ถ้าหากตกลง

17

ถ้าหากตกลง

              “ดูจากผลงานที่ผ่านมา ไม่อยากจะเชื่อว่าจะเป็นคนที่ลงมือฆ่าลูกสาวตัวเอง เพราะดูจากบุคลิกแล้ว ท่านเป็นคนที่รักครอบครัวมากๆ เลยทีเดียว” พี่เคนแสดงความคิดเห็นขึ้นมา ขณะที่นั่งมองภาพจากจอแท็บเล็ตขนาดสิบนิ้ว ที่กำลังฉายภาพเหตุการณ์สด ณ สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า “ท่านดูเป็นคนดีเกินกว่าจะฆ่าลูกตัวเอง”

              “คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ เมื่อความโลภเข้าครอบงำ ทุกคนล้วนแสดงอีกตัวตนหนึ่งออกมากันทั้งนั้น” มกราแสดงความคิดเห็นบ้าง ขณะที่กำลังจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะหันหน้ามาพูดกับฉันที่กำลังนั่งเช็คเครื่องมือสื่อสารอยู่ “เธอมั่นใจนะโนเบล ว่าต้องการรื้อคดีนี้ขึ้นมาสืบสวนใหม่ แม้ว่าทางตำรวจของรัฐจะสรุปปิดคดีไปแล้วก็ตาม”

              ฉันใส่วิทยุสื่อสารขนาดจิ๋วเข้าไปในหูข้างขวา ส่องกระจกตรวจเช็คความเรียบร้อยให้แน่ใจว่าแน่นหนาพอที่จะไม่หลุดหายระหว่างปฏิบัติงานอีก เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วค่อยหันหน้าไปตอบมกรา ที่นั่งรอคำตอบอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ

              “ฉันไม่ได้ต้องการรื้อคดีขึ้นมาสืบสวนใหม่ แต่สิ่งที่ฉันต้องการที่แท้จริงคือการลักพาตัวท่าน ส.ส. เพื่อพูดคุยอะไรบางอย่าง”

              “มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ที่คนธรรมดาสามัญชนอย่างเราจะเข้าหาท่านได้” มกราแย้ง

              “เพราะฉะนั้นฉันถึงต้องมีทีม Blackroom คอยหนุนหลังให้ไงล่ะ”

              “ถ้าอย่างนั้นเธอก็บอกถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงมา” คราวนี้เป็นพี่เคนที่เอ่ยปากถาม

              ฉันจ้องหน้าพี่เคนนิ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ไว้จบเรื่องวันนี้แล้วฉันจะเรียกประชุมทีม บอกถึงสิ่งที่ฉันต้องการนะ”

              “สบายๆ อยู่แล้ว”

              ฉันระบายยิ้มเล็กน้อยให้กับท่าทางไม่ยี่หระของพี่เคน พลางเลื่อนสายตาขึ้นไปมองมกราที่กำลังมองมาที่ฉันอยู่ก่อนแล้ว “นายล่ะมกรา คราวนี้จะดุด่าว่ากล่าวหรือห้ามปรามฉันอีกไหม”

               “ถ้ามันสำคัญจริงๆ ฉันก็จะช่วยอย่างถึงที่สุด”

              ฉันจ้องมองมกราด้วยแววตาที่ยากจะอธิบาย คำตอบของเขามันทำให้ฉันรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก ฉันไม่เคยได้รับการยอมรับจากเขาเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา

กระทั่งวันนี้ที่ฉันรู้สึกว่ามกราได้เปลี่ยนไปแล้ว

              “เจ้กับเฮียเตรียมพร้อมหรือยัง”

เสียงของคิมหันต์ดังผ่านวิทยุสื่อสารขึ้น ระหว่างที่ฉันกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง พอได้ยินดังนั้นฉันจึงกรอกเสียงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“พร้อมแล้ว”

“โอเค ลงมาได้เลย อีกห้านาทีท่าน ส.ส. จะเดินไปถึงรถประจำตำแหน่ง”

“รับทราบ”

ฉันกับมกราลงจากรถปฏิบัติการทันทีหลังจากได้รับการยืนยัน แน่นอนว่าเรื่องที่เรากำลังทำอยู่ในตอนนี้ ทางสำนักสืบสวนเอกชนไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวด้วย

