nang may pamilyar na mukha akong makita sa pila.

Nakakunot ang noo ko habang pinagmamasdan ang lalaki. Maya-maya, natapos na siyang magbayad at nagsimula nang maghanap ng mauupuan.

Sandali akong napatigil sa pagkain.

Hindi ako pwedeng magkamali.

Siya nga iyon.

Bigla akong napangiti.

" Hey!" Tawag ko sa kaniya at kaway ko. Kumunot ang noo niya na mukhang kinilala pa ko. Pero lumapit pa din siya sakin.

" Yan! Yan!" Napangiti ako ng naaalala niya ko.

" Ow! Dra, ka na daw?"

" Yeah! And you! Architect ka na daw! Raymond right?" Tumango siya at inayos ko ang upuan sa tabi ko. " May kikitain ka ba? "

" Wala. I'm done with my meetings ng maaga, kaya eto medyo tamang pasyal lang. " Tumango ako sa sinabi niya. " If you really don't mind can i join with you?"

" Ofcourse! Upo ka. " Inayos ko ang uupuan niya at inalis ko ang mga librong kanina ko pa kunyari binabasa.

" Wala ka bang kasama?" Napansin niyang may isa pang kape sa harapan ko at cake na hindi masyadong inubos.

" Nagpunta lang sa comfort room lang, pero aalis na din yon." Tumango lamg siya at pinagpatuloy na namin ang kwentuhan.

" Dian-" Napahinto kami sa kwentuhan nang bumalik na si Jerome.

" Oh. May kasama ka na pala!" Hindi ko man lamg mabasa reaksyon niya.

" Ahm. I'm sorry pre. Nag usap lang kami ni Yan. Pero kung sagabal ako, I'll find another table na lang." Maayos na pakikipag usap ni Raymond kay Jerome.

" No, pre it's okay. Paalis na din ako. Ikaw na bahala sa little sister ko ah." Anong sabi niya?!

Hindi man lang girlfriend ang sinabi niya! Kabanas!

B****o siya sakin at iniwas ko lang.

" Bad, Doctora." Natatawa niyang sabi sakin saka umiling iling.

Pinaningkitan ko lang siya. And nagawa niya lang na tumawa at umalis na. Kabanas!

“I thought dalawa lang kayong magkapatid?”

Nakakunot ang noo ni Raymond habang nakatingin sa order niyang black coffee at blueberry cheesecake.

“Yes. Dalawa lang kami.” Kinuha ko ang cellphone ko.

“Ampon lang ’yon.”

Mabilis akong nag-type.

To: Babe

Enjoy your fucking day! To your fucking girl. Duh.

Pagkatapos kong i-send, agad kong in-off ang cellphone at ibinalik sa bag ko.

Bwisit!

“Raymond, aalis na ako. May duty pa ako,” paalam ko habang tumatayo.

Pero hinawakan niya ako sa braso.

“Minsan catch up tayo,” sabi niya na nakangiti.

Tumango lang ako at tuluyan nang umalis.

Lecheng Jerome ’to!

Hindi man lang ba siya nagselos kahit katiting?

Bwisit!

“’Yang itsura mo na naman, Doktora. Sobrang lukot.”

Inirapan ko si Jeff na abala sa pag-aayos ng mga chart bago niya iyon ibinigay sa akin.

Habang tinitingnan ko ang mga papel, may bigla akong naalala.

“Nurse Jeff, ’yung asawa ni Tatay… kamusta siya?”

May iniabot siyang panibagong chart na galing sa ward sa taas.

“Na-admit?” tanong ko.

Tumango siya.

Tiningnan ko agad ang chart.

Inatake pala sa puso ang matanda at mabuti na lang naagapan.

Hindi na ako nag-aksaya ng oras at agad akong pumunta sa ward para makita si Nanay.

Pagdating ko roon, nakita ko siyang nakasandal sa headboard ng kama. Tahimik lang siya, nakatingin sa malayo.

Dahan-dahan akong lumapit.

Mukhang hindi pa rin siya nakaka-recover sa nangyari.

“Nay…” mahina kong tawag.

Napalingon siya sa akin at pilit na ngumiti.

Hinawakan ko ang kamay niya, at hindi niya iyon tinanggihan.

I wish I could return her husband’s life…

“Don’t worry po. Hindi ko kayo pababayaan.”

Tumango siya at sumenyas ng pasasalamat.

Maya-maya ay pinadischarged ko rin siya. Ako na mismo ang naghatid sa kanya sa burol ng asawa niya.

