กลับบ้าน

18

กลับบ้าน

ภารกิจที่ฉันมั่นใจนักมั่นใจหนาว่ายังไงก็ต้องสำเร็จแน่นอน พังทลายลงต่อหน้าต่อตาเมื่อท่าน ส.ส. เมืองราดยืนยันว่า...เขานั้นไม่รู้จักคนชื่อเดรก!

ส่งผลให้ฉันในตอนนี้หงอยเหงาราวกับไก่โดนน้ำร้อน จนคิมหันต์ที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องปฏิบัติการ ถึงกับแปลกใจกับท่าทางที่ฉันไม่เคยเป็นมาก่อน

“เจ้เขาเป็นอะไรเฮีย นั่งหงอยอย่างกับคนโดนผัวทิ้ง”

“ก็ลองเข้าไปถามดูสิ เผื่อจะรู้”

“ไม่เอาหรอก กลัวโดนด่า”

“งั้นก็อยู่เงียบๆ แล้วทำงานของเอ็งต่อไป”

ฉันเหลือบสายตาขึ้นมองบุคคลที่กำลังพูดถึงฉันอยู่โดยไม่ได้พูดอะไรออกมา ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาจ้องหน้าจอโทรศัพท์เหมือนเดิม เพื่อต่อสายไปหาคนที่บ้านให้เตรียมอาหารไว้รอ

ตู๊ด ตู๊ด

รอสายไม่นานมากนักเสียงจากปลายสายก็ดังขึ้น

(ว่าไงลูก)

“แม่เตรียมอาหารไว้หรือยังคะ อีกหนึ่งชั่วโมงหนูกับเพื่อนๆ ก็จะไปถึงที่บ้านแล้วนะคะ”

(ยังเลยลูก เอ็งอยู่ตั้งกรุงเทพฯ อะไรจะเดินทางเร็วขนาดนั้น เหาะเอาหรืออย่างไร)

“เหาะเอาก็ไม่เกินจริงนะ”

(แม่ประชด)

“เถอะน่าแม่ เอาเป็นว่าเตรียมอาหารเลย ไม่เกินสองชั่วโมงเบลและเพื่อนไปถึงบ้านแน่นอน”

(จ้ะๆ เดี๋ยวแม่เตรียมไว้รอ รีบมานะ แม่คิดถึง)

“ค่ะแม่ คิดถึงเหมือนกันค่ะ”

ฉันกดวางสายหลังจากที่คุยธุระกับแม่เสร็จแล้วเรียบร้อย ตามบทสนทนาข้างต้นสรุปได้ง่ายๆ เลยก็คือ...วันนี้สมาชิก Black Room จะเดินทางไปที่บ้านของฉัน เพื่อใช้วันหยุดพักร้อนที่ผู้บัญชาการจอร์นได้มอบให้อย่างกะทันหันนั่นเอง แน่นอนว่าระดับหน่วยงานลับของเอกชนแล้ว ไม่มีทางที่เราจะนั่งรถให้เมื่อยตูดกันนานๆ เป็นสิบๆ ชั่วโมงอย่างแน่นอน

“เฮลิคอปเตอร์ที่เตรียมไว้พร้อมหรือยังพี่เคน”

“จัดให้เรียบร้อยแล้วค้าบ”

พี่เคนตอบรับเสียงใส ก่อนจะยกหูขึ้นคุยโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้องปฏิบัติการไปโดยไม่สนใจฉันอีกเลย ใช่แล้วล่ะค่ะ พาหนะที่เราจะใช้เดินทางกลับบ้านฉันในวันนี้คือเฮลิคอปเตอร์ของหน่วยงานนั่นเอง

เป็น VVip สุดๆ

ทุกคนในทีมรวมถึงมารินที่จะร่วมเดินทางไปพักร้อนที่บ้านของฉัน ต่างขึ้นมารวมตัวกันที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนชั้นดาดฟ้าของหน่วยงาน เพื่อออกเดินทางไปยังบ้านของฉันในอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้

“บ้านเจ้มีห้องรับแขกกี่ห้องอ่ะ”

คิมหันต์สะกิดถามขณะที่ฉันกำลังก้มหน้าพิมพ์แชทไปบอกแม่ถึงเมนูอาหารที่อยากกิน

“ไม่มีเลย นอนพื้นเท่านั้นที่เอฟวี่ติง” ฉันเงยหน้าขึ้นมาตอบคิมหันต์พร้อมยักคิ้วอย่างยียวน