รวมไปถึงจอร์นเองก็เช่นกัน

“ทุกอย่างเคลียร์ เริ่มปฏิบัติการตามแผนได้”

พอได้รับการยืนยันจากคิมหันต์อีกครั้ง ฉันจึงหันไปพยักหน้ารับกับมกราหนึ่งครั้ง ก่อนจะเปิดประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับแล้วยัดร่างของตัวเองเข้าไป ส่วนมกราก็ประจำตำแหน่งที่นั่งคนขับ

ก็อย่างที่ฉันกับมกราได้คุยกันเบื้องต้น ฉันไม่ได้ต้องการรื้อคดีการถูกฆาตกรรมของลูกสาวท่าน ส.ส. ที่ถูกฆ่าโดยผู้เป็นพ่อแท้ๆ ขึ้นมาใหม่ แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงของการเข้าพบท่าน ส.ส. วันนี้ก็คือ...เดรกคือใคร

ซึ่งฉันมั่นใจเกือบร้อยเปอร์เซ็นว่าท่าน ส.ส. เมืองราด รู้จักกับเขาอย่างแน่นอน

ปึง

เสียงประตูปิดลงจากทางด้านหลัง แสดงให้เห็นว่าท่าน ส.ส. ได้ขึ้นมาบนรถแล้ว รอไม่ถึงหนึ่งนาทีเสียงคำสั่งก็ดังขึ้น

“พาฉันกับบ้าน”

“รับทราบครับ”

มกราตอบรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงสุภาพ ไม่กี่อึดใจรถตู้ประจำตำแหน่งของท่าน ส.ส. ก็เคลื่อนตัวออกจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า โลดแล่นไปบนท้องถนนมุ่งหน้าไปยังบ้านพักตามที่ท่านสั่ง (หรือเปล่า?)

สิ่งที่เรากำลังจะทำต่อจากนี้คือการลักพาตัวท่าน ส.ส. และแน่นอนว่าการลักพาตัวบุคคลระดับประเทศมันไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแน่นอน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับพวกเรา

“ตรงนี้แหละ เปลี่ยนได้”

ฉันออกคำสั่งเมื่อรถของเราวิ่งเข้ามาในอุโมงค์ใต้ดิน ก่อนที่มกราจะหักเลี้ยวซ้ายเพื่อเปลี่ยนเส้นทาง ฉันเลื่อนสายตาขึ้นมองกระจกมองหลัง เพื่อดูว่าท่าน ส.ส. เมืองราดมีท่าทีอย่างไรหลังจากที่รถได้เปลี่ยนเส้นทาง ทว่าท่านกลับไม่ได้ทักท้วงหรือแสดงท่าทางแปลกใจแต่อย่างไร กระทั่ง...

“พวกนายหลงทางกันหรือเปล่า เพราะว่านี่ไม่ใช่เส้นทางกลับบ้านของฉันนะ”

“พอดีว่าเส้นทางหลักได้รับรายงานว่ารถติดครับท่าน ส.ส. เราจึงเปลี่ยนมาใช้เส้นทางลัดแทนครับ”

“อย่างนั้นเหรอ อืม ๆ โอเคๆ”

ฉันและมกราหันไปมองหน้ากันอย่างอัตโนมัติหลังจากได้ยินคำตอบจากท่าน ส.ส. เมืองราด เพราะดูเหมือนว่าท่านจะไม่ได้เอะใจอะไรเลยสักนิด แม้ว่าเรานั้นจะพาเปลี่ยนเส้นทางกลับบ้านก็ตาม

“รถของทีมรักษาความปลอดภัย SRV ได้ขับตามรถของพวกเรามาตามแผน” เสียงคิมหันต์รายการผ่านวิทยุสื่อสารขึ้นมา หลังจากที่เราสลับเปลี่ยนเส้นทางได้ประมาณห้านาทีเศษๆ

“รับทราบ” ฉันตอบด้วยระดับเสียงปกติ โดยไม่ได้กลัวเลยว่าท่าน ส.ส. จะได้ยินเรื่องที่เราคุยกันอยู่หรือเปล่า

“เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ”

