Chapter 3.

Spare Love

Death

Third POV

Natapos na ring operahan ni Dianne ang matandang tinutulungan niya. Sa tuwing may naililigtas siyang buhay, pakiramdam niya ay nababawasan ang bigat sa puso niya.

Napakasarap sa pakiramdam na may natutulungan siya—na kahit papaano, may saysay ang bawat pagod at puyat niya.

Ilang linggo na rin ang lumipas mula nang huli siyang tawagan ni Jerome tungkol sa anak-anakan nito. Ni isang text o email ay wala. Hindi man lang niya malaman kung kumusta na ang bata. Gusto man niyang mangumusta, pinipigilan niya ang sarili.

Napagpasyahan niyang umuwi muna. Na-mi-miss na niya ang mga magulang niya at ang kuya niya. Pero bago iyon, naalala niyang may kailangan pa pala siyang bayaran—may balance pa siyang one hundred thousand.

“Doctora, fully paid na po kayo.”

Nabigla siya.

“Ano po?”

Inabot sa kanya ang resibo. Tiningnan niya iyon at nanlaki ang mga mata niya. Totoo nga—bayad na.

May sobra pa.

“Baby girl!”

Lumingon siya agad.

“Bro!”

Tumakbo siya at niyakap ang kuya niyang si Diego.

“Wag mo nga akong tawaging ganyan. Mga DP lang puwedeng tumawag sa’kin niyan!” kunwaring reklamo nito habang inaakbayan siya at kinukuha ang bag niya.

“Arte,” natatawa niyang sagot, pero hindi niya maalis ang yakap. Ngayon lang niya naramdaman kung gaano siya kalungkot at kung gaano niya na-miss ang kuya niya.

“Thank you, Kuya Diegs.”

“Syempre naman. Ayoko namang isang araw mababalitaan ko na pulubi ka na,” biro nito.

Ngumiti siya at hinalikan ang kuya niya sa pisngi.

“Hmm… ewan. Porket magiging Daddy ka na, yabang mo na,” pang-aasar niya.

Masaya siya para rito. Kahapon lang nalaman nilang buntis si Alex. Pero napansin niyang biglang nag-iba ang ekspresyon ng kuya niya.

“Ayaw mo pang maging Daddy?” maingat niyang tanong.

Tahimik sandali si Diego bago ngumiti nang pilit.

"Ayaw ni Ate Alex mo.” ang noo ko. Kilala ko si Ate Alex—mabait, mahinahon, at mas boto ko talaga siya kaysa kay Ate Sam.

“Bakit daw?” tanong ko agad.

Umiling si Kuya Diegs.

“Hindi ko alam. Pero alam kong may dahilan siya.”

Ngumiti ako sa kanya. Alam ko namang mahal na mahal siya ni Ate Alex. Baka natatakot lang.

“Pag-usapan niyo, Kuya. Mas okay ‘yon kaysa manghula ka.”

Tumango siya.

“Oo nga eh.”

“Libre mo ‘ko ng breakfast,” malambing kong sabi sabay silip sa relo ko

Biglang napatingin siya sa suot kong relo at nanlaki ang mata.

“Hey! Dianne Madrigal, don’t tell me ngayon ka lang kakain ng breakfast?”

Nag-peace sign ako sabay ngiti.

“Ay!” reklamo niya. “Alas tres na ng hapon! Nag-skip ka na naman ng breakfast at lunch?!”

Kumamot lang ako sa ulo, pilit na ngumiti.

“Busy kasi…”

“Busy ka palagi!” sermon niya pero halata namang nag-aalala lang.

“Halika na nga. Kakain tayo. Gusto kong mag-avocado.”

Natawa ako.

“Kuya, ikaw talaga.”

Inakbayan niya ako habang naglalakad kami palabas ng hospital.

“Dianne,” seryoso niyang tawag.

“Hm?”

“Huwag mong ubusin ang sarili mo sa pag-aalaga ng iba. May mga taong gustong mag-alaga rin sa’yo.”

Napangiti ako pero hindi ako sumagot.

Kung alam lang niya na matagal ko nang gustong alagaan ang isang tao—pero hindi naman ako ang pinili.

“Kuya, libre mo pa rin ha.”

Napailing siya.

“Ang kulit mo talaga.”

Pero mas hinigpitan niya ang akbay sa’kin.

At sa sandaling iyon, kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko.

Nakahiga ako sa malambot kong kama.

Hays… sa wakas makakapagpahinga rin.

Pikit na sana ang mga mata ko nang biglang mag-ring ang cellphone ko. Napakunot ang noo ko pero agad ko ring sinagot.

“Where are you?”

Biglang nagising ang diwa ko sa boses na iyon.

“Bahay. Patulog pa lang… why?” sagot ko, pilit na kalmado.

Narinig ko siyang tumikhim sa kabilang linya.

“Sa bahay ka na lang matulog.”

Halos mapatalon ako sa kama.

“Sure! Nasaan ka na ba?” Mabilis akong bumangon at nagpalit ng damit. Hindi ako magkandaugaga, pero pilit kong kinokontrol ang sarili ko. Ayokong magmukhang sabik… kahit sabik na sabik na talaga ako.

Pagdating ko, nadatnan ko siyang nakahiga na. Humiga ako sa tabi niya at kusa akong yumakap.

“Kamusta ka naman doon?” paos kong tanong habang nakadikit ang pisngi ko sa dibdib niya.

Katatapos lang naming maghalikan. Ramdam ko pa ang init ng hininga niya sa balat ko.