“สำเนียงภาษาอังกฤษเจ้ไม่ผ่านอย่างยิ่ง”

“ใครแคร์กันเล่า สื่อสารรู้เรื่องก็พอแล้ว”

“คุยอะไรกันสองคนนี้ ไป...รีบขึ้นฮอล์กันได้แล้ว” พี่เคนพูดแทรกบทสนทนาของเราทั้งสองขึ้นมา พลางดันหลังของเราทั้งสองให้เดินขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์ เพื่อออกเดินทางไปยังบ้านของฉันที่ต่างจังหวัด

ฉันกวาดสายตามองไปรอบบริเวณดาดฟ้าก็พบว่าทุกคนต่างประจำที่นั่งกันหมดแล้ว เหลือแค่ฉันกับคิมหันต์ที่มัวชักช้าลีลากันอยู่สองคน

“เอ้า! พร้อมกันหมดแล้วเรอะ”

“ใช่”

ทุกคนที่นั่งประจำที่อยู่บนเฮลิคอปเตอร์ตอบขึ้นพร้อมกันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดังนั้นฉันจึงได้แต่ส่งยิ้มแหยกลับไปแล้วรีบกุลีกุจอขึ้นเครื่องทันที ไม่นานนักคนขับก็นำเครื่องขึ้นบิน แล้วนำเราทั้งห้าคนออกเดินทางทันที

ผ่านไป 2 ชั่วโมงเห็นจะได้ เพราะฉันมัวแต่หลับจนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร รู้สึกตัวอีกทีก็มาถึงบ้านของตัวเองแล้ว

“ว้าว~” มารินอุทานออกมาพร้อมกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อขาทั้งสองข้างของเธอเหยียบลงบนลานจอดเฮลิคอปเตอร์ที่บ้านของฉัน “ไม่ยักรู้ว่าก่อนเลยว่าบ้านของเบลจะกว้างขวางและใหญ่โตขนาดนี้”

“จะรู้ได้ยังไงก็รินไม่เคยมาบ้านเบลเลยสักครั้ง”

“เอ๋? ก็ใช่” มารินหันหน้าไปมองพี่เคนที่พูดแทรกขึ้นมาพลางขมวดคิ้วสงสัย และไม่กี่วินาทีต่อมาเธอก็เบิกตากว้างขึ้น ราวกับว่าพึ่งนึกขึ้นได้ว่าตนนั้นไม่เคยมาบ้านของฉันเลย ท่าทางและสีหน้าของมารินต่างก็เรียกรอยยิ้มจากทุกคนที่กำลังมองดูอยู่ได้เป็นอย่างดี

“คุณหนูเบล คุณหนู”

เสียงตะโกนเรียกดังขึ้นมาแต่ไกล ทำให้พวกเราทั้งห้าคนที่กำลังยิ้มหัวเราะกันอยู่นั้น จำต้องหันไปมองเจ้าของเสียงที่กำลังขับรถพ่วงข้าง โบกมือสะบัดทักทายมาแต่ไกล ไม่ต้องรอให้มาถึงฉันก็รู้ได้ว่าเจ้าของเสียงนั้นฉีกยิ้มกว้างแค่ไหน

“ป้าหยวน”

“คุณหนู คุณหนูเบล มาถึงนานหรือยังคะ?”

“ไม่ต้องเรียกเบลว่าคุณหนูก็ได้ค่ะป้าหยวน เบลเขิน” ฉันก้มตัวไปกระซิบป้าหยวนที่ข้างหูเมื่อท่านมาถึง

“ป้าชินน่ะ ไว้ป้าจะพยายามนะ” ป้าหยวนตอบด้วยรอยยิ้ม พลันก้าวขาลงจากรถพ่วงข้างแล้วหันไปพูดกับเพื่อนในทีมของฉันที่ยืนมองดูเราทั้งสองคนคุยกันอยู่ “พวกหนูๆ ทุกคนคงเหนื่อยเดินทางกัน เดี๋ยวขึ้นรถได้เลยนะ ส่วนสัมภาระ กระเป๋าเดินทางไม่ต้องเอาไปด้วย ป้าบอกคนมายกให้แล้ว สักพักคงมาถึง”

“เอ่อ..รถอยู่ไหนคับป้า” คิมหันต์เอ่ยถาม ระบายยิ้มแห้งๆ มองป้าหยวนที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า ก่อนจะชี้นิ้วไปที่รถพ่วงข้างที่จอดอยู่ พลันพูดต่อด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ “อย่าบอกนะว่า ป้าจะให้พวกเราขึ้นรถคันนี้ไป ฮ่า ๆ”

“จ้ะ ไม่ได้เหรอ?”