              ท่าน ส.ส. เมืองราด ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมามองด้วยความสงสัย ฉันจึงช้อนสายตาขึ้นมองผ่านกระจกมองหลังพลางกระตุกยิ้มขึ้นมุมปากอย่างมีเลศนัย โดยที่ไม่ได้ตอบคำถามกลับไปแต่อย่างใด

“นี่พวกแกจะพาฉันไปไหน” ดูเหมือนว่าเหยื่อของเราจะเริ่มรู้สึกตัวแล้ว เมื่อท่าน ส.ส. เมืองราด แสดงสีหน้าตื่นตะหนกหลังจากที่มองออกไปนอกรถ “เดี๋ยวนะ พวกแกไม่ใช่บอดี้การ์ดของ SRV นี่!”

              “อะไรทำให้ท่านคิดแบบนั้นล่ะคะท่าน ส.ส. เมืองราด”

              “พวกแกเป็นใคร”

              ฉันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พลันยกปืนพกขึ้น แล้วเล็งปลายกระบอกปืนไปที่ ส.ส. เมืองราด ที่นั่งอยู่เบาะด้านหลังด้วยสีหน้าราบเรียบ

              ท่าน ส.ส. เมืองราด เมื่อเห็นว่าปลายกระบอกปืนได้เล็งมาที่หน้าตนเอง ก็เบิกตาโพลงขึ้นด้วยความตกใจแถมยังเขยิบถอยหนีจนหลังติดเบาะ

              “พวก...พวกแกต้องการอะไร”

              “แน่นอนว่าเรามีสิ่งที่ต้องการ” มกราตอบ สายตาจ้องมองบนท้องถนน

              “แล้วสิ่งที่พวกแกต้องการคืออะไร”

              “ข้อมูล” ฉันตอบ ขยับปืนเข้าไปใกล้ ส.ส. เมืองราด มากกว่าเดิม

              “คิดว่าทำแบบนี้แล้วพวกแกจะรอดไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ”

              ฉันจ้องสบสายตาของท่าน ส.ส. นิ่งโดยไร้ซึ่งความเกรงกลัว ก่อนจะยกไหล่ขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่ยี่หระ แล้วเอ่ยตอบออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

              “คิดว่ารอดได้ง่ายๆ หากผู้ที่หนุนหลังนั้นใหญ่โต”

              แววตาของท่าน ส.ส. เมืองราดสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อฉันพูดถึงผู้อยู่เบื้องหลัง แต่ก็เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นที่ท่านแสดงออกถึงความกลัวให้ได้เห็น

              เอี๊ยด

              มกราพารถเข้าจอดที่ตึกร้างแถวชานเมือง ทำการดับเครื่องยนต์และลงไปเปิดประตูให้ท่าน ส.ส. เมืองราด ได้ลงจากรถ

              “พวกเราไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้ายท่านแต่อย่างใด สิ่งที่พวกเราต้องการคือข้อมูล” มกรายืนล้วงกระเป๋าพูดกับท่าน ส.ส. เมืองราด ด้วยท่าทีสบายๆ ไร้ซึ่งการข่มขู่ “ลงมาเถอะครับ”

              “ฉันจะแน่ใจได้อย่างไร ในเมื่อยัยนั่นกำลังเล็งปลายกระบอกปืนมาที่ฉันอยู่”

              มกราหันหน้ามามองฉันเป็นเชิงบอกว่าให้เก็บปืนลงได้แล้ว พอเห็นดังนั้นฉันจึงเก็บปืนไว้ข้างลำตัวพลางยักคิ้วขึ้นอย่างยียวน

              “ทำตัวสบายๆ เถอะค่ะ ฉันแค่หยอกเล่นเฉยๆ

              ท่าน ส.ส. เมืองราด ยังคงมีท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ที่จะทำตามที่พวกเราบอก แต่สุดท้ายก็ยอมทำตามเพราะว่าถ้าขืนสู้ไปก็ตายเปล่า

              “บอกมา ว่าต้องการอะไร”

              “เดรกคือใคร?” ฉันไม่ยืดเยื้อให้เสียเวลาเปิดประเด็นโดยการถามถึงบุคคลที่ต้องการรู้ในทันที