H******n ko ang baba niya—isang maliit, tahimik na pag-angkin. Umaasa akong sa ganitong paraan, kahit papaano, maramdaman niyang ako ang nandito.

Kapag kaming dalawa lang, madalas sumasagi sa isip ko…

bakit pa namin pinapatagal?

Kung sa huli, kami rin naman?

Pero alam kong hindi ganoon kasimple.

“Gano’n pa rin,” mahina niyang sagot. “Nakikihabol pa rin sa pagmamahal ni Janine.”

"Yung triplets, mababait ang mga ’yon. Matatalino pa,” sabi niya sabay tango at ngiti.

“Ikaw, kamusta ka naman?”

“Ayun, toxic pa rin sa ER. Pero masaya naman. Kasi kung wala ako doon, baka walang gumamot sa mga walang kakayahang magbayad.”

Napansin niya ang paraan ng pagtitig ni Jerome—parang may gustong sabihin.

“May matanda kasi na walang pambayad. Kaya in-offer ko na ako na ang bahala sa gastusin.”

Tumango si Jerome at humugot ng malalim na paghinga.

“Okay…” Hinaplos niya ang buhok ni Dianne at tinitigan siya sa mga mata.

“Alisin mo rin minsan ang pagiging sobrang mabuti mo. Baka inaabuso ka na.”

“Okay lang. Minsan hinahatian naman ako ni Kuya at saka ni Dok Anthony.”

Biglang kumunot ang noo ni Jerome.

“Nakabalik na ba siya ng Pilipinas?”

Umiling si Dianne.

“Nakakamiss nga eh. Wala na akong kasamang gumimik tuwing gabi. Lagi tuloy nababangga kotse ko.”

Tiningnan siya ni Jerome nang nakasimangot.

“Akala ko ba ako ang crush mo? Pero ’yang mukha mo pag si Anton ang pinag-uusapan, kumikislap ang mata mo.”

Napatawa siya sa itsura nitong parang batang naagawan ng candy.

“Siya ang pangalawa kong crush,” pang-iinis niya.

Kikilitiin sana siya ni Jerome nang biglang tumunog ang cellphone niya.

Anthony.

Nang makita ni Jerome kung sino ang tumatawag, agad itong tumayo pero agad niyang pinindot ang loud speaker.

“Baby girl, nasaan ka?” tanong ni Anthony sa kabilang linya.

Inayos muna ni Dianne ang boses bago sumagot.

“Nasa bahay ni Jerome. Nakauwi ka na?”

“Hindi pa. Gusto ko lang malaman kung okay ka. Ako na bahala sa kalahati ng bill nung baby sa NICU, alright?”

Halata ang tuwa sa mukha ni Dianne habang tumatango. Pagkababa niya ng tawag, biglang naglapag si Jerome ng blank check sa harapan niya.

“Ako na ang magbabayad ng lahat ng utang mo sa hospital.”

At walang lingon-lingon, lumabas siya ng kwarto.

Napakunot ang noo ni Dianne.

Ano ’yon?

Maganda ang umaga ni Dianne nang ihatid siya ni Jerome bago ito mag-meeting. Habang naglalakad siya sa hallway papuntang ER, may lumapit sa kanya.

“Blooming naman si Dra. ah!” biro ng lalaking nurse na laging naka-assign sa kanya. “Nadiligan kayo?”

Umirap siya.

“Hays! Isara mo nga yang bunganga mo!”

Mabilis nitong isinara ang labi, na kinatawa naman niya.

Pagdating niya sa ER, payapa pa ang umaga. Pero tambak ang charts sa mesa niya.

“Dra! Yung pasyente niyo pong matanda—nag-aagaw buhay!”

Napatakbo siya agad sa ICU.

Bumabagsak ang BP. Humihina ang heart rate. Sa gilid, nanginginig sa kaba ang asawa ng matanda.

“Kunin ang defibrillator!” utos niya.

“Taasan ang dosage!”

“Clear?”

“Clear!”

Ilang beses niyang sinubukan.

Pero hindi bumabalik ang tibok.

Nag-straight line.

Huminga siya nang malalim at sinubukan pang mag-CPR. Pero wala na.

Binawian na ng buhay ang matanda.

Napatingin siya sa asawa nitong iyak nang iyak sa gilid. Unti-unting lumabas ang mga staff, iniwan ang mag-asawa sa loob ng ICU.

Hindi niya kinaya.

Nagmadali siyang umakyat sa rooftop.

Huminga siya nang malalim habang nakatingin sa langit.

Bakit kailangang may mawala?

Bakit kailangang may maiwan?

Ito ang parte ng pagiging doktor na hindi niya masanay-sanay.

Paano na ang asawa niya?

Papano na ang asawa nito kung wala na ang minahal nito ng ilang taon?

Paano na ang taong naiwan?

Bigla siyang nabigla nang may humawak sa kanya at niyakap siya mula sa likod.

Napapikit siya.

Jerome.

“Hind ka pa rin nasanay hanggang ngayon,” biro nito.

“Naging doktora ka pa naman.”

Hinampas niya ito sa dibdib.

Hinarap siya ni Jerome at marahang pinunasan ang luha niya.

“Araw-araw may nawawalan ng minamahal,” sabi nito nang seryoso.

“May purpose ’yon. Pero araw-araw din may ipinapanganak na may bagong purpose sa mundong ’to. Doon tayo kakapit.”

Tumango siya.

“Salamat, Jerome.”

Ngumiti ito at muling pinahid ang natitirang luha sa pisngi niya.

At sa sandaling iyon, kahit saglit lang, gumaan ang bigat sa dibdib niya.