Pinaayos na raw ni Kuya ang lahat para maayos na maihatid si Tatay sa huling hantungan niya.

Nandito ako ngayon sa unit ni Jerome. Kinuha ko ang keycard niya sa bag ko. Hindi naman niya kailangan dahil fingerprint niya lang okay na.

Pag pasok ko walang katao tao. Hays. Umiling na lang ako nang maisip ko kung ano ginagawa niya ngayong oras na to. Shit! Umupo ako sa couch dahil sa sobrang pagod sa e.r. saka binuksan ang t.v para makapaglibang.

Lumipas ang ilang oras wala pa din siya. Humugot ako ng paghinga, iniisip ko kasi kung tatawagan ko ba siya para alamin kung nasan siya o maghihintay na lang ako dito hanggang sa dumating siya.

Bigla akong napabangon sa narinig kong kalampag ng kaldero at sandok sa tenga ko.

"Hays! Ang ingay naman, nakita nang natutulog pa ang tao!" Natatawa si Jerome lagi kapag ganito ako! Trip niya yan palagi. Binalik ko ang higa ko sa kama niya. T-teka? Nasa kama niya ko. Papano nasa couch ako kagabi.

" Dinala mo ko dito kagabi sa kama?"

" Malamang, meron pa bang magbubuhat sayo dito papunta diyan? " Nasilaw ako nang binuksan niya ang kurtina. " Gising na. Maligo ka na tapos mag almusal muna tayo bago ako umalis." Tumayo agad ako at tumungo ng kaniyang banyo.

Nang matapos na ko agad akong dumiretso sa kusina at nakita ko siyang kumakain na.

" Ni hindi mo man lang ako naantay? Ganon ka ba ka gutom ha?" Nabibwisit kong tanong na, kinangisi niya at umupo na ko sa tapat niya.

" I'm in a hurry. Baka ma late ako sa flight ko kapag di pa ko nagmadali." Hindi nga halatang hindi siya nagmamadali. Eh nakapang alis na.

" Bakit di ka pa kumain?" Umiling lang ako at humigop ng kape.

" Niluto mo to?" Umiling lang siya. At kumuha ulit ng kanin pero this time sa plato ko.

" Si Janine lang ang pinagluluto ko at ang mga anak namin. Kasi kapag pinagluto kita, madala ka pa sa hospital." Hays. Ayan na naman siya! Para naman napag lutuan niya na ko na nadala ako sa hospital!

" Maarte ka pa naman."

" Pag diinan mo pa. Pasalamat ka sobrang mahal kita." Hindi ko siya tiningnan dahil alam ko nagiging itsura niya kapag sinasabi ko yon.

" Aalis ka na naman? Kakadating mo lang ah."

" Kinuha ko lang ang mga kailangan na papeles ni Janine sa mommy niya. Two days na kong nandito, sobrang miss na ko ng mag iina ko." Umismid ako sa sinabi niya.

" Baka ikaw ang nakakamiss! At saka wag mo ngang angkinin ang hindi sayo. Kay Kuya Luc sila, gumawa na lang kasi tayo ng sariling atin. " Bigla siyang humagalpak ng tawa.

Anong nakakatawa sa sinabi ko?

"Dianne. Hindi tayo mga bata para maglaro pa ng bahay bahayan." Tumayo na siya at naglakad papunta ng pinto.

" Hindi kita kayang maging asawa dahil ang turing ko lang sayo nakababatang kapatid." Tumayo ako at humabol saka kinuha ang mga gamit ko.

" Kapatid?! Gago ka pala may mag kapatid bang kinain mo na kalahating katawan ko?! Ewan ko ba sayo! Sa tuwing ginagawa naman natin yon nakikita ko sa mga mata mo ang saya. Ano bang pumipigil sayo na magkaron tayo?!" Umiwas siya ng tingin pero agad ding bumalik sakin.

" Lust. Yong lang yon. " Nag igting ang bagang niya nang makitang nay mga luha na ko saking mga mata.

" Makakahanap ka din ng lalaking mas babagay sayo." Hinawi ko ang kamay niyang hinahaplos ang pisngi ko.

" Ikaw nga yon!" Turo ko sa mga dibdib niya. " Ikaw lang Jerome! Mahal na mahal kita. Hindi mo ba nakikita yon?!" Niyakap niya ko bigla.

" Mahal din naman kita." Nabigla ako sa mga sinabi niya.

" Bilang nakababatang kapatid."

Ayoko!