              “เดรก” ท่าน ส.ส. เมืองราด ขมวดคิ้วมุ่น เมื่อได้ยินถึงคำถาม “เดรกคือใคร ฉันไม่รู้จัก”

              “หากท่านยังเล่นลิ้น ฉันอาจจะพลั้งมือไม่ทำตามที่พูดก็ได้นะคะ”

              “ฉันไม่รู้จริงๆ”

              ท่าน ส.ส. เมืองราด ยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่นราวกับว่าไม่ได้รู้จักกับบุคคลที่ฉันกำลังเอ่ยถึงนั่นจริงๆ

              ตุ้บ

              “ถ้าท่านยังคงโกหกให้ยืดเยื้อเสียเวลา ข้อมูลในซองสีน้ำตาลอันนี้ก็จะไม่ยืดเยื้อให้เสียเวลาเหมือนกัน”

              ซองเอกสารสีน้ำตาลที่ระบุข้อมูลบางอย่างถูกวางลงตรงหน้าท่าน ส.ส. เมืองราด หลังจากที่ท่านยังคงยืนยันว่าไม่ได้รู้จักกับบุคคลที่ฉันถามหา

              “อะไร”

              “เปิดดูสิคะ”

              ส.ส. เมืองราด รีบคว้าซองเอกสารตรงหน้าขึ้นมาเปิดดูด้วยความสงสัย ไม่กี่นาทีต่อมาจึงเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยแววตาตกใจ พลันเอ่ยถามออกมาด้วยเสียงตะกุกตะกัก

              “แก...แกไปได้ข้อมูล...พวกนี้ มาจากไหน”

              “ไปได้มาจากไหนไม่สำคัญ มันสำคัญตรงที่ว่า หากท่านยังยืดเยื้อต่อปากต่อคำกับฉัน เพื่อรอให้บอดี้การ์ดเข้ามาช่วยเหลือไปเรื่อย ๆ ข้อมูลที่อยู่บนแฟลชไดร์ฟ นี้” ฉันยกแฟลชไดร์ฟขึ้นมาพลางเลื่อนสายตาไปมองซองเอกสารในมือท่าน ส.ส. เมืองราดนิ่ง “ซึ่งมีข้อมูลแบบเดียวกันกับในซองเอกสารที่ท่านถืออยู่ ได้กระจายว่อนเน็ตทันทีที่ฉันสั่งให้เผยแพร่ข้อมูลอย่างแน่นอน”

              “ฉันไม่รู้จักจริงๆ คนที่แกถามถึง ฉันไม่เคยได้ยินชื่อที่ไหนมาก่อนเลย”

              จนถึงตอนนี้ท่าน ส.ส. เมืองราด ก็ยังคงยืนยันเสียงหนักแน่นว่าไม่รู้จักบุคคลที่ฉันถามถึงจริงๆ แม้ข้อมูลสำคัญที่ชี้ชะตาชีวิตของตัวเองจะวางอยู่ต่อหน้าก็ตาม

              “โธ่เว้ย!” ฉันสบถออกมาอย่างหัวเสีย เพราะถ้าหากว่า ส.ส. ท่านนี้ไม่รู้จักประวัติหรือข้อมูลของนายนั่นจริงๆ ก็เท่ากับว่าภารกิจในครั้งนี้ของฉันล้มเหลว

              “แล้วท่านรู้ข้อมูลเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้หรือเปล่า”

              มกราวางรูปถ่ายขนาด 4*6 นิ้ว ลงตรงหน้าของท่าน ส.ส. เมืองราด ทำให้ท่าน ส.ส. ที่แสดงสีหน้าเป็นกังวลชะโงกหน้าเข้ามามองพลันพยักหน้าทันที

              “รู้ๆๆ ฉันรู้จักเขา เขาชื่อว่าดอน เป็นผู้จัดการของไนต์คลับ”

              “ท่านใช้บริการของไนต์คลับบ่อยแค่ไหน” มกราถามต่อ

              “ฉันเข้าไปใช้บริการของที่นั่นทุกคืน”

              “เบื้องหลังของไนต์คลับคืออะไร”

              “เอ่อ...” คำถามที่สามของมกรา ส่งผลให้ท่าน ส.ส. เมืองราดมีท่าทีกระอักกระอ่วน ก่อนที่ท่านจะกระแอมไอแล้วตอบออกมาด้วยเสียงแผ่วค่อย “เป็นแค่คลับ อะ...เอ่อ และร้านอาหารธรรมดา”