“ได้ค่ะป้า ไป...ขึ้นรถกันเร็ว มัวชักช้ากันอยู่ได้” ประโยคแรกมารินพูดกับป้าหยวน ส่วนประโยคหลังมารินหันไปพูดกับคิมหันต์พร้อมกับขึงตาใส่ไปที

ราวกับคำสั่งจากฟากฟ้า เพราะทุกคนต่างก็รีบก้าวขาขึ้นไปทิ้งตัวลงบนรถพ่วงข้างกันให้ไว ไม่เว้นแม้แต่มกราที่ก่อนหน้านี้ยืนทำหน้าเคร่งขรึมอยู่ข้างๆ พี่เคน ฉันที่เห็นดังนั้นก็ได้แต่สายหน้าไปมาช้าๆ ด้วยความเหนื่อยใจ

“ก็ไม่น่าทำให้เขาโมโห”

“บ้านเบลก็ใหญ่โตเอาเรื่องอยู่นะเนี่ย มีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ในตัวด้วย” พี่เคนพูดขึ้นพร้อมกับหันหน้ามามองฉัน ที่นั่งซ้อนท้ายป้าหยวนด้วยสีหน้าเกินจะเหลือเชื่อ

ฉันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดกับพี่เคนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “พื้นเพเดิมบ้านของเบลก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรขนาดนี้ พอได้มาทำงานกับจอร์น ก็ทำให้เบลมีรายได้มากขึ้น และสามารถสร้างบ้านได้ใหญ่โตอย่างที่เห็นนี่แหละ”

“เก่งมากเลยน้องสาวพี่”

ฉันยกมือขึ้นมาตรงหน้าพร้อมทำนิ้วเหมือนขยี้มด เป็นเชิงบอกว่าเรื่องแค่นี้จิ๊บๆ

พี่เคนเอื้อมมือเข้ามาเขกลงบนหัวของฉันหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะหันไปคุยกับมารินหน้าตาเฉย โดยลืมไปเลยว่าหนึ่งวินาทีก่อนหน้านี้กำลังคุยกับฉันอยู่

...รู้สึกไร้ตัวตน TT_TT

ดังนั้นฉันจึงเลิกสนใจพี่เคนที่กำลังคุยสนุกกับมาริน แล้วกลับหลังหันไปมองมกราที่นั่งเอาหน้าลิ่วลมอยู่บนรถพ่วงข้างด้านหลังแทน ก่อนจะพบว่าเขาก็กำลังมองมาที่ฉันอยู่เหมือนกัน

สองสายตาสบประสานโดยไร้ซึ่งคำพูด ทว่ากลับให้ความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ฉันรู้สึกได้เลยว่ามกราเขาปฏิบัติกับฉันเปลี่ยนไปจากเดิมมากเลยล่ะ

และก็หวังว่าต่อจากนี้เขาจะเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ

ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีเราทั้งหมดก็เดินทางมาถึงตัวบ้าน และก็พบว่าแม่กับพ่อยืนรอต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว

“คิดถึงที่สุดเลย” ฉันโผเข้ากอดท่านทั้งสองแน่นด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ

“แม่กับพ่อก็คิดถึงลูกมากๆ เลย กว่าจะมีเวลากลับมาบ้านได้นะ”

“ก็งานหนูเยอะนี่นา อ่ะ พ่อคะแม่คะ นี่เพื่อนๆ เบลค่ะ” ฉันหันหน้าไปหาเพื่อนๆ ที่ยืนอยู่ด้านหลังพลางแนะนำชื่อให้พ่อกับแม่รู้จัก “มาริน พี่เคน คิมหันต์ แล้วก็มกราค่ะ”

ทั้งสี่ต่างยกมือขึ้นไหว้แม่กับพ่อด้วยความเคารพพร้อมกล่าวทักทาย

“สวัสดีครับ ผมเคน”

