LOGINSpare Love Dianne POV Nakarating na rin kami sa Reggio Calabria. Mabilis lang naman ang byahe, pero nakakapagod pa rin, lalo na’t agad akong nakaramdam ng homesick. “Buongiorno!” Masayang bati ng dalawa sa sumalubong sa amin—mga lalaki. “Buona giornata a voi.” [Good day to you.] Balik na bati namin sa kanila. Siniko ako ni Van, na para bang sinasabi na tumango na lang ako. Naiilang kasi ako dito, sa isa sa kanila—para kasing tanga kung titig lang ako. “ Molte grazie ai volontari messi a diventare un medico qui nella nostra zona. .” [Maraming salamat sa mga boluntaryo na inilagay para maging doktor sa aming lugar.] Sabi sa amin ng isa sa kanila, na nakatingin pa rin sa akin. Naiilang na naman ako dahil hindi pa rin siya titigil sa pagtitig. Nandito na kami sa opisina ng director ng ospital. Hay, nakakainis dahil sa akin pa talaga tumabi ang lalaking ito. Nakakatakot naman! Gwapo siya talaga. Kung titignan mo, kahawig siya ni Kuya Vince, pero parang engot lang. “Uy girl, ikaw na!
Spare Love Dianne POV "Girl! Nakatunganga ka pa dyan?" tanong ni Van sa akin na nakabusangot. "Maiiwan na tayo ng eroplano na naman," hila niya sa akin, saka tumango-tango ako. "H-hindi na ba talaga tayo makakapaghintay kahit saglit lang?" sabi ko kay Van. Nagkatinginan silang dalawa ni Zandro, na parang naiinis ngunit naawa na rin sa akin. "Bakla, anim na oras na tayong naghihintay dito. Halos tatlong eroplano na ang nilagpasan natin," sabi ni Zandro, medyo umaangal. "B-baka kasi…" hinabaan ko ang leeg ko. Sana matanaw ko siya. "Na-traffic lang yun." "Traffic? Haler, hindi ito Pilipinas, Dianne! Dito, walang ganun," sabi ni Van, halatang naiinis. "Kung gusto mong maging tanga forever, bahala ka. Pero wag ngayon, dahil kanina pa tawag ng tawag ang director ng hospital sa atin. Hindi na dadating si Pinsan," dagdag niya na naka-pamewang. Bigla kong nakita si Jerome na papalapit sa amin. "Ayan na siya!" sigaw ko na sobrang tuwa. "Sabi ko sa inyo, dadating siya eh!" Umiling-il
Spare Love Dianne POV Sabi ni Jerome one week lang siyang mawawala. Pero two weeks nang mahigit, wala pa rin siya. Text ako nang text sa kaniya, wala man lang reply. Kapag tumatawag naman ako, hindi niya man lang din sinasagot. Sobrang busy lang ang peg! Gusto ko pa naman siyang makita bago kami pumunta ng probinsya dito sa Italy. Doon kasi kami naka-assign nila Zandro na mag-volunteer. Ayoko sanang sumama sa kanila para mahintay ko na lang dito si Jerome sa Rome, kaso mapilit ang mga gaga. Nag-duty muna ako dito sa hospital malapit sa unit ni Jerome dahil naboboring na ako! Wala pa naman ang bebe ko sa tabi ko. Umuuwi muna ako sa condo ni Jerome para naman ma-feel kong kunyari asawa niya ako, at siya ay isang OFW na kailangang magtrabaho para sa aming mga anak. Kinabukasan, eto na naman ako sa dating gawi—call on duty. Namimiss ko nang maging pasyente ang mga Pilipino. Kapag talaga naging akin na siya, iuuwi ko siya sa unit ko at itatali ko siya sa kama. Habang naglalakad ak
Spare Love Dianne POV Tatlong araw na akong nakatira kasama si Jerome. Maayos naman kami—katulad pa rin ng dati. Pero ramdam kong pormal pa rin siya sa akin, parang may invisible na pader sa pagitan naming dalawa. "Good morning!" masigla kong bati sa kaniya. Tahimik siyang umupo sa mesa para mag-almusal. "Anong oras ka umalis kagabi?" tanong ko habang inaayos ang pagkain sa mesa. "Kasi pagkatapos nating… magkasama kagabi, nakatulog agad ako. Hindi ko na namalayan kung kailan ka umalis." Tumingin siya sa akin, nakataas ang isang kilay. "N-natanong ko lang naman," dagdag ko agad. "Okay lang kahit hindi mo sagutin." Nagpatuloy ako sa pag-aayos ng almusal. "Gusto mo bang malaman talaga?" tanong niya. Napakunot ang noo ko ngunit tumango pa rin ako. "Nagkita kami ni Janine kahapon sa Milan. Pinasyal namin ang mga anak namin." Ngumiti ako kahit may kumurot sa dibdib ko. Hindi ako pwedeng magreklamo. Sila ang unang priority niya. Sila ang pamilya niya. Ako… parang pangala
Spare Love Dianne POV SPG Alert Inalis niya ako mula sa pagkakadikit ko sa pader habang patuloy pa rin niyang hinahalikan ang aking leeg. Parang unti-unting nawawala ang lakas ko sa bawat dampi ng labi niya. Maya-maya ay binuhat niya ako at dinala papunta sa kwarto. Pagdating namin sa kama ay marahan niya akong ibinaba roon. Ako na mismo ang naghubad ng suot niyang t-shirt. Saglit siyang napatitig sa akin bago niya rin hinubad ang suot kong damit kasama ang panloob ko. “Wow…” bulong niya habang nakatitig sa akin. Agad akong nahiya at tinakpan ang dibdib ko, ngunit mabilis niyang inalis ang kamay ko. “Wala nang atrasan,” mahina niyang sabi. “You’re mine.” Napasinghap ako nang maramdaman ko ang mga kamay niya sa aking katawan. Hindi ko mapigilan ang mahinang ungol na lumabas sa aking labi habang dahan-dahan niyang hinahalikan ang aking balat. Pakiramdam ko ay nalulunod ako sa kakaibang sensasyon na iyon—bago, nakakakaba, pero may halong sarap. Maya-maya ay naramdaman ko
Spare Love Dianne POV Naging busy ako buong linggo dahil sa dami ng ginagawa ko, pero hindi ko pa rin nakakalimutang kamustahin si Jerome. Araw-araw ko siyang minemessage—kung kumain na ba siya, kung kumusta ang buong araw niya sa trabaho, at kung nakatulog ba siya nang maayos. Pero wala man lang kahit isang reply. “Pakiayos na lang ang operating room.” utos ko sa mga naka-duty doon. Maya-maya ay nag-ring ang cellphone ko. Pagtingin ko sa screen, si Jerome ang tumatawag. “Bakit ngayon ka lang tumawag? Nag-aalala ako.” inis kong sabi habang napapadyak pa ang kanang paa ko. “Si Janine kasi… sobrang sakit ng ulo niya. Kailangan ko na ba siyang isugod sa hospital?” Parang may kung anong kumirot sa dibdib ko. Bakit ganito palagi? Tatawag siya, pero para lang pala kay Janine. “Please… anong gagawin ko?” tanong niya ulit. “Natanggap mo ang mga message ko, ’di ba?” tanong ko. Bigla siyang tumahimik sa kabilang linya. “Diba?” “Yeah.” Tumango na lang ako kahit hindi naman niya




![Captured By Ninong Hades [SPG]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