              “ผมจะให้โอกาสท่านตอบอีกครั้ง” มกราขยับเข้าไปเท้าแขนลงกับโต๊ะ แล้วโน้มตัวลงไปจ้องหน้าท่าน ส.ส. เมืองราด ด้วยสายตาราบเรียบ ทว่ากับสร้างความขนลุกขนชันให้กับฝ่ายตรงข้ามที่ได้สบประสาน “และโอกาสมีเพียงครั้งเดียว การที่ท่านจะได้เป็นนายกรัฐมนตรีหรือไม่ ขึ้นอยู่กับคำตอบในครั้งนี้”

              ท่าน ส.ส. ชั่งใจอยู่พักใหญ่ ดูเหมือนว่าท่านคงเลือกได้แล้วว่า...อยากจะเป็นนายกรัฐมนตรีหรือพ่ออำมหิตที่ฆาตกรรมลูกสาวตนเอง ท่าน ส.ส. เมืองราด ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะปริปากตอบคำถามของมกราออกมา

              “คาสิโนขนาดใหญ่และลักลอบค้าประเวณีข้ามประเทศ”

              ปัง!

              “คิดไว้แล้วไม่มีผิด”

              ฉันตบโต๊ะเสียงดังจนท่าน ส.ส. สะดุ้งโหยงพลันขบกรามแน่น ที่สัญชาตญาณของฉันนั้นถูกตั้งแต่ตอนแรก แต่ก็ไม่สามารถยืนยันได้แบบเต็มปากว่าเบื้องหลังของคลับแห่งนั้นทำอะไรกันแน่ เพราะว่าไม่มีหลักฐานมัดตัว

              “ฉันบอกในสิ่งที่พวกแกต้องการไปแล้ว ก็ลบข้อมูลพวกนั้นทิ้งให้ฉันด้วย”

              “คนที่กล้าฆ่าลูกสาวตัวเอง แล้วใช้ชีวิตเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น สามารถต่อรองได้ด้วยเหรอ”

ท่าน ส.ส. เมืองราด ช้อนสายตาขึ้นมองฉันนิ่งเฉยโดยไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา ทว่าฉันกลับรับรู้ได้ถึงความโศกเศร้าเสียใจที่แฝงเอาไว้ข้างในสายตาคู่นั้น

“หากท่านตอบตกลงว่าจะบอกทุกสิ่งเมื่อเราอยากรู้ ข้อมูลในซองเอกสารนี้ก็จะไม่รั่วไหลออกไป” มกรายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ยืนรอคำตอบจากฝ่ายตรงข้ามด้วยสีหน้านิ่งเฉย

“ฉันตกลง”

“ครับ วันนี้คำถามสุดท้ายที่ผมจะถามคือ...สินค้ารอบต่อไปจะถูกส่งออกในวันไหน”

“ในวันอาทิตย์ที่จะถึง”

“ขอบคุณสำหรับคำตอบครับ” มกราเอื้อมมือไปเก็บซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาไว้ในมือ พลางมองหน้าท่าน ส.ส. เมืองราด ด้วยสายตาอันดูถูกดูแคลน “คงกระหายในตำแหน่งที่ใหญ่โต มากกว่าชีวิตของลูกสาวตนเอง คนอย่างท่านไม่ควรได้รับการยกย่องจากประชาชน”

มกราพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะก้าวฉับ ๆ ออกจากตึกร้าง โดยไม่ได้สนใจเสียงร้องตะโกนตามหลังจากท่าน ส.ส. เมืองราดเลยแม้แต่น้อย

“ฉันหวังว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้จะรู้แค่เราสามคนเท่านั้นนะคะ เพราะถ้าไม่อย่างนั้น...” ฉันเว้นช่วงเลื่อนสายไปมองแฟลชไดร์ฟในมือ ก่อนจะเลื่อนกลับไปมองหน้าท่าน ส.ส. ที่ตอนนี้มีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก พลันพูดต่อ “ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีที่ท่านใฝ่ฝัน ได้ปลิวหายไปภายในพริบตาอย่างแน่นอน”