Chapter 6

Spare Love

Dianne POV

SPG Alert

Inalis niya ako mula sa pagkakadikit ko sa pader habang patuloy pa rin niyang hinahalikan ang aking leeg.

Parang unti-unting nawawala ang lakas ko sa bawat dampi ng labi niya. Maya-maya ay binuhat niya ako at dinala papunta sa kwarto.

Pagdating namin sa kama ay marahan niya akong ibinaba roon.

Ako na mismo ang naghubad ng suot niyang t-shirt. Saglit siyang napatitig sa akin bago niya rin hinubad ang suot kong damit kasama ang panloob ko.

“Wow…” bulong niya habang nakatitig sa akin.

Agad akong nahiya at tinakpan ang dibdib ko, ngunit mabilis niyang inalis ang kamay ko.

“Wala nang atrasan,” mahina niyang sabi.

“You’re mine.”

Napasinghap ako nang maramdaman ko ang mga kamay niya sa aking katawan. Hindi ko mapigilan ang mahinang ungol na lumabas sa aking labi habang dahan-dahan niyang hinahalikan ang aking balat.

Pakiramdam ko ay nalulunod ako sa kakaibang sensasyon na iyon—bago, nakakakaba, pero may halong sarap.

Maya-maya ay naramdaman kong bumaba ang mga halik niya. Napahawak ako sa kanyang buhok habang sinusubukan kong kontrolin ang sarili ko.

“J-Jerome… a-anong ginagawa mo…?” mahina kong sabi habang halos hindi ko alam kung saan ako titingin.

Ngumiti siya nang bahagya.

“You’re trembling, sweetheart… do you want me?”

Hindi ko na alam kung paano sasagot. Sa halip ay tumango na lamang ako.

Maya-maya ay hinubad na rin niya ang natitirang suot niya. Saglit akong napalunok dahil hindi ko alam kung kakayanin ko ba ang mangyayari.

Lumapit siya sa akin at hinaplos ang pisngi ko.

“Relax,” bulong niya.

Nang magsimula ang lahat ay napasinghap ako sa sakit na biglang dumaloy sa katawan ko.

“Ouch…” napahigpit ang kapit ko sa kanya.

“Don’t worry,” marahan niyang sabi habang pinupunasan ang luha ko.

“Sa umpisa lang ’yan.”

Hinaplos niya ang buhok ko at hinalikan ako upang pakalmahin.

Unti-unti ring nawala ang sakit at napalitan ng kakaibang init na hindi ko pa kailanman naranasan.

Hanggang sa pareho naming marating ang sukdulan ng sandaling iyon.

Tahimik na kaming nakahiga sa kama pagkatapos. Binalot ko ang sarili ko ng kumot habang pinipilit pakalmahin ang mabilis kong paghinga.

“Dianne…” tawag niya.

Tumingin ako sa kanya.

“Hanggang kailan mo ipipilit ang sarili mo sa akin?”

Dahan-dahan ko siyang niyakap.

“Magkasama kami ni Janine,” patuloy niya. “Pero kahit minsan, walang nangyari sa amin. Gusto ko siyang igalang hanggang sa matutunan niya rin akong mahalin.”

Napangiti ako nang kaunti kahit mabigat ang dibdib ko.

“Mahal na mahal ko silang mag-iina,” dagdag niya.

“Sila ang buhay ko.”

Umangat ako para makita ang mukha niya. Masakit marinig iyon, pero alam ko na iyon mula pa noong una.

“Hindi ako magsasawang mahalin ka, Jerome,” sagot ko.

Napatingin siya sa akin.

“Kung sila ang buhay mo… ikaw naman ang buhay ko,” mahina kong sabi.

“Mahal kita. Mahal na mahal.”

Ngumiti siya nang bahagya pero halatang may lungkot sa mga mata niya habang nakatingin sa kisame.

“Paano kung hindi ko maibigay ang pagmamahal na gusto mo?”

Hinawakan ko ang pisngi niya at marahang kinurot iyon.

“Hangga’t hindi ka pa kasal kay Janine at hangga’t hindi mo pa siya tunay na mahal… hindi ako mapapagod na mahalin ka,” sagot ko.

“Masaya na akong alam kong ligtas ka at masaya ka.”

Lumingon siya sa akin at bahagyang ngumiti bago ako hinalikan sa labi.

“Sige,” sabi niya. “Magsama tayo. Hanggang sa matauhan ka… o hanggang sa mahalin na ako ni Janine.”

Huminga ako nang malalim.

“Dianne,” dagdag niya, “pero huwag mong hihilingin na ikaw ang maging first priority ko. Nasa kanila iyon.”

Tumango agad ako.

“Okay lang,” sagot ko.

“Dito ka titira. Mag-li-live in tayo. Mahal mo ako… pero ako hindi.”

Masakit pakinggan, pero ngumiti pa rin ako.

“Huwag kang mag-alala,” sabi ko habang pinipigilan ang luha. “Kapag dumating ang araw na alam kong wala na talaga… ako na mismo ang lalayo.”

Tumingin ako sa kanya.

“Salamat, Jerome. Salamat.”

Kahit masakit, handa akong manatili.

Basta kasama ko siya.

Kahit hanggang saan lang umabot ang pagkakataong iyon.

Tahimik ang buong kwarto. Tanging mahina lamang na tunog ng aircon ang maririnig.

Nakatalikod si Jerome sa akin habang mahimbing na siyang natutulog. Samantalang ako… gising pa rin.

Hindi ko mapigilan ang mapangiti kahit may kirot sa dibdib ko. Dahan-dahan kong inabot ang kamay niya at hinawakan iyon.

“Jerome…” mahina kong bulong.

Hindi siya gumalaw.

Pinagmasdan ko ang mukha niya. Kahit natutulog ay seryoso pa rin ang itsura niya. Ito ang lalaking minahal ko nang buong puso kahit alam kong hindi ako ang pinili niya.

“Ang daya mo,” bulong ko ulit habang napapangiti ng mapait. “Bakit ikaw pa…”

Unti-unti akong lumapit sa kanya at marahang yumakap sa likod niya.

Ang init ng katawan niya. Ang sarap sa pakiramdam na kahit sandali lang ay nasa tabi ko siya.

Pero kasabay noon ang mabigat na katotohanan.

Hindi ako ang mahal niya.

Napapikit ako nang maramdaman kong kusang tumulo ang luha ko.

“Okay lang,” bulong ko sa sarili ko. “Masaya na ako sa ganito.”

Masaya na akong kasama siya.

Masaya na akong kahit sandali ay naging akin siya.

Bigla siyang gumalaw at bahagyang lumingon sa akin kahit nakapikit pa rin.

“Ano ’yon?” paos niyang tanong.

Agad kong pinunasan ang luha ko.

“Wala,” sagot ko. “Hindi lang ako makatulog.”

Hinila niya ako papalapit sa kanya nang hindi man lang nagbubukas ng mata.

“Matulog ka na,” sabi niya.

Napahinto ako sa ginawa niya.

Hindi ko alam kung bakit pero lalo akong nalungkot.

Para sa kanya… simpleng bagay lang iyon.

Pero para sa akin…

Parang buong mundo ko na.

Mahigpit kong niyakap ang likod niya habang pinipigilan ang pag-iyak.

“Jerome…” bulong ko sa isip ko.

Kung pwede lang sana…

Kahit minsan…

Piliin mo naman ako.