พี่เคนทักทายก่อนเป็นคนแรกต่อด้วยมกราและคิมหันต์ตามลำดับ ปิดท้ายด้วยมารินกล่าวทักทายเป็นคนสุดท้าย

“หนูมารินค่ะ พึ่งเคยมาบ้านเบลเป็นครั้งแรก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

“สวัสดีจ้ะ” แม่กล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่นานมากนักท่านก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย “เอ..เราเคยเจอกันที่ไหนรึเปล่าจ๊ะ ทำไมแม่รู้สึกคุ้นเคยกับหนูจัง เนอะพ่อ..พ่อรู้สึกคุ้นเคยกับไอ้หนูคนนี้เหมือนแม่ไหม”

“นั่นน่ะสิ พ่อก็รู้สึกคุ้นเคยอยู่เหมือนกัน เหมือนกับว่าเคยเจอกันที่ไหน แต่ก็นึกไม่ออก”

“แม่รู้สึกถูกชะตากับหนูมารินมากเลยลูก จะเคยเจอกันที่ไหนก็เอาไว้ก่อน” แม่เดินเข้าไปโอบไหล่มารินเบาๆ “ตอนนี้เรารีบเข้าบ้านกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวกับข้าวที่แม่เตรียมไว้รอจะเย็นเสียก่อน”

“หนูเบล...”

ขณะที่แม่กำลังจะพามารินก้าวเดินเข้าไปในบ้าน เสียงทักทายจากทางประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้น ฉันที่เป็นผู้ถูกเรียกจึงกลับหลังหันไปมองว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร ก่อนจะพบว่าคนที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแป้นคือ...

ป้าระวีกับลุงพด

“ป้าวีลุงพดสวัสดีค่ะ”

“มาถึงนานหรือยังหนูเบล”

“สักพักหนึ่งแล้วค่ะ”

“แล้วนี่กินข้าวกินปลากันมาหรือยัง” ป้าระวีหันไปพูดกับพวกเพื่อนๆ ของฉันที่ยืนยิ้มแหย่กันอยู่ “ป้าทำกับข้าวมาเพิ่ม กลัวว่าจะไม่พอกันกัน”

“ป้ารู้ได้ไงว่าหนูมาบ้าน”

ฉันถามป้าระวีด้วยความสงสัย พลันหันหน้าไปหาแม่ที่ยืนอยู่ข้างกันกับมาริน

“แม่โทรบอกแม่ระวีเองแหละ นานๆ ทีเบลจะกลับมาบ้าน แถมระวีก็เทียวถามหาอยู่แทบทุกครั้งที่เจอหน้ากัน แม่ก็เลยโทรบอกน่ะ”

“อ๋อ”

“ไปๆ เข้าบ้านกันดีกว่า เดินทางมาไกลคงเหนื่อยกัน” คราวนี้เป็นพ่อของฉันที่พูดแทรกขึ้นมาขณะที่แม่กำลังจะพูดต่อ “ไปเบล พาพวกเพื่อนเข้าไปด้านในไป ป่านนี้ป้าหยวนน่าจะเตรียมโต๊ะเสร็จแล้วมั้ง ไปแม่ระวีกับพ่อพดเข้าบ้านกัน เข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า ยืนนานปวดขา”

“เดี๋ยวก่อน...หนูคนนี้ใครเหรอ” ป้าระวีถามพร้อมกับเดินเข้าไปจับแขนของมาริน

ฉันสังเกตเห็นว่านัยน์ตาของป้าระวีสั่นระริกราวกับกำลังจะร้องไห้ ซึ่งข้อนี้ฉันรู้ดีว่าเกิดจากอะไร

“หนู...มาริน โอ้ย!”

“ริน เป็นอะไรไหม โอเคหรือเปล่า”

พี่เคนรีบถลาเข้าไปประคองร่างของมารินที่กำลังจะเซล้มลงกับพื้นด้วยความเร็ว

“ปวดหัว อยู่ ๆ ก็เจ็บจี๊ด ริน...”

“ริน!”

มารินยังพูดไม่ทันจบประโยคก็หมดสติไปในอ้อมแขนของพี่เคน เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเธอซีดเผือดพี่เคนก็รีบช้อนร่างของมารินขึ้นมา แล้วก้าวฉับ ๆ เดินเข้าบ้านไปทันที

บางทีการกลับมาพักผ่อนที่บ้านในครั้งนี้อาจมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นก็เป็นได้